แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องนอนของอรพิม ปลุกเธอให้ตื่นจากภวังค์แห่งความทุกข์ ดวงตาของเธอปวดตุบๆ จากการร้องไห้เมื่อคืนนี้ เธอยืดเส้นยืดสาย ลุกขึ้นจากเตียงด้วยท่าทีที่ยังคงอ่อนเพลีย เธอตัดสินใจว่าจะไม่ยอมแพ้ เธอลุกไปแต่งตัวด้วยชุดที่เรียบง่ายแต่ดูดี เธอมั่นใจว่าหากจะสืบหาความจริง เธอต้องทำในขณะที่วรัญญูและคนอื่นๆ ไม่ทันระวังตัว เมื่อลงมาที่ห้องอาหาร คุณสมศรีและคุณมาลีได้เตรียมอาหารเช้าไว้ให้แล้ว อรพิมนั่งลงที่โต๊ะอาหารอย่างเงียบๆ โดยที่วรัญญูยังไม่ปรากฏตัว "คุณวรัญญูไปประชุมแต่เช้าแล้วค่ะ" คุณสมศรีแจ้งขณะที่รินน้ำชาให้อรพิม "ท่านฝากมาบอกว่าให้คุณอรพิมทานอาหารให้อร่อยนะคะ" "ค่ะ ขอบคุณค่ะ" อรพิมตอบ พลางตักข้าวต้มปลาเข้าปากอย่างช้าๆ เธอพยายามคิดหาวิธีที่จะเข้าไปในห้องทำงานของวรัญญูอีกครั้งโดยไม่มีใครสงสัย หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ เธอก็เดินไปที่ห้องรับแขก เธอเห็นตู้หนังสือขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ริมผนัง มีหนังสือจำนวนมากวางเรียงรายอยู่เต็มชั้น เธอเดินเข้าไปสำรวจอย่างพิจารณา บางทีอาจจะมีเบาะแสซ่อนอยู่ในนั้นก็ได้ เธอค่อยๆ เลื่อนมือไปตามสันหนังสือ พยายามมองหาเล่มที่ดูผิดปกติ หรือมีปกที่ไม่เหมือนเล่มอื่น ท่ามกลางหนังสือเก่าแก่และหนังสือธุรกิจ เธอก็สังเกตเห็นหนังสือเล่มหนึ่งที่มีปกสีดำเรียบๆ ดูแปลกตาเมื่อเทียบกับเล่มอื่นๆ ด้วยความสงสัย เธอหยิบหนังสือเล่มนั้นออกมา เปิดอ่านอย่างระมัดระวัง ข้างในเป็นบันทึกส่วนตัว เขียนด้วยลายมือหวัดๆ ของใครบางคน เธออ่านไปเรื่อยๆ เนื้อหาเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับความขัดแย้งทางธุรกิจ หนี้สินที่ทับถม และแผนการบางอย่างที่ดูซับซ้อน "ไม่น่าเชื่อ...นี่มันคือบันทึกของวรัญญู" เธอพึมพำกับตัวเอง เมื่อเห็นลายเซ็นที่คุ้นเคยที่ท้ายบันทึก เธอนั่งลงบนโซฟาตัวยาว อ่านบันทึกนั้นอย่างตั้งใจ ในนั้นมีข้อมูลเกี่ยวกับบริษัทคู่แข่ง การลงทุนที่ผิดพลาด และการพยายามปกปิดความเสียหายทางการเงินที่ใหญ่หลวง "แผนการที่เมขลาพูดถึง...อาจจะเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ก็ได้" เธอคิดในใจ ในบันทึกนั้น มีการกล่าวถึงชื่อ "เมขลา" อยู่หลายครั้ง ดูเหมือนว่าเมขลาจะเป็นหุ้นส่วนทางธุรกิจ หรืออาจจะเป็นคนที่รู้ความลับทั้งหมดของวรัญญู "เธอคนนั้น...