อรพิมยังคงครุ่นคิดถึงคำพูดของวรัญญูไม่หยุด ภาพในห้องสมุดเมื่อคืนนี้ยังคงวนเวียนอยู่ในความคิดของเธอ "วันนั้น ผมคิดว่าคุณเป็นผู้หญิงที่พิเศษที่สุดในโลก แต่แล้ว...ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป" คำพูดนั้นมีความหมายอย่างไรกันแน่? เขาพยายามจะสื่ออะไร? เช้าวันรุ่งขึ้น อรพิมตัดสินใจว่าจะต้องหาคำตอบให้ได้ เธอตั้งใจจะไปที่ห้องทำงานของวรัญญู เพื่อลองพูดคุยกับเขาอีกครั้ง แต่เมื่อเธอไปถึงหน้าประตูห้องทำงานของเขา เธอเห็นเงาของใครบางคนกำลังยืนอยู่ตรงนั้น เธอชะลอฝีเท้าลง หัวใจเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้ เธอได้ยินเสียงพูดคุยแผ่วเบามาจากภายในห้อง "คุณแน่ใจนะเมขลา ว่าเขาจะยอมทำตามแผนของเรา" เป็นเสียงผู้หญิงที่ฟังดูเย็นชาและแฝงไปด้วยอำนาจ "แน่นอน" เป็นเสียงวรัญญู "เขาไม่มีทางเลือกอื่น เขาติดหนี้ฉันอยู่" อรพิมยืนนิ่งราวกับถูกสาป คำพูดที่ได้ยินนั้นทำให้เธอรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ เขาติดหนี้ใคร? แล้วแผนอะไรที่พวกเขากำลังพูดถึง? "แล้วเด็กสาวนั่นล่ะ" เสียงเมขลาถามต่อ "เธอรู้เรื่องนี้หรือเปล่า" "ไม่" วรัญญูตอบ "เธอไม่รู้ และเธอจะไม่รู้ ไม่มีใครรู้ ยกเว้นพวกเราสองคน" อรพิมแทบจะยืนไม่อยู่ เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงตรงหน้า เธอไม่เข้าใจอะไรเลย ทำไมวรัญญูถึงต้องหลอกเธอ? ทำไมเขาถึงต้องโกหกเธอ? เธอถอยหลังออกมาอย่างเงียบเชียบ พยายามกลั้นน้ำตาที่เอ่อล้น เธอวิ่งกลับไปยังห้องนอนของตัวเอง หัวใจของเธอเต็มไปด้วยความสับสน ความเจ็บปวด และความไม่ไว้วางใจ เธอทรุดตัวลงนั่งบนเตียง น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างไม่อาจห้ามได้ ภาพวรัญญูในอดีตที่แสนดี ปะทะกับภาพของเขาในวันนี้ที่เย็นชาและเจ้าเล่ห์ มันช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว "ทำไม...ทำไมเขาถึงทำแบบนี้กับฉัน" เธอถามตัวเองซ้ำๆ เธอคิดถึงครอบครัวของเธอ คิดถึงหนี้สินที่กำลังจะท่วมท้น ถ้าเธอไม่ทำตามข้อตกลงนี้ ครอบครัวของเธอจะต้องเดือดร้อนแน่ๆ ทันใดนั้น ประตูห้องนอนก็ถูกเปิดออก วรัญญูยืนอยู่ที่หน้าประตู ใบหน้าของเขาดูเป็นกังวลเล็กน้อย "อรพิม เกิดอะไรขึ้น" เขาถามเมื่อเห็นสภาพของเธอ "ทำไมเธอถึงร้องไห้" อรพิมเช็ดน้ำตาอย่างรวดเร็ว พยายามซ่อนความเจ็บปวดเอาไว้ "เปล่าค่ะ...ไม่มีอะไร" "แน่ใจนะ" วรัญญูเดินเข้ามาหาเธอ "หน้าตาคุณซีดมาก" "หนู...