ประวิทย์ยืนนิ่งราวกับถูกสาป เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่า แผนการที่เขาคิดไว้อย่างรอบคอบจะพังไม่เป็นท่า เพราะผู้หญิงธรรมดาๆ คนหนึ่งอย่างแพรวา “คุณ... คุณทำได้ยังไง” เขาถามแพรวาด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก “หนูเห็นในสิ่งที่คนอื่นมองไม่เห็น” แพรวาตอบ “และหนูก็พร้อมที่จะต่อสู้เพื่อความถูกต้อง” “เป็นไปไม่ได้” ประวิทย์ยังคงพยายามปฏิเสธ “คุณกำลังโกหก” “หนูไม่ได้โกหก” แพรวาตอบ “และหลักฐานก็มีอยู่ตรงหน้าคุณ” กนกวิทย์เดินเข้าไปหาประวิทย์ “ถึงเวลาที่เรื่องทุกอย่างต้องจบแล้ว” เขากล่าว “คุณทำร้ายพ่อของผม” “คุณทำร้ายผม” “และคุณก็พยายามจะทำร้ายแพรวา” “ผมจะไม่มีวันให้อภัยคุณ” “คุณคิดว่าคุณชนะแล้วหรือไง” ประวิทย์หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “คุณคิดว่าเรื่องมันจะจบแค่นี้” “คุณจะทำอะไรอีก” กนกวิทย์ถาม “คุณจะหนีไปไหน” “ผมไม่หนี” ประวิทย์สบตาเขม้น “ผมจะสู้จนถึงที่สุด” ทันใดนั้น ชายร่างกำยำที่ยืนคุมเชิงอยู่รอบๆ ก็ชักปืนออกมา “หยุดเดี๋ยวนี้นะ!” กนกวิทย์ตะโกน “พวกแกจะทำอะไร” “ผมจะทำในสิ่งที่ผมต้องทำ” ประวิทย์ตอบ “ผมจะไม่ยอมให้ใครมาขัดขวางผม” “ถ้าคุณทำอะไรแพรวา” กนกวิทย์ขู่ “ผมจะฆ่าคุณ” “คุณไม่มีทางทำได้” ประวิทย์กล่าว “เพราะคุณก็กำลังกลัวเหมือนกัน” “กลัวว่าจะเสียเธอไป” “คุณมันบ้าไปแล้ว” แพรวาตะโกน “ปล่อยเราไปเถอะ” “ไม่มีใครปล่อยใครทั้งนั้น” ประวิทย์กล่าว “วันนี้ จะต้องมีคนเสียสละ” เขาเล็งปืนไปที่กนกวิทย์ “คุณกนกวิทย์” พลอยร้องออกมา “อย่าทำแบบนี้เลย” “ฉันไม่สน” ประวิทย์ตอบ “ผมจะทำให้คุณรู้ว่า การเล่นกับผมมันมีราคาที่ต้องจ่าย” “ถ้าคุณคิดจะทำร้ายเขา” แพรวาเอ่ยเสียงแข็ง “คุณก็ต้องผ่านหนูไปให้ได้ก่อน” เธอก้าวออกมาขวางหน้ากนกวิทย์ “ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคุณ” “โอ้ น่าประทับใจจริง” ประวิทย์เยาะเย้ย “แต่คุณคิดว่าปืนของผมจะหยุดยั้งความรักของคุณได้หรือไง” “ความรักของผม” กนกวิทย์ยิ้ม “มันแข็งแกร่งกว่ากระสุนของคุณ” “กล้าดียังไง” ประวิทย์คำราม “คุณบังคับให้ผมต้องทำแบบนี้” เขาเหนี่ยวไกปืน “แต่แล้ว...” เสียงปืนดังขึ้น แต่ไม่ใช่เสียงที่ประวิทย์คาดหวัง เสียงสัญญาณไซเรนดังใกล้เข้ามา ชายร่างกำยำของประวิทย์แตกตื่น “ตำรวจ!” หนึ่งในพวกเขาตะโกน “เราโดนล้อมแล้ว!” ประวิทย์หน้าซีดเผือด