แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องทำงานของกวินท์ ทำให้บรรยากาศดูสดใสและอบอุ่นกว่าที่เคยเป็นมาหลายสัปดาห์ กวินท์นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานของเขา กวาดสายตาไปยังเอกสารกองใหญ่ที่รอการจัดการ แต่ใจของเขากลับล่องลอยไปถึงใครอีกคน เสียงเคาะประตูเบาๆ ดังขึ้น "เข้ามาได้ครับ" จันทร์เพ็ญเดินเข้ามาในห้องทำงานของเขา ในมือถือแฟ้มเอกสาร "อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณกวินท์" "อรุณสวัสดิ์ครับคุณจันทร์เพ็ญ" กวินท์ลุกขึ้นยืน และเดินเข้าไปหาเธอ "คุณมาแต่เช้าเลยนะครับ" "ก็… ดิฉันอยากจะรีบมาหาคุณ" จันทร์เพ็ญกล่าว พร้อมกับยื่นแฟ้มเอกสารให้เขา "นี่ค่ะ… รายงานการตรวจสอบภายในเบื้องต้น" กวินท์รับแฟ้มเอกสารมาดู "เยี่ยมเลยครับ" เขาตอบ "คุณทำงานได้รวดเร็วมาก" "ก็… พยายามทำให้ดีที่สุดค่ะ" จันทร์เพ็ญกล่าว "เพื่อบริษัทของเรา" "บริษัทของเรา" กวินท์ทวนคำ พร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปาก "ผมชอบที่คุณพูดแบบนี้" จันทร์เพ็ญหน้าแดงเล็กน้อย เธอเหลือบไปเห็นรูปถ่ายของเธอกับกวินท์ที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของเขา "คุณ… เก็บรูปนี้ไว้เหรอคะ" "แน่นอนสิครับ" กวินท์ตอบ "มันเป็นรูปที่ผมชอบที่สุด" "ตอนนั้น… คุณยังไม่แน่ใจในความรู้สึกของคุณเลย" จันทร์เพ็ญกล่าว "ใช่ครับ" กวินท์ยอมรับ "แต่ตอนนี้… ผมแน่ใจแล้ว" ทั้งสองคนมองหน้ากัน ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเข้าใจ และความรักที่ก่อตัวขึ้นอย่างมั่นคง "คุณกวินท์คะ" จันทร์เพ็ญเอ่ยขึ้น "ดิฉันอยากจะขอบคุณคุณจริงๆ" "ขอบคุณเรื่องอะไรครับ" กวินท์ถาม "ขอบคุณ… ที่คุณเชื่อใจดิฉัน" จันทร์เพ็ญกล่าว "และ… ขอบคุณที่ทำให้ดิฉันได้รู้ว่า… ความรักที่แท้จริงเป็นยังไง" "ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณคุณ" กวินท์กล่าว "คุณทำให้ผมได้รู้จักความรักอีกครั้ง" "แล้ว… คุณนพพรล่ะคะ" จันทร์เพ็ญถาม "เขาเป็นยังไงบ้าง" "คดีกำลังดำเนินไปอย่างต่อเนื่องครับ" กวินท์ตอบ "เขาถูกตัดสินจำคุกไปหลายปี ส่วนประเสริฐก็ได้รับโทษตามกฎหมายเช่นกัน" "อย่างน้อย… ความยุติธรรมก็ยังมีอยู่" จันทร์เพ็ญกล่าว "ใช่ครับ" กวินท์พยักหน้า "และเราก็ได้บทเรียนราคาแพงจากเหตุการณ์นี้" "เราจะต้องร่วมมือกัน เพื่อทำให้บริษัทพราวฟ้าแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิม" จันทร์เพ็ญกล่าว "แน่นอนครับ" กวินท์จับมือของเธอ "เราจะทำทุกอย่าง เพื่อให้บริษัทของเราเติบโตต่อไป" ทั้งสองคนยืนจับมือกันอยู่พักหนึ่ง