เสียงไซเรนของรถตำรวจที่ค่อยๆ เงียบลงไป ทิ้งไว้เพียงความอึดอัดและความโล่งใจในเวลาเดียวกัน กนกวิทย์ยังคงยืนจับมือแพรวาแน่น ดวงตาของเขาสะท้อนความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความโล่งใจที่แผนการสำเร็จ ความภาคภูมิใจในตัวแพรวา และความขอบคุณที่เธออยู่เคียงข้างเสมอ เจ้าหน้าที่ตำรวจกำลังดำเนินการสอบสวนขั้นต้น โดยมีพ่อของอรุณรัศมี และตัวอรุณรัศมีเองนั่งหน้าซีดเผือดอยู่บนโซฟาในห้องรับแขกอันหรูหราของคฤหาสน์หลังใหญ่ "คุณแพรวาครับ คุณกนกวิทย์" เจ้าหน้าที่ตำรวจคนหนึ่งที่ดูมีตำแหน่งสูงกว่า เดินเข้ามาหา "ผมสารวัตรสมชายครับ ขอบคุณมากที่คุณได้ช่วยให้เราสามารถคลี่คลายคดีนี้ได้" กนกวิทย์พยักหน้า "ผมยินดีครับสารวัตร ผมเองก็ต้องการให้ความยุติธรรมกับครอบครัวผม" แพรวาเหลือบมองพ่อของอรุณรัศมีที่นั่งก้มหน้าก้มตาอยู่ เธอรู้สึกถึงความเวทนาปนความสมเพชในชะตากรรมของเขา แม้ว่าเขาจะเป็นคนต้นคิดแผนการร้ายที่เกือบจะทำลายชีวิตของกนกวิทย์ก็ตาม "คุณพ่อคะ" แพรวาเอ่ยเสียงแผ่วเบา "ทำไมคะ ทำไมคุณพ่อถึงต้องทำแบบนี้" พ่อของอรุณรัศมีเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาแดงก่ำ "มัน... มันเป็นเรื่องในอดีต นานมากแล้ว" "นานแค่ไหนคะ" แพรวาถามอย่างไม่ลดละ "นานจนลืมได้ว่ามีคนต้องสูญเสียทุกอย่างไปเพราะคุณ" "มันเป็นเพราะความโลภ" อรุณรัศมีพูดขึ้นมาอย่างฉับพลัน น้ำเสียงของเธอยังคงสั่นเครือ "พ่อต้องการทุกอย่าง พ่อต้องการให้บริษัทของกนกวิทย์เป็นของเขา เพื่อที่จะได้ครอบครองทุกอย่างบนเกาะนี้" "แต่การทำลายชีวิตคนอื่น มันไม่ใช่ทางออกนะคะ" แพรวากล่าว "มันมีวิธีอื่นอีกตั้งเยอะ" สารวัตรสมชายเข้ามาแทรก "เรื่องในอดีตเราจะสืบสวนอย่างละเอียดอีกครั้ง แต่สำหรับตอนนี้ เรามีหลักฐานเพียงพอที่จะดำเนินคดีกับคุณทั้งสองคนในข้อหาฉ้อโกง และพยายามทำร้ายร่างกาย" เจ้าหน้าที่ตำรวจอีกสองสามคนเข้ามา เชิญตัวพ่อของอรุณรัศมีและอรุณรัศมีขึ้นรถตำรวจไป แพรวาและกนกวิทย์ยืนมองรถตำรวจเคลื่อนออกไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบอันหนักอึ้ง "คุณแน่ใจนะว่าคุณโอเค" กนกวิทย์หันมาถามแพรวา เสียงอ่อนโยน แพรวาถอนหายใจยาว "หนูไม่รู้เหมือนกันค่ะคุณกานต์ มันเป็นเรื่องที่เหนือความคาดหมายของหนูจริงๆ" "ผมรู้" กนกวิทย์ดึงแพรวาเข้ามากอด "แต่คุณทำได้ดีมาก คุณกล้าหาญมาก" "หนูแค่ทำในสิ่งที่ควรทำค่ะ" แพรวากล่าว "หนูเห็นแก่ความยุติธรรม" "คุณทำเพื่อผม" กนกวิทย์กระซิบข้างหู "และนั่นสำคัญที่สุดสำหรับผม" ทั้งสองคนเดินออกมาจากคฤหาสน์ แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงมา ทำให้รู้สึกถึงการเริ่มต้นใหม่ กนกวิทย์มองไปที่แพรวา ใบหน้าของเธอที่เคยเต็มไปด้วยความทุกข์ เศร้าหมอง บัดนี้เริ่มมีแววตาที่สดใสขึ้น "หลังจากนี้ เราจะทำยังไงกันต่อคะ" แพรวาถาม "เราจะกลับไปจัดการเรื่องบริษัท" กนกวิทย์ตอบ "และหลังจากนั้น... เราจะเริ่มสร้างชีวิตของเราใหม่" "ชีวิตของเรา?" แพรวาเงยหน้าขึ้นมองกนกวิทย์ "ใช่" กนกวิทย์ยิ้ม "ชีวิตของเราสองคน" เขาโน้มตัวลงมาจุมพิตที่หน้าผากของแพรวาอย่างอ่อนโยน "ผมขอโทษที่ต้องให้คุณเจอเรื่องร้ายๆ แบบนี้" "หนูไม่เป็นไรแล้วค่ะ" แพรวากล่าว "เพราะตอนนี้ทุกอย่างกำลังจะดีขึ้น" ทั้งสองคนขึ้นรถ และขับออกจากคฤหาสน์ของพ่ออรุณรัศมี มุ่งหน้ากลับไปยังบริษัทของกนกวิทย์ แสงแดดยามเช้าที่สาดส่องเข้ามาในรถ ทำให้บรรยากาศเต็มไปด้วยความหวังและความสดใส "คุณกานต์คะ" แพรวาเอ่ยขึ้น "หนูมีเรื่องอยากจะถามคุณ" "ว่ามาสิ" กนกวิทย์ตอบ "เรื่อง... เรื่องที่คุณบอกว่าจะแต่งงานกับอรุณรัศมีในงานเลี้ยงวันนั้น" แพรวาเอ่ยเสียงเบา กนกวิทย์ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบ "ผม... ผมแค่อยากจะหลอกให้พ่อของอรุณรัศมีตายใจ และให้เธอตายใจครับ ผมไม่เคยคิดจะแต่งงานกับเธอจริงๆ" "แล้ว... แล้วคุณมองหนูยังไงจริงๆ เหรอคะ" แพรวาถาม ดวงตาฉายแววไม่แน่ใจ กนกวิทย์หันมามองแพรวาอย่างจริงจัง "แพรวา... คุณคือคนเดียวที่ผมรัก ผมไม่เคยรักใครเท่าคุณมาก่อน" คำพูดนั้น ทำให้แพรวารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน น้ำตาคลอหน่วย "จริงเหรอคะ" เธอถาม เสียงสั่นเครือ "จริงที่สุด" กนกวิทย์ตอบ "ผมอาจจะแสดงออกไม่เก่ง แต่คุณคือผู้หญิงที่ผมอยากจะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ด้วย" แพรวายิ้มทั้งน้ำตา "หนู... หนูดีใจที่สุดเลยค่ะ" "หลังจากนี้ ทุกอย่างจะดีขึ้น" กนกวิทย์กล่าว "เราจะเผชิญหน้ากับทุกอย่างไปด้วยกัน" "ค่ะ" แพรวาตอบ "เราจะเผชิญหน้าไปด้วยกัน" การคลี่คลายของปมปัญหาใหญ่ครั้งนี้ ไม่ได้ทำให้ชีวิตของทั้งสองคนกลับไปเป็นเหมือนเดิม แต่มันกลับสร้างความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น ความไว้เนื้อเชื่อใจที่เคยสั่นคลอน บัดนี้กลับแข็งแกร่งกว่าเดิม