เมื่อเผชิญหน้ากับหลักฐานที่มัดตัวแน่น เมขลาถึงกับทรุดลงไปนั่งบนเก้าอี้ สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและความหวาดกลัว เธอรู้ดีว่าไม่มีทางปฏิเสธความจริงได้อีกต่อไป "เป็นไปไม่ได้..." เมขลาพึมพำ "เธอ... เธอทำได้ยังไง" "หนูต้องทำค่ะ" อรพิมตอบเสียงเย็น "เพื่อแม่ของหนู... เพื่อความยุติธรรม" วรัญญูมองไปที่เมขลาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังปนสมเพช "ผมไม่เคยคิดเลยว่าคุณจะโหดเหี้ยมได้ถึงขนาดนี้" "ฉัน... ฉันแค่ต้องการทุกอย่าง" เมขลาพูดเสียงแผ่ว "ฉันต้องการอำนาจ... ฉันต้องการพิสูจน์ตัวเอง" "พิสูจน์ตัวเองด้วยการทำลายชีวิตคนอื่นเหรอคะ?" อรพิมถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่แยแส "ฉัน... ฉันไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนั้น" เมขลาพยายามแก้ตัว "ฉันแค่อยากจะ... ทำให้แม่เธอถอยไป... ไม่คิดว่ามันจะบานปลายขนาดนี้" "คำแก้ตัวของคุณฟังไม่ขึ้นเลยค่ะ" อรพิมกล่าว "คุณวางแผนทุกอย่างอย่างรอบคอบ... ตั้งแต่ต้นจนจบ" ทันใดนั้น เสียงไซเรนก็ดังขึ้นจากภายนอกร้านอาหาร ตำรวจที่วรัญญูได้แอบติดต่อไว้ก่อนหน้านี้ เดินเข้ามาในร้าน "คุณเมขลา คุณถูกจับกุมในข้อหาวางแผนฆาตกรรมและสมรู้ร่วมคิด" เจ้าหน้าที่ตำรวจกล่าว เมขลาหน้าซีดเผือด เธอพยายามจะลุกขึ้นวิ่งหนี แต่ก็ถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจเข้าควบคุมตัวไว้ได้ "ไม่! ฉันไม่ได้ทำ!" เมขลาตะโกนโวยวาย แต่ไม่มีใครฟังเธออีกต่อไป อรพิมมองดูภาพเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ปะปนกันไป ทั้งความเจ็บปวด ความโล่งใจ และความรู้สึกผิดที่ต้องทำให้เพื่อนของแม่ต้องตกอยู่ในสถานการณ์ที่เลวร้ายเช่นนี้ "คุณมาลีคะ" อรพิมเดินเข้าไปหามาลีที่นั่งตัวสั่นอยู่ข้างๆ "ขอบคุณมากนะคะ" มาลีส่ายหน้า "ฉัน... ฉันแค่อยากจะไถ่บาป" เธอพูด "ฉันเสียใจจริงๆ ที่ทำให้คุณต้องเจ็บปวด" "หนูเข้าใจค่ะ" อรพิมจับมือมาลีไว้ "หนูรู้ว่าคุณก็ถูกหลอกใช้เหมือนกัน" หลังจากนั้น เรื่องราวของเมขลาและมาลีก็ถูกนำเสนอเป็นข่าวใหญ่ สังคมต่างประณามการกระทำของเมขลา และเห็นใจอรพิมที่ต้องผ่านเรื่องราวเลวร้ายมามากมาย ส่วนมาลี เธอต้องเผชิญกับกระบวนการทางกฎหมาย แต่เนื่องจากเธอให้ความร่วมมือในการนำจับเมขลา และให้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์ต่อรูปคดี เธอจึงได้รับการลดหย่อนโทษ และต้องโทษจำคุกเป็นระยะเวลาหนึ่ง เมื่อพ้นโทษออกมา มาลีได้มาขอโทษอรพิมอีกครั้ง คราวนี้เป็นคำขอโทษจากใจจริงที่ไร้ซึ่งความกลัว "ฉัน... ฉันขอบคุณเธอมากนะอรพิม" มาลีกล่าว "ที่ยังให้โอกาสฉัน" "หนูให้อภัยคุณมาลีค่ะ" อรพิมยิ้ม "แต่หนูหวังว่าคุณจะเรียนรู้จากความผิดพลาดที่ผ่านมา และเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ดีกว่าเดิม" "ฉันจะทำอย่างนั้นแน่นอน" มาลีตอบ "ฉันจะใช้ชีวิตที่เหลือให้ดีที่สุด" ชีวิตของอรพิมและวรัญญูหลังจากนี้ก็ดำเนินต่อไปอย่างราบรื่น การควบรวมกิจการประสบความสำเร็จอย่างงดงาม และทั้งคู่ก็มีความสุขกับการสร้างครอบครัวที่เต็มไปด้วยความรักและความเข้าใจ วันหนึ่ง ขณะที่อรพิมกำลังนั่งทำงานอยู่ที่บ้าน วรัญญูก็เดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่อบอุ่น "มีข่าวดีมาบอกครับ" วรัญญูพูด "ข่าวดีอะไรคะ?" อรพิมถาม "บริษัทของเรา... ได้รับการจัดอันดับให้เป็นหนึ่งในบริษัทที่เติบโตเร็วที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ครับ" วรัญญูบอก อรพิมตาโตด้วยความยินดี "จริงเหรอคะ!" "จริงสิครับ" วรัญญูยิ้ม "ทั้งหมดนี้ก็เพราะความสามารถของคุณด้วยนะ" "ขอบคุณค่ะ" อรพิมซบหน้ากับไหล่ของเขา "หนูดีใจที่เราได้อยู่ด้วยกัน" "ผมก็ดีใจเหมือนกันครับ" วรัญญูโอบเธอไว้แน่น "เราผ่านเรื่องร้ายๆ มาด้วยกันเยอะแล้ว ต่อจากนี้ไป... มีแต่เรื่องดีๆ" อรพิมเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาของเธอเป็นประกายแห่งความสุขและความหวัง "หนูรักคุณนะคะ" เธอพูด "ผมก็รักคุณครับ" วรัญญูตอบ พร้อมกับจุมพิตลงบนหน้าผากของเธอ บทสรุปของความขัดแย้งที่เกิดขึ้น นำมาซึ่งความยุติธรรม และเปิดทางให้ความรักของอรพิมและวรัญญูได้เบ่งบานอย่างแท้จริง บทเรียนจากอดีตอันเจ็บปวด ได้กลายเป็นพลังผลักดันให้พวกเขาสร้างอนาคตที่สดใสยิ่งกว่าเดิม