แสงจันทร์สาดส่องลงมายังคฤหาสน์หลังงามที่ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางความมืดมิด บรรยากาศเต็มไปด้วยความเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมหวีดหวิวที่พัดผ่านต้นไม้ใหญ่รอบบริเวณ กนกวิทย์และแพรวา ซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้หนาทึบ ฝั่งตรงข้ามกับทางเข้าหลักของคฤหาสน์ “คุณแน่ใจนะคะว่า พวกมันจะเข้ามาทางนี้” แพรวากระซิบถาม “แน่นอนครับ” กนกวิทย์ตอบเสียงเบา “ที่นี่คือจุดที่สะดวกที่สุดสำหรับการเข้ามาแบบลับๆ โดยไม่ให้ใครสังเกตเห็น” “แล้วรัตนาล่ะคะ” แพรวาถามอีกครั้ง ความห่วงใยเพื่อนยังคงไม่จางหายไป “ภูผาจะพาเธอมาสมทบเราที่นี่ครับ” กนกวิทย์กล่าว “เขาจะคอยดูลาดเลาจากภายนอก และจะเข้ามาเมื่อเห็นว่าปลอดภัย” “หนูหวังว่าเธอจะปลอดภัยนะคะ” แพรวากล่าว “เธอจะปลอดภัยครับ” กนกวิทย์ยืนยัน “ภูผาเป็นมืออาชีพ” รถยนต์สีดำสนิทคันหนึ่ง แล่นเข้ามาจอดบริเวณหน้าคฤหาสน์อย่างเงียบเชียบ ไฟหน้าถูกดับลงทันทีที่จอดสนิท ประตูรถเปิดออก เผยให้เห็นร่างของชายฉกรรจ์หลายคนเดินลงมาอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของพวกเขามุ่งมั่นและเย็นชา “พวกมันมาแล้วครับ” กนกวิทย์กระซิบ แพรวาเม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ เธอรู้สึกถึงความอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา “เราจะเข้าไปในบ้านตอนนี้เลยไหมคะ” เธอถาม “ยังครับ” กนกวิทย์ตอบ “เราต้องรอให้พวกมันเข้าไปข้างในก่อน” ชายกลุ่มนั้นเดินตรงไปยังประตูหลังของคฤหาสน์ ซึ่งกนกวิทย์ได้เตรียมการไว้ให้เปิดออกอย่างง่ายดาย ราวกับว่าพวกเขากำลังจะเข้าไปในสถานที่ที่ถูกทิ้งร้าง ทันทีที่ชายกลุ่มนั้นหายเข้าไปในอาคาร กนกวิทย์ก็หันมาทางแพรวา “ได้เวลาของเราแล้วครับ” ทั้งสองคนค่อยๆ ย่องเข้าไปในคฤหาสน์ เดินตามรอยเท้าของกลุ่มชายฉกรรจ์เข้าไปในความมืด แสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่ เผยให้เห็นภาพภายในคฤหาสน์ที่เต็มไปด้วยเฟอร์นิเจอร์ราคาแพง แต่กลับปกคลุมไปด้วยฝุ่นหนา แสดงถึงการถูกทอดทิ้งมานาน “คุณกานต์คะ” แพรวาชี้ไปยังรอยเท้าบนพื้น “พวกมันน่าจะกำลังมุ่งหน้าไปยังห้องทำงานของคุณพ่อค่ะ” “ใช่ครับ” กนกวิทย์พยักหน้า “นั่นคือที่ที่ผมจะซ่อนเอกสารปลอมไว้” ทั้งสองคนเดินเข้าไปในห้องทำงานที่โอ่อ่า กลิ่นอายของความทรงจำเก่าๆ ยังคงอบอวลอยู่ในอากาศ กนกวิทย์เดินตรงไปยังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ เขาหยิบเอกสารที่เขาเตรียมไว้ขึ้นมาวางไว้ในลิ้นชักอย่างรวดเร็ว “พร้อมแล้วครับ” เขากล่าว “แล้วเราจะทำอย่างไรต่อไปคะ” แพรวาถาม “เรารอให้พวกมันเข้ามา” กนกวิทย์ตอบ “เมื่อพวกมันพยายามจะเปิดลิ้นชักนั้น เราจะปรากฏตัวออกมา” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าก็ดังมาจากทางเดินด้านนอก กนกวิทย์และแพรวา รีบหลบเข้าไปซ่อนหลังม่านกำมะหยี่ผืนหนา ร่างของชายฉกรรจ์กลุ่มเดิม เดินเข้ามาในห้องทำงาน พวกเขามองซ้ายมองขวาอย่างระแวดระวัง ก่อนจะตรงไปยังโต๊ะทำงาน “ดูเหมือนว่า หลักฐานจะอยู่ที่นี่” หนึ่งในนั้นกล่าว เสียงห้วนๆ อีกคนหนึ่งเดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงาน “เปิดมันเลย” ชายคนแรกยื่นมือไปจับที่ลูกบิดลิ้นชัก ทันใดนั้น ประตูบานใหญ่ก็ถูกเปิดออกอย่างแรง เผยให้เห็นร่างของกนกวิทย์และแพรวา ยืนเผชิญหน้ากับพวกมัน “พวกแกมันใคร” หนึ่งในกลุ่มชายฉกรรจ์ถามด้วยความตกใจ “ฉันคือกนกวิทย์” กนกวิทย์กล่าวเสียงดัง “และนี่คือแพรวา ภรรยาของฉัน” “ภรรยา!” ชายคนนั้นตะโกนอย่างไม่เชื่อ “เธอเป็นไปไม่ได้!” “เป็นไปได้แน่นอน” กนกวิทย์กล่าว “และพวกแกกำลังจะได้รับผลกรรมจากการกระทำของพวกแก” ทันใดนั้น เสียงปืนก็ดังขึ้นจากด้านนอก! กนกวิทย์และแพรวาตกใจ หันไปมองทางประตู ท่ามกลางความสับสนวุ่นวาย เสียงปืนดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง “มันเกิดอะไรขึ้นคะ!” แพรวาถามด้วยความตื่นตระหนก “ไม่รู้สิครับ!” กนกวิทย์ตอบ “แต่เราต้องรีบออกจากที่นี่!” ในขณะที่กลุ่มชายฉกรรจ์กำลังตื่นตระหนกกับเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝัน กนกวิทย์ก็ฉวยโอกาสคว้ามือแพรวา “ไปกันเถอะ!” ทั้งสองคนรีบวิ่งออกจากห้องทำงาน มุ่งหน้าไปยังทางออกด้านหลังของคฤหาสน์ เสียงปืนยังคงดังสนั่นอยู่ด้านนอก ราวกับว่ากำลังมีการต่อสู้ครั้งใหญ่เกิดขึ้น เมื่อทั้งสองคนวิ่งออกมาถึงลานด้านหลัง ก็เห็นภาพที่ทำให้ต้องตกตะลึง ร่างของชายฉกรรจ์ที่เข้ามาในคฤหาสน์นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นหลายคน ตรงกันข้ามกัน คือ ร่างของบอดี้การ์ดของกนกวิทย์ ที่กำลังต่อสู้กับกลุ่มคนอีกกลุ่มหนึ่ง ซึ่งมีภูผา และรัตนา ยืนอยู่ข้างๆ “ภูผา! รัตนา!” แพรวาอุทานด้วยความดีใจ “แพรวา! คุณกานต์!” รัตนาตะโกนกลับมา “รีบไป! ที่นี่อันตราย!” “เกิดอะไรขึ้น!” กนกวิทย์ถามภูผา “มีคนพยายามจะเข้ามาจับตัวคุณครับ!” ภูผาตะโกนตอบ “ผมกับรัตนา เลยต้องเข้ามาจัดการ” “แล้วใครคือคนพวกนั้น!” กนกวิทย์ถาม “ผมยังไม่แน่ใจครับ” ภูผาตอบ “แต่ดูเหมือนว่า พวกเขาจะรู้ว่าเรากำลังจะเปิดโปงความจริง” กนกวิทย์มองไปยังร่างที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น เขาเพิ่งจะเข้าใจ ว่ากับดักที่เขาตั้งไว้ กลับกลายเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการเผชิญหน้าครั้งใหญ่ ที่ซับซ้อนและอันตรายกว่าที่เขาคาดคิดไว้เสียอีก