รถยนต์หรูสีดำแล่นด้วยความเร็วสูงมุ่งหน้าไปยังสนามบินนานาชาติ แสงไฟนีออนยามค่ำคืนสาดส่องกระทบกระจก บรรยากาศภายในรถเต็มไปด้วยความเร่งรีบและความกังวล "คุณแน่ใจนะว่าพยานจะมาทัน" อรพิมถาม วรัญญูขณะที่รถกำลังเคลื่อนตัวอย่างรวดเร็ว "เขาบอกว่าเขาจะพยายามอย่างเต็มที่" วรัญญูตอบ เสียงของเขาหนักแน่น แต่แฝงไว้ด้วยความไม่แน่ใจเล็กน้อย "เขากำลังเดินทางมาที่สนามบินตอนนี้" "แล้วเรามีเวลาอีกแค่ไหน" อรพิมถาม "ตามข้อมูลที่ได้มา เมขลาจะขึ้นเครื่องบินเที่ยวบินพิเศษที่จะออกในอีกไม่ถึงสองชั่วโมง" วรัญญูตอบ "เราต้องไปถึงก่อนที่เธอจะขึ้นเครื่อง" เขาเหลือบมองอรพิม "ผมเป็นห่วงคุณนะ ถ้าคุณไม่พร้อม ผมไม่บังคับ" "หนูพร้อมค่ะ" อรพิมตอบเสียงหนักแน่น "หนูต้องไปค่ะ หนูอยากเห็นหน้าเมขลา และอยากให้เธอได้รับผลกรรมเสียที" วรัญญูพยักหน้า เขาเข้าใจความรู้สึกของอรพิมดี ความแค้นที่ฝังลึกและความปรารถนาที่จะเห็นความยุติธรรมกำลังผลักดันเธอ เมื่อรถมาถึงสนามบิน พวกเขาได้พบกับทีมงานของวรัญญูที่รออยู่แล้ว ทีมงานเหล่านั้นได้รับการยืนยันจากพยานแล้วว่าเมขลาอยู่ที่อาคารผู้โดยสารขาออกของเที่ยวบินพิเศษ "คุณวรัญญูครับ" ชายคนหนึ่งในทีมงานกล่าว "เราได้รับรายงานว่าคุณเมขลาอยู่ที่นั่นจริงครับ และมีคนของเธอคอยรักษาความปลอดภัยอยู่หลายคน" "เรามีเวลาไม่มาก" วรัญญูบอก "คุณจัดการเรื่องการเข้าถึงพื้นที่ และเตรียมพร้อมสำหรับสถานการณ์ไม่คาดฝัน" "รับทราบครับ" ชายคนนั้นตอบ วรัญญูและอรพิมลงจากรถ และเดินตรงไปยังอาคารผู้โดยสารขาออกอย่างรวดเร็ว พวกเขาพยายามทำตัวให้กลมกลืนที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ท่าทางที่ดูตื่นตัวของพวกเขาก็ทำให้หลายคนหันมามอง "เราจะไปหาพยานก่อน" วรัญญูบอกอรพิม "ผมจะพาคุณไปพบเขา แล้วค่อยไปจัดการกับเมขลา" พวกเขาเดินผ่านผู้คนจำนวนมากที่กำลังรอคอย การรักษาความปลอดภัยในสนามบินดูเข้มงวดเป็นพิเศษ อาจเป็นเพราะมีเที่ยวบินพิเศษที่กำลังจะออก ทันใดนั้น วรัญญูก็ชะงัก เขาเห็นร่างคุ้นตา ร่างของเมขลากำลังเดินเข้ามาในอาคารผู้โดยสาร เธอสวมชุดสีเข้ม ใบหน้าของเธอซีดเผือด แต่ก็ยังคงความหยิ่งทะนง "เธออยู่ที่นั่น" อรพิมกระซิบ "เดี๋ยวผมจะพาคุณไปหาพยานก่อน" วรัญญูบอก "คุณรออยู่ตรงนี้สักครู่นะ" "ไม่ค่ะ" อรพิมปฏิเสธ "หนูจะไปกับคุณ" ก่อนที่วรัญญูจะทันได้ห้าม เมขลาก็หันมาเห็นพวกเขาทั้งสองพอดี สายตาของทั้งสองคู่ประสานกัน เมขลาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความโกรธแค้น "อรพิม" เมขลาเอ่ยชื่อเธออย่างเย้ยหยัน "ไม่คิดเลยว่าจะมาเจอเธอที่นี่" "คุณเมขลา" อรพิมตอบเสียงแข็ง "คุณคิดว่าจะหนีไปได้จริงๆ เหรอคะ" "ฉันจะไปไหนก็เป็นเรื่องของฉัน" เมขลาเชิดหน้าขึ้น "เธอไม่มีสิทธิ์มาสั่งฉัน" "คุณทำเรื่องเลวร้ายไว้มากมาย" อรพิมกล่าว "ถึงเวลาที่คุณต้องชดใช้แล้ว" "เรื่องเลวร้ายอะไร" เมขลาหัวเราะเยาะ "ฉันไม่เข้าใจที่เธอพูด" "คุณฆ่าพ่อของฉัน" อรพิมกล่าวเสียงดัง ทำให้ผู้คนรอบข้างหันมามอง "อย่าใส่ร้ายฉันนะ" เมขลาตะคอก "พ่อของเธอฆ่าตัวตายเอง" "ไม่จริง" วรัญญูแทรกขึ้นมา "เรามีหลักฐานที่พิสูจน์ได้ว่าคุณเป็นคนบงการ" เมขลาหันไปมองวรัญญู ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเกลียดชัง "แก...แกมันตัวปัญหา" "ผมจะให้คุณรับผิดชอบต่อสิ่งที่ทำ" วรัญญูประกาศ "และผมก็รู้ว่าคุณกำลังจะหนีออกนอกประเทศ" "แกไม่มีวันจับฉันได้" เมขลาประกาศกร้าว "ฉันเตรียมการทุกอย่างไว้หมดแล้ว" ทันใดนั้น เสียงประกาศจากระบบกระจายเสียงของสนามบินก็ดังขึ้น "ขอความกรุณาผู้โดยสารทุกท่าน โปรดทราบ เที่ยวบินพิเศษไปยังประเทศสิงคโปร์ ได้เลื่อนเวลาออกเดินทางออกไปอย่างไม่มีกำหนด ขออภัยในความไม่สะดวก" ใบหน้าของเมขลาซีดเผือดราวกับกระดาษ เธอกล้มลงทรุดตัวไปกับพื้น "เป็นไปไม่ได้" เธอพึมพำ "คุณแพ้แล้ว เมขลา" วรัญญูเดินเข้าไปหาเธอ "คุณไม่มีทางหนีไปไหนได้อีกแล้ว" "ใคร...ใครทำ" เมขลาถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ผม" เสียงทุ้มดังมาจากด้านหลังเมขลา ชายคนหนึ่งในชุดพนักงานสนามบินเดินเข้ามา เขาคือพยานที่วรัญญูรอคอย "คุณ" เมขลาเงยหน้ามองเขาด้วยความไม่เชื่อ "คุณ...หักหลังฉันเหรอ" "ผมทนรับความผิดที่ทำไม่ได้อีกต่อไปแล้ว" ชายคนนั้นกล่าว "ผมเห็นแก่ตัวมามากพอแล้ว" เขาเดินเข้าไปหาเมขลา และยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลให้วรัญญู "นี่คือหลักฐานชิ้นสุดท้ายที่คุณต้องการ" วรัญญูรับซองเอกสารมาเปิดออก ดูเหมือนจะเป็นสมุดบัญชีและเอกสารการโอนเงินจำนวนมาก "นี่คือหลักฐานการยักยอกทรัพย์สินทั้งหมดของบริษัท" ชายคนนั้นอธิบาย "เมขลาเป็นคนสั่งให้ผมดำเนินการทุกอย่าง" "ไม่จริง" เมขลาตะโกน "อย่าเชื่อมัน" แต่ไม่มีใครสนใจเธออีกต่อไป เจ้าหน้าที่ตำรวจที่วรัญญูได้ประสานงานไว้ก็เดินเข้ามาในบริเวณนั้น "คุณเมขลา" เจ้าหน้าที่ตำรวจกล่าว "เรามีหมายจับคุณในข้อหาฆาตกรรมและยักยอกทรัพย์สิน" เมขลาถูกนำตัวไปขึ้นรถตำรวจ เสียงกรีดร้องด้วยความโกรธแค้นของเธอดังตามมา อรพิมยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งโล่งใจ สะเทือนใจ และปะปนไปด้วยความรู้สึกสงสารเล็กน้อย "เราทำสำเร็จแล้ว" วรัญญูหันมาบอกอรพิม ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า แต่ก็มีความสุข "ขอบคุณค่ะคุณวรัญญู" อรพิมกล่าว "ขอบคุณจริงๆ" "เราจะช่วยกันสร้างอนาคตใหม่ที่ดีกว่าเดิม" วรัญญูสวมกอดอรพิม "ครอบครัวของเราจะปลอดภัย" แม้ว่าความเจ็บปวดจากอดีตจะยังคงอยู่ แต่การได้เห็นความจริงปรากฏ และผู้กระทำผิดได้รับโทษ ก็เป็นเหมือนการเยียวยาบาดแผลในใจของอรพิม