หลังจากที่ได้พูดคุยกับธนกรและได้รับเอกสารชุดนั้นมา แพรวาก็รู้สึกราวกับว่าโลกทั้งใบของเธอได้พลิกคว่ำลง เธอใช้เวลาตลอดทั้งคืนที่คฤหาสน์ รวบรวมสติและพยายามทำความเข้าใจกับข้อมูลอันน่าตกตะลึงเหล่านั้น เช้าวันต่อมา แพรวาตัดสินใจว่า เธอต้องเผชิญหน้ากับกนกวิทย์ เธอไม่สามารถทนอยู่กับความไม่รู้และข้อสงสัยได้อีกต่อไป แม้ว่าการเผชิญหน้าครั้งนี้อาจจะทำให้ความสัมพันธ์ของเธอกับเขาสั่นคลอนไปตลอดกาล แต่เธอก็เชื่อว่า ความจริงเป็นสิ่งสำคัญที่สุด เธอพบกนกวิทย์กำลังนั่งจิบกาแฟยามเช้าอยู่ที่ระเบียงห้องทำงาน ดวงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องลงมาบนใบหน้าของเขา แต่แววตาของเขากลับดูเหนื่อยล้าและมีความกังวลซ่อนอยู่ “คุณกานต์คะ” แพรวาเดินเข้าไปหาเขาอย่างเงียบๆ กนกวิทย์หันมามองเธอ ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มจางๆ แต่ก็ดูเหมือนจะไม่สามารถซ่อนความรู้สึกที่แท้จริงได้ “อรุณสวัสดิ์ครับที่รัก” กนกวิทย์กล่าว “มานั่งสิครับ” แพรวาเดินไปนั่งลงตรงข้ามเขา เธอวางแก้วกาแฟลง และสูดหายใจเข้าลึกๆ “คุณกานต์คะ หนูมีเรื่องอยากจะถามคุณค่ะ” แพรวาเริ่มต้น กนกวิทย์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “ครับ มีอะไรหรือเปล่า” “เมื่อวาน… หนูได้คุยกับคุณธนกรค่ะ” แพรวาพูดตรงไปตรงมา ทันทีที่กนกวิทย์ได้ยินชื่อธนกร สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป ดวงตาแข็งกร้าวขึ้นเล็กน้อย “เขาติดต่อคุณมา?” กนกวิทย์ถาม เสียงเย็นลง “ค่ะ เขา… เขาให้เอกสารบางอย่างหนูมาด้วย” แพรวากล่าว พลางหยิบแฟ้มเอกสารที่ได้จากธนกรออกมาวางบนโต๊ะ กนกวิทย์มองไปยังแฟ้มเอกสารนั้น ดวงตาของเขาสั่นไหวเล็กน้อย เขาหยิบมันขึ้นมาเปิดดู และเมื่อเขาเห็นเนื้อหาข้างใน ใบหน้าของเขาก็ซีดเผือดลง “คุณ… คุณเชื่อเขา?” กนกวิทย์ถาม เสียงของเขาแผ่วเบาลง “หนูไม่รู้จะเชื่อใครดีค่ะ” แพรวาตอบ “แต่เรื่องราวที่คุณธนกรเล่า… มันฟังดูสมเหตุสมผลกับสิ่งที่อยู่ในเอกสารพวกนี้” กนกวิทย์หลับตาลง พักหนึ่ง เขาดูเหมือนกำลังพยายามรวบรวมสติ “คุณธนกร… เขามันอันตราย” กนกวิทย์กล่าว “เขาชอบบิดเบือนความจริง” “แต่เอกสารพวกนี้ล่ะคะ” แพรวายังคงยืนกราน “มันคืออะไรคะ ทำไมคุณถึงต้องซื้อบริษัทเหล่านั้น? ทำไมพินัยกรรมถึงเป็นแบบนั้น? แล้วเรื่องการบริจาคอวัยวะของคุณนลินี… มันมีอะไรมากกว่าที่คุณเล่าให้หนูฟังจริงๆ ใช่ไหมคะ” กนกวิทย์เงียบไป เขาปล่อยเอกสารลงบนโต๊ะ และยกมือขึ้นกุมขมับ “แพรวา… เรื่องมันซับซ้อนกว่าที่คิด” เขาเอ่ยเสียงเครียด “ซับซ้อนยังไงคะ” แพรวาย้ำถาม “หนูอยากรู้ความจริงทั้งหมดค่ะ” กนกวิทย์มองหน้าแพรวา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความลังเล “ผม… ผมถูกบังคับ” เขาพูดในที่สุด “ผมถูกบังคับให้ทำทุกอย่าง” “ใครบังคับคะ” “กลุ่มคนเหล่านั้น… พวกเขาขู่ผม” กนกวิทย์เล่า “พวกเขาบอกว่า ถ้าผมไม่ทำตามที่พวกเขาต้องการ พวกเขาจะเปิดโปงความลับที่ผมไม่อยากให้ใครรู้… ความลับเกี่ยวกับอุบัติเหตุในวัยเด็กของผม” แพรวาอึ้งไป อุบัติเหตุในวัยเด็ก? “อุบัติเหตุอะไรคะ” “ผม… ผมเป็นคนทำให้เกิดอุบัติเหตุนั้นครับ” กนกวิทย์สารภาพเสียงเบา “ผมยังเด็กมากตอนนั้น ผมไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังเล่นอะไรอยู่ และนั่น… ทำให้มีคนต้องเสียชีวิต” น้ำตาเริ่มคลอเบ้าของแพรวา เธอไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย “แล้ว… แล้วคุณนลินี… เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ยังไงคะ” แพรวาถาม “คุณนลินี… เธอเป็นลูกสาวของผู้มีอิทธิพลคนหนึ่งครับ” กนกวิทย์กล่าว “และผู้มีอิทธิพลคนนั้น… ก็คือคนที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมดนี้ เขาต้องการควบคุมธุรกิจของครอบครัวผม และเขาใช้เรื่องอุบัติเหตุของผมมาข่มขู่” “เขาบังคับให้คุณ… ทำอะไรคะ” “เขาบังคับให้ผมแต่งงานกับลูกสาวของเขา… คุณนลินี” กนกวิทย์เล่า “และหลังจากนั้น… เขาก็เริ่มวางแผนที่จะยึดธุรกิจของผมไปทีละน้อย” “แล้วเรื่องการบริจาคอวัยวะ…?” “นั่นคือสิ่งที่โหดร้ายที่สุดครับ” กนกวิทย์กล่าวเสียงสั่นเครือ “พวกเขา… พวกเขาต้องการกำจัดคุณนลินี และต้องการใช้โอกาสนี้ในการสร้างเรื่องราวขึ้นมา พวกเขาบังคับให้ผมเซ็นเอกสารการบริจาคอวัยวะ และ… และผมก็รู้มาทีหลังว่า อวัยวะบางส่วนของเธอ… ถูกนำไปขาย” แพรวาถึงกับตัวสั่นสะท้าน เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะขาดอากาศหายใจ “คุณ… คุณทำได้ยังไงคะ” เธอถามด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ “ผมไม่ได้ทำครับแพรวา! ผมถูกบังคับ!” กนกวิทย์ตะโกนเสียงดัง “ผมพยายามต่อต้านแล้ว แต่พวกเขามีอำนาจมากเกินไป พวกเขาขู่ว่าจะเปิดโปงผม ทำให้ผมเสียชื่อเสียง และอาจจะทำให้ผมติดคุก! ผมไม่มีทางเลือกอื่น!” “แต่… ทำไมคุณไม่บอกหนู?” แพรวากล่าวเสียงสั่น “ทำไมคุณถึงปิดบังหนูไว้?” “ผมกลัว” กนกวิทย์สารภาพ “ผมกลัวว่าถ้าคุณรู้ความจริง คุณจะเกลียดผม ผมกลัวว่าคุณจะทิ้งผมไป ผมรักคุณนะแพรวา… ผมรักคุณมากจริงๆ” กนกวิทย์เอื้อมมือมาจับมือของแพรวา แต่แพรวาชักมือกลับ “ความรักของคุณ… มันทำให้หนูเจ็บปวดนะคะ” แพรวากล่าว “การที่คุณปิดบังหนูไว้ มันทำให้หนูรู้สึกเหมือนถูกหักหลัง” “ผมขอโทษครับ” กนกวิทย์พูดอย่างจริงจัง “ผมรู้ว่าผมทำผิด ผมผิดเองที่ไม่ได้เชื่อใจคุณมากพอ” แพรวาเงียบไป เธอปล่อยให้น้ำตาไหลลงมาอย่างอิสระ ภาพของกนกวิทย์ที่เคยเป็นเหมือนฮีโร่ในใจเธอ บัดนี้กลับกลายเป็นชายผู้เต็มไปด้วยบาดแผลและความลับ “แล้ว… แล้วเอกสารที่ซื้อบริษัทพวกนั้นล่ะคะ?” แพรวาถามอีกครั้ง “นั่นคือเงินที่ได้จากการถูกบังคับใช่ไหมคะ?” “ใช่ครับ” กนกวิทย์ตอบ “พวกนั้นคือการลงทุนที่ผมถูกบังคับให้ทำ เพื่อให้พวกเขาสามารถควบคุมธุรกิจได้มากขึ้น ผมพยายามดิ้นรน หาทางที่จะกอบกู้ทุกอย่างกลับคืนมา” “แล้วคุณธนกร… เขาบอกว่าเขาได้รับความคุ้มครอง?” “ใช่ครับ” กนกวิทย์พยักหน้า “ผมเคยติดต่อเขาไป เขาเป็นคนที่รู้เรื่องราวในอดีตบางส่วน และผมก็เชื่อว่าเขาจะช่วยผมได้” “คุณ… คุณวางแผนจะทำอะไรต่อไปคะ” แพรวาถาม กนกวิทย์มองหน้าแพรวา ดวงตาของเขามุ่งมั่นขึ้น “ผมจะสู้ครับแพรวา ผมจะเปิดโปงพวกนั้นให้ได้ ผมจะไม่ยอมให้พวกเขาทำลายชีวิตผม และชีวิตของคุณ” แพรวายังคงเงียบ เธอไม่แน่ใจว่า เธอจะสามารถให้อภัยกนกวิทย์ได้หรือไม่ แต่เธอเห็นความจริงใจในแววตาของเขา เธอเห็นความเจ็บปวดและความตั้งใจที่จะต่อสู้ “หนู… หนูไม่รู้ว่าหนูจะทำยังไงต่อไป” แพรวากล่าว “แต่… หนูอยากให้คุณรู้ว่า หนูอยู่ที่นี่เสมอ” กนกวิทย์ยิ้มเล็กน้อย แม้จะดูเหนื่อยล้า “ขอบคุณครับแพรวา” บรรยากาศรอบตัวทั้งสองคนเต็มไปด้วยความตึงเครียด แต่ก็แฝงไปด้วยความหวังเล็กๆ แพรวารู้ดีว่า การเดินทางของเธอกับกนกวิทย์ ยังคงอีกยาวไกล และเต็มไปด้วยอุปสรรค