เขาหันไปมองทางเข้าคฤหาสน์ รถตำรวจหลายคันจอดขวางอยู่ พร้อมด้วยเจ้าหน้าที่ตำรวจที่ถืออาวุธครบมือ “ใครโทรเรียกตำรวจ” เขาถาม “ผมโทร” กนกวิทย์ตอบ “ผมเตรียมการไว้แล้ว” “คุณ...” ประวิทย์แทบจะพูดไม่ออก “คุณประวิทย์” เสียงทุ้มต่ำดังมาจากรถตำรวจคันหนึ่ง “คุณถูกจับกุมในข้อหาพยายามฆ่า ข่มขู่ กรรโชกทรัพย์ และปลอมแปลงเอกสาร” เจ้าหน้าที่ตำรวจคนนั้นก้าวลงจากรถ เขาคือสารวัตรกำธร “คุณกนกวิทย์” เขามองมาที่กนกวิทย์ “ผมได้ยินเรื่องทั้งหมดแล้ว” “ขอบคุณครับสารวัตร” กนกวิทย์กล่าว “ผมไม่ได้ทำอะไรผิด” ประวิทย์กล่าว “ทั้งหมดนี้เป็นแผนการของพ่อคุณกนกวิทย์” “พ่อของคุณเสียชีวิตไปแล้ว” สารวัตรกำธรกล่าว “และตอนนี้คุณกำลังจะได้รับผลกรรมจากการกระทำของคุณเอง” ประวิทย์ถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจเข้าควบคุมตัว เขาดิ้นรนขัดขืนแต่ก็ไร้ผล “คุณกนกวิทย์” สารวัตรกำธรหันมา “คุณปลอดภัยแล้ว” “แล้วเรื่องมรดกของพ่อผมล่ะครับ” กนกวิทย์ถาม “เราจะดำเนินการตามกฎหมาย” สารวัตรกำธรตอบ “เอกสารที่คุณเตรียมไว้” “จะเป็นหลักฐานสำคัญ” “ขอบคุณครับ” กนกวิทย์กล่าว เมื่อประวิทย์ถูกพาตัวไป แพรวาก็โผเข้ากอดกนกวิทย์ “คุณกานต์คะ” เธอร้องไห้ “หนูดีใจจังเลยค่ะ” “ผมก็ดีใจ” กนกวิทย์กอดเธอแน่น “เราผ่านมันมาได้แล้วนะ” “แล้วคุณพลอยล่ะคะ” แพรวาถาม “เธอจะเป็นยังไงต่อไป” “เธอจะได้รับการช่วยเหลือ” กนกวิทย์ตอบ “และผมจะให้โอกาสเธอเริ่มต้นชีวิตใหม่” “คุณใจดีจังเลยค่ะ” แพรวาซบหน้ากับอกเขา “คุณกานต์” “หลังจากนี้ เราจะทำอะไรกันคะ” แพรวาถาม “เราจะไปพักผ่อน” กนกวิทย์ตอบ “ไปในที่ที่ไม่มีใครรู้จัก” “ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ของเรา” “ใช่” กนกวิทย์ยิ้ม “ชีวิตที่เราไม่ต้องมีเงื่อนไขอีกต่อไป” “ชีวิตที่มีแต่เราสองคน” แพรวายิ้มรับ “หนูรักคุณนะคะ” “ผมก็รักคุณ” กนกวิทย์จูบหน้าผากเธอ “และผมจะไม่มีวันปล่อยคุณไปไหนอีกแล้ว” ค่ำคืนนั้น แสงจันทร์ยังคงสาดส่องลงมา แต่บรรยากาศรอบคฤหาสน์ไม่ได้เต็มไปด้วยความตึงเครียดอีกต่อไป ความยุติธรรมได้ถูกนำกลับคืนมา และความหวังใหม่ก็ได้เริ่มต้นขึ้นแล้วสำหรับกนกวิทย์และแพรวา พวกเขาได้พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า แม้จะเผชิญหน้ากับอุปสรรคที่หนักหนาสาหัสเพียงใด แต่ด้วยความรัก ความเชื่อมั่น และการสนับสนุนซึ่งกันและกัน พวกเขาก็จะสามารถเอาชนะทุกสิ่งได้.