คือคนที่ฉันได้ยินเสียงเมื่อวานนี้" อรพิมคิดอย่างตกใจ ขณะที่กำลังจดจ่ออยู่กับการอ่านบันทึก เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังมาจากด้านนอก เธอรีบปิดหนังสือเล่มนั้น ปิดฝากลอน และวางมันกลับเข้าที่เดิมอย่างรวดเร็ว ก่อนจะทำทีเป็นมองออกไปนอกหน้าต่าง วรัญญูเดินเข้ามาในห้องรับแขกด้วยสีหน้าเรียบเฉย "อรพิม" เขาเรียก "ทำอะไรอยู่ครับ" "หนูกำลังมองสวนค่ะ สวยดีนะคะ" เธอตอบ พยายามซ่อนความประหม่า วรัญญูเดินเข้ามาใกล้ ยืนพิงกรอบประตู มองออกไปยังสวนกว้าง "ผมชอบมันเหมือนกัน" เขาพูด "มันทำให้รู้สึกสงบ" "ค่ะ" อรพิมเห็นช่องทางที่จะเข้าใกล้ความจริง เธอตัดสินใจที่จะลองอีกครั้ง "คุณวรัญญูคะ...หนูอยากจะถามคุณเรื่องเมื่อวานนี้อีกครั้งค่ะ" วรัญญูหันมามองเธอ ดวงตาของเขามีแววของความระแวงเล็กน้อย "คุณยังกังวลเรื่องนั้นอยู่อีกเหรออรพิม" "หนูกลัวค่ะ" เธอสารภาพ "หนูกลัวว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับครอบครัวของหนู" วรัญญูถอนหายใจ เขาเดินเข้ามาหาเธอ และนั่งลงข้างๆ บนโซฟา "ผมบอกคุณแล้วว่าผมจะจัดการทุกอย่างเอง" "แต่...ถ้าคุณมีปัญหาอะไรที่หนูพอจะช่วยได้ หนูอยากจะช่วยนะคะ" อรพิมพูด "บางที...หนูอาจจะช่วยอะไรคุณได้ก็ได้" วรัญญูมองเธอด้วยสายตาที่ซับซ้อน "อรพิม...คุณไม่เข้าใจหรอก" เขาพูดเสียงเนิบนาบ "เรื่องที่ผมกำลังเผชิญอยู่ มันอันตรายเกินกว่าที่คุณจะรับไหว" "อันตรายแค่ไหนคะ" เธอถาม "ถ้ามันเกี่ยวข้องกับหนี้สินของครอบครัวหนู หนูก็พร้อมที่จะรับผิดชอบ" วรัญญูเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักคำพูด "คุณรู้ไหมอรพิม" เขาเริ่มพูด "ในอดีต...ผมเคยไว้ใจใครบางคนมากเกินไป และนั่นเกือบทำให้ผมล้มละลาย" "ใครคะ" อรพิมถามอย่างกระตือรือร้น "เมขลา" วรัญญูเอ่ยชื่อนั้นออกมา ดวงตาของเขาฉายแววของความขุ่นเคือง "เธอเป็นคนที่ฉลาด แกล้วกล้า และ...อันตราย" อรพิมใจหายวาบ เธอยิ่งมั่นใจว่าเมขลาคือคนที่เธอได้ยินเสียงเมื่อวานนี้ "คุณ...คุณเคยรู้จักคุณเมขลามาก่อนเหรอคะ" "รู้จักดี" วรัญญูตอบ "เธอเคยเป็นคนสำคัญของผม...แต่ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป" "เปลี่ยนไปอย่างไรคะ" อรพิมเร่งถาม "ความโลภ...มันทำให้คนเราเปลี่ยนไปได้เสมอ" วรัญญูพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "เธอหักหลังผม...พยายามจะยึดทุกอย่างที่เป็นของผมไป" "แล้ว...