เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ปลุกแพรวาให้ตื่นจากภวังค์ เธอคว้ามือถือขึ้นมาดู พบว่าเป็นสายจากกนกวิทย์ “คุณกานต์คะ” เธอรับสายเสียงงัวเงีย “อรุณสวัสดิ์ครับที่รัก” เสียงกนกวิทย์ฟังดูเหนื่อยอ่อน “คุณนอนหรือยัง” “หนูเพิ่งตื่นค่ะ” แพรวาตอบ “มีอะไรหรือคะ” “ภูผาติดต่อมา” กนกวิทย์กล่าว “เขาพอจะรู้เบาะแสเกี่ยวกับที่อยู่ของรัตนาแล้ว” แพรวาลุกขึ้นนั่งทันที “จริงหรือคะ! แล้วเราจะไปหาเธอได้เลยไหมคะ” “ยังครับ” กนกวิทย์ตอบ “ภูผาบอกว่า รัตนาอยู่ในที่ที่ไม่ปลอดภัยนัก และกำลังถูกจับตามองอย่างใกล้ชิด ถ้าเราบุกเข้าไปตอนนี้ อาจจะเป็นอันตรายกับเธอได้” “แล้วเราจะทำอย่างไรคะ” แพรวาถามด้วยน้ำเสียงกังวล “เราต้องรอจังหวะที่เหมาะสม” กนกวิทย์กล่าว “ภูผาจะคอยสอดส่อง และจะแจ้งให้เราทราบทันทีที่เขามีโอกาสเข้าถึงตัวรัตนาได้อย่างปลอดภัย” “แต่หนูเป็นห่วงเธอค่ะ” แพรวากล่าว “ผมรู้ครับ” กนกวิทย์ปลอบ “แต่เราต้องใจเย็นๆ ก่อน เราไม่ต้องการให้สถานการณ์เลวร้ายลงกว่าเดิม” ขณะที่แพรวากำลังพูดคุยกับกนกวิทย์อยู่นั้น เสียงเคาะประตูก็เงียบขึ้น เธอวางสายจากกนกวิทย์ แล้วเดินไปเปิดประตู พบว่าเป็นบอดี้การ์ดคนสนิทของกนกวิทย์ “มีอะไรหรือคะ” แพรวาถาม “คุณผู้หญิงครับ” บอดี้การ์ดกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “ทางเราตรวจพบความเคลื่อนไหวที่ผิดปกติบริเวณรอบคฤหาสน์ครับ เหมือนมีคนกำลังพยายามบุกเข้ามา” แพรวารู้สึกตกใจ “จริงหรือคะ! คุณกานต์ทราบเรื่องนี้หรือยังคะ” “ทราบแล้วครับ ท่านกำลังจะเข้ามาครับ” บอดี้การ์ดตอบ ไม่นานนัก กนกวิทย์ก็รีบเข้ามาในห้อง ด้วยสีหน้าจริงจัง “แพรวา เตรียมพร้อมหรือยัง” “คะ?” แพรวาถามอย่างไม่เข้าใจ “เราต้องรีบออกจากที่นี่” กนกวิทย์กล่าว “พวกมันรู้แล้วว่าเรากำลังสืบเรื่องนี้ และพวกมันกำลังจะมาเล่นงานเรา” “แล้วรัตนาล่ะคะ” แพรวาถาม “เราจะไปรับเธอหลังจากนี้” กนกวิทย์กล่าว “ตอนนี้ ความปลอดภัยของเราสำคัญที่สุด” ทั้งสองคนรีบเก็บเอกสารที่สำคัญบางส่วน แล้วเดินตามบอดี้การ์ดออกไปยังลานจอดรถ รถยนต์คันหรูกำลังรออยู่แล้ว “คุณต้องไปกับผม” กนกวิทย์กล่าว “ผมจะไม่ปล่อยให้คุณตกอยู่ในอันตราย” “แต่หนูไม่อยากทิ้งที่นี่ไป” แพรวากล่าว “เราจะกลับมา” กนกวิทย์ยืนยัน “แต่ตอนนี้ เราต้องไปก่อน” ทั้งสองคนขึ้นรถยนต์ และขับออกจากคฤหาสน์ไปอย่างรวดเร็ว บอดี้การ์ดอีกสองสามคนคอยคุ้มกันอย่างใกล้ชิด ระหว่างทาง กนกวิทย์พยายามติดต่อภูผา “ภูผา เกิดอะไรขึ้น” “แย่แล้วครับคุณกนกวิทย์” เสียงภูผาสั่นเครือ “พวกมันบุกเข้ามาที่ที่รัตนาอยู่แล้ว! ผมพยายามจะเข้าไปช่วย แต่… แต่ผมสู้ไม่ไหว” กนกวิทย์กำพวงมาลัยแน่น “เรากำลังไป” เขาบอก “บอกผมว่าอยู่ที่ไหน” ภูผาบอกสถานที่ตั้งของรัตนา กนกวิทย์รีบขับรถไปยังจุดนั้นทันที แพรวามองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความกังวล “เราจะช่วยเธอได้ทันเวลาไหมคะ” เธอถาม “เราต้องพยายาม” กนกวิทย์ตอบ “ผมจะไม่ยอมให้ใครต้องมาเจ็บตัวเพราะเรื่องของผมอีก” เมื่อมาถึงสถานที่ดังกล่าว พวกเขาเห็นกลุ่มคนชุดดำหลายคนกำลังล้อมรัตนาไว้ รัตนาพยายามต่อสู้ แต่ก็สู้ไม่ไหว “ลงจากรถ!” กนกวิทย์ตะโกนสั่งบอดี้การ์ด “พวกเราจะเข้าไปจัดการ” การต่อสู้เกิดขึ้นอย่างดุเดือด กนกวิทย์และบอดี้การ์ดของเขา เข้าปะทะกับกลุ่มคนชุดดำอย่างเต็มกำลัง แพรวาได้แต่มองดูด้วยความหวาดกลัว ในที่สุด พวกเขาก็สามารถจัดการกับกลุ่มคนชุดดำได้สำเร็จ แต่รัตนาได้รับบาดเจ็บสาหัส “รัตนา! คุณเป็นอะไรมากไหม” กนกวิทย์รีบเข้าไปดูอาการของเธอ “ฉัน… ฉันไม่เป็นไรมากค่ะ” รัตนาตอบเสียงแผ่ว “แต่… พวกมัน… พวกมันฝากข้อความมาให้คุณค่ะ” “ข้อความอะไร” กนกวิทย์ถาม “พวกมันบอกว่า… นี่เป็นแค่การเตือน” รัตนาพูดต่อ “ถ้าคุณยังจะสืบเรื่องนี้ต่อไป… คุณจะต้องเจอกับอะไรที่เลวร้ายกว่านี้” กนกวิทย์กำหมัดแน่น “พวกเขาคิดว่า พวกเขาจะข่มขู่ผมได้งั้นหรือ” “คุณกานต์คะ” แพรวาเข้ามาประคองรัตนา “เราต้องรีบพาเธอไปโรงพยาบาลค่ะ” “ครับ” กนกวิทย์ตอบรับ “เราต้องพาเธอไปที่ปลอดภัย” เมื่อพา รัตนา ไปส่งโรงพยาบาลแล้ว กนกวิทย์และแพรวาก็กลับมาที่คฤหาสน์ แต่ก็พบว่ามีร่องรอยของการบุกรุก และทรัพย์สินบางส่วนถูกรื้อค้น “พวกเขาเข้ามาในบ้านเราแล้ว” กนกวิทย์กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก “แสดงว่า พวกมันรู้ที่อยู่ของเรา” “เราจะทำอย่างไรดีคะ” แพรวาถาม “เราต้องซ่อนตัว” กนกวิทย์ตอบ “เราจะย้ายไปอยู่ที่อื่นสักพัก จนกว่าสถานการณ์จะสงบลง” “แล้วเรื่องของรัตนาล่ะคะ” แพรวาถาม “ผมจะส่งคนของเราไปดูแลเธออย่างเต็มที่” กนกวิทย์กล่าว “เราจะไม่มีวันปล่อยให้ใครต้องมาเจ็บตัวเพราะเราอีก” สัญญาณอันตรายดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง และความหวังที่เคยมีก็เริ่มริบหรี่ลงทุกที การต่อสู้ครั้งนี้ อาจจะหนักหนาสาหัสกว่าที่พวกเขาเคยคาดคิดไว้ “ผมจะไม่มีวันยอมแพ้” กนกวิทย์กล่าวกับแพรวา “ผมจะต่อสู้เพื่อความยุติธรรม เพื่อคุณ และเพื่อคนที่ผมรัก” แพรวาพยักหน้า แม้จะมีความกลัว แต่เธอก็เชื่อมั่นในตัวกนกวิทย์ และพร้อมที่จะเคียงข้างเขาเสมอในการต่อสู้ครั้งนี้.