“คุณกานต์คะ” แพรวาเอ่ยขึ้นขณะที่กนกวิทย์กำลังนั่งจิบกาแฟร้อนๆ ในห้องนั่งเล่นของอพาร์ตเมนต์แห่งหนึ่งในเมืองที่ห่างไกลจากกรุงเทพฯ “หนูคิดว่า เราไม่ควรจะอยู่เฉยๆ นะคะ” กนกวิทย์วางถ้วยกาแฟลง “ผมรู้ครับ” เขาตอบ “ผมกำลังคิดหาวิธีที่จะตอบโต้พวกมันอยู่” หลังจากที่หลบหนีออกมาจากคฤหาสน์ได้อย่างหวุดหวิด พวกเขาก็ได้รับความช่วยเหลือจากภูผาในการหาที่หลบภัยชั่วคราวในอพาร์ตเมนต์แห่งนี้ ซึ่งเป็นสถานที่ที่ปลอดภัย และไม่เป็นที่รู้จักของศัตรู “รัตนาเป็นอย่างไรบ้างคะ” แพรวาถาม “ภูผาบอกว่า รัตนาปลอดภัยดี” กนกวิทย์กล่าว “เขากำลังพยายามรวบรวมข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับคนที่อยู่เบื้องหลังข่าวลือต่างๆ ที่ปล่อยออกมา” “แล้วเราจะรู้ได้อย่างไรว่า ใครคือ ‘เงา’ ที่แท้จริง” แพรวาถาม “ภูผาบอกว่า เขาพอจะเดาได้แล้วว่าใครคือคนที่อยู่เบื้องหลัง” กนกวิทย์กล่าว “แต่ยังต้องการหลักฐานที่แน่ชัด” “แล้วเราจะช่วยหาหลักฐานได้อย่างไรคะ” “เราจะใช้โอกาสนี้แหละครับ” กนกวิทย์ยิ้มมุมปาก “เราจะล่อให้พวกมันเผยตัวออกมาเอง” “ล่ออย่างไรคะ” แพรวาถามด้วยความสงสัย “ผมจะปล่อยข่าวออกไป” กนกวิทย์อธิบาย “ว่าเรากำลังจะเปิดเผยความจริงเกี่ยวกับเรื่องราวในอดีต และเราได้หลักฐานบางอย่างที่สามารถเอาผิดกับบุคคลสำคัญได้” “แต่... ถ้าหากพวกมันไม่เชื่อล่ะคะ” แพรวาถาม “พวกมันจะเชื่อครับ” กนกวิทย์กล่าวอย่างมั่นใจ “เพราะผมจะปล่อยข่าวลือนี้ผ่านช่องทางที่คิดว่าจะไปถึงหูพวกมันได้ และผมจะแอบใส่ข้อมูลบางอย่างที่ทำให้พวกมันคิดว่าเรามีหลักฐานที่พวกเขาต้องการมากที่สุด” “แล้ว... ข้อมูลนั้นคืออะไรคะ” “คือข้อมูลเกี่ยวกับมรดกของคุณพ่อครับ” กนกวิทย์ตอบ “ผมจะแกล้งทำเป็นว่า เราได้ค้นพบเอกสารสำคัญที่เกี่ยวข้องกับการโอนย้ายทรัพย์สินที่ผิดกฎหมายของพ่อ ซึ่งถ้าหากถูกเปิดเผยออกมา จะส่งผลกระทบอย่างรุนแรงต่อธุรกิจของพวกมัน” แพรวาพยักหน้าอย่างช้าๆ “หนูเข้าใจแล้วค่ะ” เธอเสริม “เราจะใช้สิ่งที่พวกมันต้องการมากที่สุด มาเป็นเหยื่อล่อ” “ใช่ครับ” กนกวิทย์เห็นด้วย “และเมื่อพวกมันพยายามจะเข้ามาแย่งชิง หรือทำลายหลักฐานปลอมนั้น เราก็จะสามารถจับตัวพวกมันได้คาหนังคาเขา” “แต่เราจะรู้ได้อย่างไรว่า ใครคือ ‘เงา’ ตัวจริง” แพรวาถาม “ภูผาจะคอยจับตาดูความเคลื่อนไหวของบุคคลที่น่าสงสัยทั้งหมด” กนกวิทย์กล่าว “และจะคอยแจ้งให้เราทราบ หากมีใครแสดงท่าทีที่ผิดปกติ หรือพยายามเข้ามาใกล้เรา” “แล้ว... เราจะเริ่มแผนการนี้เมื่อไหร่คะ” “คืนนี้ครับ” กนกวิทย์กล่าว “ผมจะใช้ช่องทางที่ไม่เป็นทางการในการปล่อยข่าวลือออกไป” แพรวารู้สึกถึงความตื่นเต้นระคนกับความหวาดหวั่นในใจ เธอรู้ดีว่า แผนการนี้มีความเสี่ยงสูงมาก แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็เห็นถึงโอกาสที่จะได้แก้แค้นให้กับทุกคนที่ต้องทนทุกข์ทรมานจากความอยุติธรรมนี้ เมื่อถึงเวลาค่ำคืน กนกวิทย์ก็เริ่มดำเนินการตามแผน เขาติดต่อกับนักข่าวบางคนที่มีความสนิทสนมเป็นการส่วนตัว และปล่อยข่าวลือเกี่ยวกับ “หลักฐานสำคัญ” ที่เขาค้นพบเกี่ยวกับมรดกของคุณพ่อ “คุณแน่ใจนะครับว่า จะทำแบบนี้” แพรวาถามขณะที่กนกวิทย์วางสายโทรศัพท์ “ผมแน่ใจครับ” กนกวิทย์ตอบ “นี่คือโอกาสเดียวของเราที่จะเปิดโปงพวกมัน และทำให้พวกมันได้รับโทษตามที่ควรจะได้รับ” “แล้วถ้าเกิดอันตรายกับเราล่ะคะ” แพรวาถาม “ผมจะปกป้องคุณเอง” กนกวิทย์ยืนยัน “ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคุณได้” เขาเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังถนนเบื้องล่าง ที่บัดนี้เริ่มมีผู้คนพลุกพล่านน้อยลง “ผมจะส่งสัญญาณให้ภูผาทราบ เมื่อเราพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับพวกมัน” “คุณกานต์คะ” แพรวาเดินเข้าไปโอบกอดเขาจากด้านหลัง “หนูเชื่อใจคุณค่ะ” กนกวิทย์หันกลับมา กอดแพรวาไว้แน่น “เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกันนะครับ” เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า ในที่สุด โทรศัพท์ของกนกวิทย์ก็ดังขึ้น เป็นสัญญาณจากภูผา “พร้อมแล้วครับ” ภูผาบอก “ดูเหมือนว่า จะมีคนกำลังให้ความสนใจกับข่าวลือที่คุณปล่อยออกไปอย่างมาก” “ใครครับ” กนกวิทย์ถาม “ผมกำลังตรวจสอบอยู่ครับ” ภูผาตอบ “แต่ดูเหมือนว่า จะมีคนกลุ่มหนึ่งกำลังเคลื่อนไหวอย่างลับๆ” “ดีครับ” กนกวิทย์กล่าว “เราจะเริ่มดำเนินการตามแผนต่อไป” เขาหันไปหาแพรวา “ถึงเวลาแล้วครับ” แพรวาพยักหน้าอย่างตั้งใจ เธอพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่งที่จะเกิดขึ้น “เราจะไปที่ไหนคะ” เธอถาม “ที่ที่พวกมันคิดว่าปลอดภัยที่สุด” กนกวิทย์ตอบ “ที่ที่เราจะสามารถจับตัวพวกมันได้” “หมายถึง... คฤหาสน์ของคุณพ่อเหรอคะ” แพรวาถามอย่างไม่แน่ใจ “ใช่ครับ” กนกวิทย์ตอบ “เราจะกลับไปที่นั่น และเผชิญหน้ากับความจริงที่ถูกปกปิดไว้” แพรวาหายใจเข้าลึกๆ รู้สึกถึงความมุ่งมั่นที่จะทวงความยุติธรรมกลับคืนมา เธอพร้อมแล้วที่จะเปิดโปงความลับดำมืดที่ซ่อนอยู่ และยุติการกดขี่นี้ลงเสียที