แผนที่คุณคุยกับคุณเมขลาเมื่อวานนี้..." อรพิมพยายามจะล้วงความลับให้มากกว่านี้ วรัญญูหันมามองเธออย่างรวดเร็ว ดวงตาของเขาส่อแววตำหนิ "คุณได้ยินอะไรมาบ้าง" "หนู...หนูแค่ได้ยินบางส่วนค่ะ" อรพิมตอบเสียงสั่น "คุณพูดถึงแผน...แล้วก็บอกว่าหนูไม่รู้เรื่อง" วรัญญูถอนหายใจยาว เขามองหน้าอรพิมอย่างพิจารณา "อรพิม...บางครั้ง การไม่รู้ ก็อาจจะเป็นสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับคุณ" "แต่หนูอยากรู้ค่ะ" เธอท้าทาย "หนูอยากรู้ว่าคุณกำลังจะทำอะไร" วรัญญูเงียบไปอีกครั้ง เขามองไปที่สวนด้านนอก ราวกับกำลังตัดสินใจ "ผมจะบอกคุณ...แต่คุณต้องสัญญาว่าจะไม่บอกใครเด็ดขาด" อรพิมพยักหน้าอย่างรวดเร็ว "หนูสัญญาค่ะ" "แผนของผม...คือการเอาคืนเมขลา" วรัญญูเริ่มเล่า "เธอพยายามจะทำลายผม และธุรกิจของผมมาตลอดหลายปี ผมต้องหาทางหยุดเธอให้ได้" "แล้วหนี้สินของครอบครัวหนูล่ะคะ" อรพิมถาม "มันเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้อย่างไร" "มันคือส่วนหนึ่งของแผน" วรัญญูอธิบาย "ผมต้องการใช้หนี้สินของคุณ...เป็นเครื่องมือต่อรองกับเมขลา" อรพิมอ้าปากค้าง เธอไม่คิดว่าวรัญญูจะใช้เธอเป็นเครื่องมือจริงๆ "คุณ...คุณกำลังจะใช้หนูเป็นตัวประกันเหรอคะ" "ไม่เชิง" วรัญญูรีบแก้ตัว "ผมจะจัดการหนี้สินให้ครอบครัวคุณ โดยแลกกับการที่คุณต้องแต่งงานกับผม และ...ช่วยผมในแผนการนี้" "ช่วยคุณอย่างไรคะ" เธอถามอย่างหวาดระแวง "คุณจะต้องอยู่ใกล้ๆ ผม...เป็นภรรยาของผม" วรัญญูตอบ "และผมจะใช้เรื่องนี้...กดดันเมขลา" อรพิมรู้สึกเหมือนถูกกระหน่ำแทงจากด้านหลัง คำพูดของวรัญญูยิ่งตอกย้ำว่าเธอถูกหลอกใช้ เธอไม่ใช่คนรักที่เขาต้องการจะปกป้อง แต่เป็นเพียงเครื่องมือชิ้นหนึ่งในเกมอันซับซ้อนของเขา "คุณ...คุณหลอกหนู" เธอพูดเสียงสั่นเครือ น้ำตาเริ่มเอ่อคลอ "คุณไม่ได้รักหนูเลย" วรัญญูหน้าเสีย เขาพยายามจะเอื้อมมือมาจับมือเธอ "อรพิม...ผม...ผมไม่ได้ตั้งใจจะหลอกคุณ" "แล้วทำไมคุณถึงไม่บอกความจริงหนูตั้งแต่แรก" เธอผลักมือเขาออก "ทำไมคุณถึงปล่อยให้หนูคิดว่าคุณแคร์หนู" "เพราะผมไม่ต้องการให้คุณต้องเข้ามาพัวพันกับอันตรายนี้" วรัญญูยืนยัน "ผมอยากปกป้องคุณ" "ปกป้องหนูเหรอคะ" อรพิมหัวเราะอย่างเจ็บปวด "คุณกำลังใช้หนูเป็นเครื่องมือ! คุณกำลังผลักหนูเข้าไปในอันตรายที่ใหญ่กว่าเดิม!" เธอรีบลุกขึ้นยืน และวิ่งออกจากห้องไป ทิ้งให้วรัญญูที่นั่งนิ่งอยู่บนโซฟาด้วยสีหน้าเคร่งเครียดและเต็มไปด้วยความผิดหวัง