หลังจากที่นพพรยอมรับสารภาพผิดในที่ประชุม คณะกรรมการได้มีมติเอกฉันท์ให้ดำเนินคดีตามกฎหมายกับเขาและประเสริฐทันที เจ้าหน้าที่ตำรวจได้เดินทางมายังที่ทำการบริษัทเพื่อนำตัวทั้งสองไปสอบสวน บรรยากาศภายในบริษัทเต็มไปด้วยความตึงเครียดและคำถามที่ยังค้างคาใจ กวินท์เดินออกมาจากห้องประชุม พร้อมกับจันทร์เพ็ญ พวกเขามองหน้ากันด้วยความเหนื่อยล้า "ในที่สุดเรื่องมันก็จบลง" กวินท์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรง "แต่ผมรู้สึก… ไม่ค่อยดีเลย" "เข้าใจค่ะ" จันทร์เพ็ญตอบ "มันเป็นเรื่องที่สะเทือนใจ" "ผมไม่เคยคิดเลยว่า… เรื่องมันจะเกี่ยวพันกับพ่อของผม" กวินท์พูด พลางยกมือขึ้นขยี้ขมับ "การที่นพพรจะมีความแค้นกับพ่อผม… มันไม่ใช่เรื่องที่ผมจะยอมรับได้เลย" "คุณนพพรดูเหมือนจะเสียใจจริงๆ นะคะ" จันทร์เพ็ญกล่าว "ตอนที่เขาพูดถึงคุณพ่อของคุณ" "ผมไม่แน่ใจว่าเขารู้สึกเสียใจจริงๆ หรือแค่กำลังพยายามหาข้อแก้ตัว" กวินท์ตอบ "แต่ไม่ว่ายังไง… สิ่งที่เขาทำมันก็ผิด" "แล้ว… คุณกวินท์จะทำยังไงต่อไปคะ" จันทร์เพ็ญถาม "ผมต้องสะสางเรื่องที่ค้างคาให้หมด" กวินท์ตอบ "หลังจากนี้… เราจะต้องมีการตรวจสอบภายในอย่างละเอียด เพื่อดูว่ามีใครเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้อีกบ้าง และจะปรับปรุงระบบการควบคุมภายในให้รัดกุมยิ่งขึ้น" "แล้ว… คุณนพพรล่ะคะ" จันทร์เพ็ญถาม "เขาจะต้องรับโทษตามกฎหมาย" กวินท์ตอบเสียงเฉียบขาด "และบริษัทจะดำเนินการฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายทั้งหมด" "แล้ว… คุณคะ" จันทร์เพ็ญลังเลเล็กน้อย "คุณจะ… ปล่อยให้ฉันทำงานที่นี่ต่อไปไหมคะ" กวินท์หันมามองเธอด้วยความประหลาดใจ "ทำไมผมจะไม่ปล่อยล่ะครับ" "ก็… ดิฉันเป็นคนที่… สืบหาความจริงเรื่องนี้" จันทร์เพ็ญกล่าว "คุณอาจจะ… รู้สึกไม่สบายใจ" "คุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไรครับ" กวินท์ถาม "คุณทำในสิ่งที่ถูกต้องแล้ว" "แต่… ความสัมพันธ์ของเรา…" จันทร์เพ็ญเริ่มอธิบาย "ผมเข้าใจ" กวินท์ขัดขึ้น "แต่เรื่องงานคือเรื่องงาน และเรื่องส่วนตัวก็คือเรื่องส่วนตัว" "แต่… มันอาจจะยากสำหรับคุณ" จันทร์เพ็ญกล่าว "ผมผ่านอะไรมามากพอแล้วครับ" กวินท์ตอบ "และผมก็เห็นถึงความตั้งใจจริงของคุณ" ทั้งสองคนยืนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่กวินท์จะเอ่ยขึ้นอีกครั้ง "ผมอยากจะขอโทษคุณจันทร์เพ็ญ" กวินท์กล่าว "ที่ทำให้คุณต้องมาเจอเรื่องวุ่นวายแบบนี้" "ไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ" จันทร์เพ็ญยิ้มบางๆ "ดิฉันยินดีที่ได้ช่วย" "คุณ… มีอะไรจะบอกผมเป็นพิเศษไหมครับ" กวินท์ถาม นัยน์ตาของเขามองสำรวจใบหน้าของเธออย่างมีความหวัง จันทร์เพ็ญลังเลเล็กน้อย เธอไม่แน่ใจว่าควรถามเรื่องนั้นออกไปตอนนี้หรือไม่ "คุณกวินท์คะ" จันทร์เพ็ญตัดสินใจถาม "ตอนที่คุณ… บอกว่าคุณเคยรักดิฉัน… คุณหมายความว่ายังไงคะ" กวินท์มองเธอด้วยความประหลาดใจ แต่แล้วรอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา "ผม… ผมไม่ได้โกหกครับ" "แต่… คุณปฏิเสธดิฉัน… หลายครั้ง" จันทร์เพ็ญกล่าว "ในตอนนั้น… ผมไม่แน่ใจในความรู้สึกของตัวเอง" กวินท์ยอมรับ "และผมก็… กลัว" "กลัวอะไรคะ" จันทร์เพ็ญถาม "กลัวที่จะต้องเจ็บปวดอีกครั้ง" กวินท์ตอบ "หลังจากที่ผมเจอเรื่องราวในอดีต… ผมก็ปิดใจตัวเอง" "แล้ว… ตอนนี้ล่ะคะ" จันทร์เพ็ญถามอย่างมีความหวัง กวินท์เดินเข้ามาใกล้เธอมากขึ้น "ตอนนี้… ผมไม่กลัวแล้วครับ" เขาเอ่ยเสียงทุ้ม "ผมแน่ใจในความรู้สึกของตัวเอง" จันทร์เพ็ญมองเข้าไปในดวงตาของกวินท์ เธอเห็นความจริงใจ และความรักที่ฉายชัดออกมา "ผม… ผมรักคุณจันทร์เพ็ญ" กวินท์กล่าว "รักมาตลอด… เพียงแต่ผมไม่ยอมรับมัน" น้ำตาคลอเบ้าของจันทร์เพ็ญ เธอไม่เคยคิดว่าเรื่องราวจะพลิกผันไปในทิศทางนี้ "แล้ว… คุณรู้ไหมคะ" จันทร์เพ็ญถาม "ว่า… ความรู้สึกของดิฉันที่มีต่อคุณ… มันก็ไม่เคยเปลี่ยนไปเลย" กวินท์ยิ้มอย่างโล่งใจ เขาค่อยๆ ยกมือขึ้นประคองใบหน้าของเธอ "งั้น… เราเริ่มต้นกันใหม่ได้ไหมครับ" กวินท์ถาม จันทร์เพ็ญพยักหน้า "ได้ค่ะ" ทั้งสองคนมองหน้ากัน ก่อนที่จะค่อยๆ โน้มตัวเข้าหากัน…