หนูแค่คิดถึงบ้านค่ะ" เธอโกหก พยายามรวบรวมสติ วรัญญูมองเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก "ผมเข้าใจ" เขาพูด "แต่ผมสัญญาว่าผมจะดูแลคุณให้ดีที่สุด" เขาเดินเข้ามาใกล้ วรัญญูเอื้อมมือมาปาดน้ำตาที่ยังคงคลออยู่บนแก้มของเธออย่างแผ่วเบา "ไม่ต้องร้องไห้นะ" เขาพูดเสียงอ่อนโยน "ผมจะอยู่ตรงนี้เสมอ" อรพิมมองเข้าไปในดวงตาของเขา ภาพในอดีตที่แสนอบอุ่นผุดขึ้นมาอีกครั้ง เธอเริ่มตั้งคำถามกับสิ่งที่ตัวเองได้ยินเมื่อครู่ มันอาจจะเป็นแค่การเข้าใจผิดก็ได้ หรือบางที วรัญญูอาจจะมีเหตุผลบางอย่างที่เธอไม่รู้ "คุณ...คุณมีอะไรที่อยากจะบอกฉันหรือเปล่าคะ" อรพิมตัดสินใจถามออกไป วรัญญูชะงักไปครู่หนึ่ง "คุณหมายถึงเรื่องอะไร" "ก็...เรื่องที่คุณคุยกับคุณเมขลาเมื่อเช้านี้ค่ะ" อรพิมพูดเสียงสั่น วรัญญูเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย แต่ก็รีบปรับสีหน้าให้เรียบเฉย "คุณได้ยินอะไรมา" "หนู...หนูได้ยินไม่ชัดเจนนักค่ะ" อรพิมโกหก "แต่...หนูแค่อยากจะรู้ว่ามีอะไรที่หนูควรรู้" วรัญญูถอนหายใจยาว "อรพิม เรื่องบางเรื่อง...มันซับซ้อนเกินไปที่คุณจะเข้าใจในตอนนี้" "แต่หนูเป็นภรรยาของคุณนะคะ" อรพิมพูดเสียงดังขึ้น "หนูมีสิทธิ์ที่จะรู้" "ผมรู้" วรัญญูพูด "แต่บางครั้ง...การไม่รู้ ก็อาจจะดีกว่า" เขาเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังวิวภายนอก "ผมกำลังทำเพื่อคุณนะ อรพิม" เขาพูดโดยไม่หันกลับมา "เพื่อความปลอดภัยของครอบครัวคุณ และเพื่ออนาคตของเรา" "อนาคตของเรา..." อรพิมพึมพำ คำนี้ฟังดูประชดประชันเหลือเกิน "คุณกำลังหลอกฉันใช่ไหมคะ" วรัญญูหันกลับมามองเธอ ดวงตาของเขาฉายแววของความเจ็บปวดที่ซ่อนเร้น "ผมไม่เคยหลอกคุณ" เขาพูดหนักแน่น "ผมแค่...กำลังหาทางออกที่ดีที่สุด" เขาเดินเข้ามาหาเธออีกครั้ง "เชื่อผมนะ อรพิม" เขาจับมือเธอไว้แน่น "ผมจะปกป้องคุณเสมอ" อรพิมมองเข้าไปในดวงตาของวรัญญู เธอเห็นบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย็นชาและความลึกลับนั้น มันคือความเจ็บปวด หรืออาจจะเป็นความรักที่ยังคงหลงเหลืออยู่? เธอไม่แน่ใจ เธอสับสน เธอเจ็บปวด แต่เธอก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่า หัวใจของเธอยังคงเต้นแรงเมื่ออยู่ใกล้เขา แต่ถึงอย่างนั้น เสียงของเมขลาและคำว่า "แผน" ก็ยังคงก้องอยู่ในหัวของเธอ อรพิมรู้ดีว่าเรื่องราวนี้ยังไม่จบลงง่ายๆ และความจริงที่แท้จริง อาจจะโหดร้ายกว่าที่เธอเคยจินตนาการไว้เสียอีก