หลังจากคำประกาศอันน่าตกใจในงานเลี้ยงของอรุณรัศมี ชีวิตของแพรวาก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ความรู้สึกที่ถูกหักหลังผสมปนเปกับความโกรธและความเสียใจ ทำให้เธอแทบจะไม่ออกจากห้องนอน "คุณกานต์คะ" เสียงเคาะประตูห้องนอนของแพรวา ดังขึ้นเบาๆ "คุณแพรวาคะ" แพรวาถอนหายใจยาว เธอรู้ว่าเสียงนั้นเป็นของใคร "ถ้าคุณจะมาอธิบายเรื่องเมื่อคืน ก็ไม่ต้องมาค่ะ" เธอตะโกนกลับไป "ผมไม่ได้จะมาอธิบาย" กนกวิทย์ตอบ "ผมจะมาบอกข่าว" แพรวาชะงักไป "ข่าวอะไรคะ" "ผมกำลังจะเข้าไปในคฤหาสน์ของพ่ออรุณรัศมี" กนกวิทย์บอก "คืนนี้" แพรวาเปิดประตูออกมาทันที ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกังวล "คุณจะทำอะไรคะ" เธอถาม "มันอันตรายเกินไปนะคะ" "ผมต้องทำ" กนกวิทย์ตอบอย่างหนักแน่น "เพื่อหาหลักฐานมัดตัวพ่อของอรุณรัศมี และเพื่อพิสูจน์ให้คุณเห็นว่าผมไม่ได้รักเธอ" "แต่ถ้าคุณถูกจับได้ล่ะคะ" แพรวากล่าว "แผนการทั้งหมดของเราก็จะล้มเหลว" "ผมรู้" กนกวิทย์พยักหน้า "แต่ผมต้องเสี่ยง" "ให้หนูไปด้วยนะคะ" แพรวาเสนอ "หนูจะช่วยคุณ" "ไม่ได้" กนกวิทย์ปฏิเสธทันที "มันอันตรายเกินไปสำหรับคุณ" "แต่คุณก็อันตรายเหมือนกันนะคะ" แพรวาเถียง "ถ้าคุณไปคนเดียว คุณจะรับมือกับทุกอย่างได้ยังไง" กนกวิทย์มองเข้าไปในดวงตาของแพรวา เขาเห็นความมุ่งมั่นและความกังวลที่ฉายชัด "ผมจะระวังตัวให้มากที่สุด" เขากล่าว "ผมจะติดต่อคุณตลอดเวลา" "คุณจะเข้าไปที่นั่นตอนไหนคะ" เธอถาม "ประมาณเที่ยงคืน" กนกวิทย์ตอบ "ตอนที่ทุกคนน่าจะหลับกันหมดแล้ว" "ฉันจะรอคุณอยู่ที่นี่" แพรวาบอก "และหวังว่าคุณจะกลับมาอย่างปลอดภัย" คืนนั้น เวลาเที่ยงคืน กนกวิทย์แต่งกายด้วยชุดสีดำสนิท และค่อยๆ แฝงตัวเข้าไปในคฤหาสน์ของพ่ออรุณรัศมี ความมืดและความเงียบปกคลุมไปทั่วบริเวณ มีเพียงเสียงของลมที่พัดใบไม้และเสียงของเกลียวคลื่นที่ซัดเข้าฝั่งเท่านั้น กนกวิทย์เคลื่อนที่ไปอย่างเงียบเชียบ เขาใช้ทักษะที่ได้ร่ำเรียนมาเพื่อหลบหลีกระบบรักษาความปลอดภัยที่ติดตั้งไว้ เขาตั้งใจจะเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัวของพ่ออรุณรัศมี เพราะเชื่อว่าที่นั่นน่าจะเป็นที่เก็บเอกสารสำคัญทั้งหมด เมื่อมาถึงหน้าประตูห้องทำงาน เขาก็พบว่ามันถูกล็อคอยู่ "ให้ตายสิ" กนกวิทย์พึมพำ "จะเปิดออกได้ยังไง" เขาลองใช้เครื่องมือสะเดาะกุญแจที่เตรียมมา แต่ดูเหมือนว่ากุญแจดอกนี้จะพิเศษกว่าที่คิด ขณะที่กำลังพยายามอยู่ เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นมาจากทางเดินด้านหลัง กนกวิทย์รีบหลบเข้าไปในเงามืด ทันใดนั้น ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออก และร่างของอรุณรัศมีก็ปรากฏตัวขึ้น "คิดว่าจะเข้ามาง่ายๆ เหรอคะ" อรุณรัศมีหัวเราะเบาๆ "ฉันรอคุณอยู่นะคะ คุณกานต์" กนกวิทย์ก้าวออกมาจากเงามืด เผชิญหน้ากับอรุณรัศมี "คุณรู้ได้ยังไง" เขาถาม "แน่นอนอยู่แล้ว" อรุณรัศมีตอบ "พ่อของฉันระแวดระวังตัวอยู่เสมอ" "แล้วคุณมาทำอะไรที่นี่ตอนดึกๆ ดื่นๆ" กนกวิทย์ถาม "ฉันมารอดูคุณไงคะ" อรุณรัศมีเดินเข้ามาใกล้ "อยากเห็นว่าคุณจะทำหน้ายังไงตอนที่รู้ว่าทุกอย่างที่นี่ถูกควบคุมโดยครอบครัวของฉัน" "คุณกำลังจะทำอะไร" กนกวิทย์ถามเสียงเข้ม "ก็จะเปิดเผยความจริงไงคะ" อรุณรัศมีกล่าว "ความจริงที่ว่า คนที่ทรยศครอบครัวคุณคือ... พ่อของคุณเอง" กนกวิทย์ตาโตด้วยความตกตะลึง "อะไรนะครับ!" "ใช่แล้วค่ะ" อรุณรัศมีหัวเราะ "พ่อของคุณต่างหากที่เป็นคนขโมยข้อมูล และเอาไปขายให้บริษัทคู่แข่งจนล้มละลาย" "ไม่จริง!" กนกวิทย์ตะโกน "พ่อของผมไม่มีทางทำแบบนั้น!" "มีสิคะ" อรุณรัศมีกล่าว "และฉันมีหลักฐานทั้งหมดอยู่ที่นี่" เธอชี้ไปที่ตู้เซฟที่ซ่อนอยู่หลังรูปภาพบนผนัง "คุณจะไม่มีวันได้หลักฐานพวกนั้นไป" กนกวิทย์ประกาศ "อย่างนั้นเหรอคะ" อรุณรัศมียิ้มมุมปาก "งั้นเรามาดูกัน" เธอหยิบปืนที่ซ่อนไว้ในกระเป๋าออกมา และเล็งมาที่กนกวิทย์ "คุณจะทำอะไร" กนกวิทย์ถามอย่างใจเย็น "ก็... อาจจะยิงคุณให้สลบไป แล้วก็ให้พ่อของฉันจัดการต่อ" อรุณรัศมีกล่าว "หรืออาจจะ... ทำให้เรื่องมันดูเหมือนว่าคุณพยายามจะบุกรุกเข้ามาปล้นทรัพย์" "คุณจะไม่มีวันทำสำเร็จ" กนกวิทย์กล่าว "เรามาดูกันค่ะ" อรุณรัศมีพูดพลางยกปืนสูงขึ้น ทันใดนั้นเอง เสียงสัญญาณเตือนภัยก็ดังขึ้นสนั่นหวั่นไหว!