รถยนต์หรูพุ่งทะยานไปบนท้องถนนที่เปียกชุ่มไปด้วยสายฝนที่โปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย แสงไฟหน้ารถหักเหเป็นลำแสงสีขาวสลัวบนผืนน้ำที่เกาะตัวอยู่บนพื้นแอสฟัลต์ เสียงใบปัดน้ำฝนทำงานอย่างหนักเพื่อปัดกวาดหยดน้ำที่บดบังทัศนวิสัยออกไป แพรวาซบหน้ากับกระจกข้าง รู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนของรถที่เคลื่อนที่ไปอย่างรวดเร็ว หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความหวาดหวั่นและความกังวล “คุณกานต์คะ” เธอเอ่ยขึ้น เสียงแผ่วเบาแทบจะกลืนหายไปกับเสียงฝน “พวกมัน... จะตามเรามาทันไหมคะ” กนกวิทย์จับพวงมาลัยแน่น ดวงตาคมกริบยังคงจับจ้องไปที่ถนนเบื้องหน้า “ผมจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นเด็ดขาด” น้ำเสียงของเขามั่นคง แต่ก็แฝงไว้ด้วยความเคร่งเครียด “บอดี้การ์ดของเราจะพยายามถ่วงเวลา และสร้างเส้นทางเบี่ยงเบน” “แล้ว... รัตนาล่ะคะ” แพรวาถามอีกครั้ง ความห่วงใยต่อเพื่อนสนิทแล่นเข้ามาในใจ “เราจะกลับไปช่วยเธอได้อย่างไรคะ” “เราต้องไปถึงที่ปลอดภัยก่อน” กนกวิทย์ตอบ “จากนั้น เราจะวางแผนกันอีกครั้ง ภูผาจะคอยดูแลรัตนาอยู่ห่างๆ เท่าที่เขาจะทำได้” “แต่หนูเป็นห่วงเธอจริงๆ ค่ะ” แพรวากล่าว เสียงสั่นเครือ “ถ้าหาก... ถ้าหากพวกมันทำอันตรายกับเธอ…” “อย่าเพิ่งคิดไปในทางนั้นครับ” กนกวิทย์รีบกล่าวตัดบท “เราต้องเชื่อมั่นในแผนการของเรา และเชื่อมั่นในตัวภูผา เขาไม่ใช่คนที่จะปล่อยให้เพื่อนต้องตกอยู่ในอันตราย” รถยนต์คันหรูกล่าวเลี้ยวเข้าสู่ถนนสายเล็กๆ ที่คดเคี้ยวไปตามไหล่เขา บรรยากาศรอบตัวยิ่งดูมืดมิดและวังเวงมากขึ้น ท่ามกลางสายฝนที่ยังคงตกหนัก ถนนลาดยางเริ่มมีสภาพเป็นโคลนเล็กน้อยจากน้ำฝนที่ไหลบ่าลงมาจากเนินเขา “เรากำลังจะไปที่ไหนคะ” แพรวาถาม “ผมมีบ้านพักลับอยู่แถวนี้” กนกวิทย์ตอบ “เป็นที่ที่ไม่มีใครรู้ มีเพียงผมกับพ่อเท่านั้นที่เคยไป” “แล้วคุณธนกร… ท่านทราบเรื่องนี้ไหมคะ” “ท่านทราบครับ” กนกวิทย์ตอบ “ท่านเป็นคนแนะนำให้ผมใช้ที่นี่หากมีเหตุจำเป็น” แพรวาสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามสงบสติอารมณ์ “หนูหวังว่าเราจะปลอดภัยนะคะ” “เราจะปลอดภัยครับ” กนกวิทย์หันมายิ้มให้เธอเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่พยายามส่งกำลังใจให้ แต่ก็ยังคงมีแววของความกังวลฉายออกมา “ผมจะไม่ยอมให้คุณต้องเจ็บตัวเด็ดขาด” รถยนต์จอดสนิทหน้าประตูบ้านพักหลังเล็กที่ตั้งอยู่โดดเดี่ยวท่ามกลางป่าทึบ บ้านหลังนี้สร้างด้วยไม้เก่าดูทรุดโทรมเล็กน้อย แต่ก็ยังคงแข็งแรงพอที่จะเป็นที่หลบภัยได้ชั่วคราว กนกวิทย์ลงจากรถมาก่อน เขาเปิดประตูให้แพรวาอย่างรวดเร็ว “รีบเข้าไปข้างในก่อนครับ” เขากล่าว ภายในบ้านพักมีเพียงแสงสลัวจากตะเกียงน้ำมันที่ตั้งอยู่บนโต๊ะไม้ตัวเก่า ฝุ่นจับหนาตามข้าวของเครื่องใช้ บ่งบอกว่าที่นี่ไม่ได้ถูกใช้งานมานานแล้ว กลิ่นอับชื้นของไม้เก่าและฝุ่นคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ “คุณกานต์คะ” แพรวาเดินสำรวจรอบๆ “ที่นี่ดู… เก่ามากเลยนะคะ” “ผมไม่ได้มาที่นี่นานแล้วครับ” กนกวิทย์กล่าวพลางเดินไปเปิดหน้าต่าง “แต่ที่นี่ปลอดภัย และไม่มีใครจะตามหาเราเจอ” เขามองออกไปนอกหน้าต่าง สังเกตการณ์ความเคลื่อนไหวรอบๆ อย่างระแวดระวัง “ผมจะให้บอดี้การ์ดสองคนคอยเฝ้าอยู่ข้างนอก คุณอยู่ในนี้ให้ปลอดภัยนะครับ” “แล้วคุณล่ะคะ” แพรวาถาม “ผมจะอยู่กับคุณ” กนกวิทย์ตอบ “ผมจะไปติดต่อภูผา เพื่อสอบถามความคืบหน้าเรื่องรัตนา” แพรวานั่งลงบนโซฟาตัวเก่า รู้สึกถึงความเหนื่อยล้าที่ถาโถมเข้ามา เธอหลับตาลง ปล่อยให้ความคิดล่องลอยไปสู่เหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น ความรู้สึกหวาดกลัวยังคงเกาะกินจิตใจ “คุณแน่ใจนะคะว่าพวกมันจะไม่ตามเรามาถึงที่นี่” เธอถามขึ้นอีกครั้ง “ผมแน่ใจครับ” กนกวิทย์นั่งลงข้างๆ เธอ “ที่นี่เป็นเส้นทางที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมาถึงได้” “แล้วถ้าหาก... พวกมันใช้กำลังบังคับให้บอดี้การ์ดบอกตำแหน่งของเราล่ะคะ” แพรวาถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล กนกวิทย์เงียบไปชั่วครู่ เขาจับมือแพรวาไว้แน่น “ผมได้สั่งกำชับพวกเขาอย่างดีแล้ว ว่าหากเกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันขึ้น พวกเขาจะต้องทำตามแผนสำรอง” “แผนสำรองอะไรคะ” แพรวาถาม “ผมไม่อยากให้คุณต้องกังวลกับเรื่องนั้นตอนนี้” กนกวิทย์กล่าว “ขอให้คุณเชื่อใจผม และเชื่อมั่นในคนที่เรารู้จัก” เขาลุกขึ้นยืน “ผมจะออกไปข้างนอกสักครู่ เพื่อโทรศัพท์ติดต่อ” แพรวาพยักหน้าอย่างช้าๆ ปล่อยให้กนกวิทย์เดินออกไป ทิ้งเธอไว้ตามลำพังในบ้านพักที่เงียบสงัด แต่ก็ยังคงได้ยินเสียงสายฝนที่ตกกระทบหลังคาอยู่เป็นระยะ ไม่นานนัก กนกวิทย์ก็กลับเข้ามาพร้อมกับสีหน้าเคร่งเครียดกว่าเดิม “เป็นไงบ้างคะ” แพรวาถามทันที “ภูผาบอกว่า... สถานการณ์ของรัตนาไม่ค่อยดีนัก” กนกวิทย์กล่าว “ดูเหมือนว่า รัตนาจะถูกใครบางคนปล่อยข่าวลือเสียๆ หายๆ เพื่อให้เธอเสียชื่อเสียง และถูกกีดกันออกจากสังคม” “อะไรนะคะ!” แพรวาอุทานด้วยความตกใจ “ใครทำแบบนั้น! พวกมันต้องการจะทำลายเธอ!” “ใช่ครับ” กนกวิทย์ถอนหายใจ “และนั่นอาจจะเป็นส่วนหนึ่งของแผนการที่ใหญ่กว่าเดิม พวกมันกำลังพยายามแยกเราออกจากกัน ทำให้เราไม่สามารถร่วมมือกันได้” “แล้วเราจะทำอย่างไรคะ” แพรวาถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน “เราต้องเร่งหาหลักฐานให้เร็วที่สุด” กนกวิทย์กล่าว “ยิ่งเรามีหลักฐานมากเท่าไหร่ เราก็จะยิ่งมีอำนาจต่อรองมากขึ้นเท่านั้น” “แต่หนูเป็นห่วงรัตนาจริงๆ ค่ะ” แพรวากล่าว “ผมรู้ครับ” กนกวิทย์จับมือเธออีกครั้ง “เราจะทำทุกอย่างเพื่อช่วยเธอ แต่ตอนนี้ เราต้องอดทน และทำตามแผนที่วางไว้” เขาหันไปมองนอกหน้าต่างอีกครั้ง “สายฝนเริ่มจะซาลงแล้ว ผมว่า เราควรจะเตรียมตัวสำหรับการเดินทางต่อไป” “เดินทางต่อไป… ที่ไหนคะ” แพรวาถาม “ผมจะพาคุณไปในที่ที่ปลอดภัยจริงๆ” กนกวิทย์กล่าว “ที่ที่พวกมันไม่สามารถตามหาเราเจอได้อย่างแน่นอน” แต่ในใจของแพรวา กลับเต็มไปด้วยความรู้สึกไม่แน่นอน เธอมองใบหน้าของกนกวิทย์ สัมผัสได้ถึงความมุ่งมั่นในดวงตาของเขา แต่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวาดหวั่นถึงอันตรายที่ยังคงคืบคลานเข้ามา