ก่อนที่กวินท์จะเอ่ยขึ้น "ผมอยากจะชวนคุณไปทานข้าวเย็นกันเย็นนี้" กวินท์กล่าว "เราจะ… ฉลองความสำเร็จของเรา" จันทร์เพ็ญยิ้มรับ "ยินดีค่ะ" "เยี่ยมเลย" กวินท์ยิ้มกว้าง "ผมจะให้คนขับรถไปรับคุณที่บ้านตอนหนึ่งทุ่มนะครับ" "รับทราบค่ะ" จันทร์เพ็ญตอบ "แล้ว… คุณกวินท์คะ" เธอลังเลเล็กน้อย "มีเรื่องหนึ่งที่ดิฉันอยากจะคุยกับคุณค่ะ" "ว่ามาเลยครับ" กวินท์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน "คือ… หลังจากเรื่องนี้จบลง ดิฉันอาจจะต้อง… ขอลาออกจากบริษัทค่ะ" ประโยคนั้นทำเอากวินท์ชะงักไปเล็กน้อย เขาเลิกคิ้วขึ้นด้วยความไม่เข้าใจ "ทำไมล่ะครับ" เขาถาม "คุณ… ไม่พอใจในตัวดิฉันหรือคะ" "ไม่เลยครับ" จันทร์เพ็ญรีบปฏิเสธ "ตรงกันข้าม… ดิฉันรู้สึกขอบคุณคุณมาก" "แล้วทำไมถึงอยากลาออกล่ะครับ" กวินท์ถามด้วยน้ำเสียงที่เริ่มมีความกังวล "คือ… ดิฉันคิดว่า… หลังจากนี้… ชีวิตของเราสองคน… ควรจะมีระยะห่างที่เหมาะสมค่ะ" จันทร์เพ็ญอธิบาย "ดิฉันไม่อยากให้ใครมองว่า… ดิฉันใช้เส้นของคุณ หรือ… อาศัยความสัมพันธ์ของเราในการทำงานค่ะ" "แต่คุณ… ไม่ได้ทำแบบนั้นเลยนะ" กวินท์กล่าว "คุณพิสูจน์ตัวเองมาตลอด" "ดิฉันรู้ค่ะ" จันทร์เพ็ญพยักหน้า "แต่… การที่ดิฉันยังทำงานที่นี่ต่อไป… มันอาจจะทำให้เกิดความรู้สึกไม่สบายใจกับบางคนได้ค่ะ" เธอหลบสายตาเขา "โดยเฉพาะ… คนที่เคยมีปัญหากับคุณมาก่อน" "คุณกำลังพูดถึงใครครับ" กวินท์ถามอย่างรู้ทัน "ก็… คุณ… เอมมี่ ค่ะ" จันทร์เพ็ญตอบเสียงเบา "เธอ… อาจจะยังรู้สึกไม่ดีอยู่" กวินท์ถอนหายใจยาว "ผมเข้าใจความรู้สึกของคุณนะจันทร์เพ็ญ" เขาเอ่ย "แต่ผมไม่อยากให้คุณต้องจากไปเพราะเรื่องแค่นี้" "แต่…" จันทร์เพ็ญกำลังจะอธิบายต่อ กวินท์ก็ยกมือขึ้นห้าม "ฟังผมนะ" เขาพูดเสียงหนักแน่น "เอมมี่… ไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไปแล้ว" "เธอ… ไม่ได้มีอำนาจอะไรในบริษัทนี้แล้ว" "และผม… ก็ไม่แคร์สายตาของใครทั้งนั้น" "สิ่งเดียวที่ผมแคร์… คือความรู้สึกของคุณ" "คุณ… อยากจะอยู่ที่นี่กับผมไหม" กวินท์ถามตรงๆ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความจริงจัง "ผม… ไม่อยากให้คุณไปไหน" "ถ้าคุณไป… ผมจะรู้สึกโดดเดี่ยวมาก" "คุณ… คือคนที่เติมเต็มชีวิตผม" "คุณ… คือความสุขของผม" จันทร์เพ็ญมองเข้าไปในดวงตาของกวินท์ เธอเห็นความจริงใจที่ฉายชัดออกมา น้ำตาคลอเบ้า "คุณกวินท์คะ…" เธอเอ่ยเสียงสั่นเครือ "ดิฉัน… ก็ไม่อยากไปไหนเหมือนกันค่ะ" "แต่…" "ไม่มีแต่ครับ" กวินท์กอดเธอไว้แน่น "เราจะอยู่ด้วยกัน" "เราจะสร้างชีวิตใหม่ด้วยกัน" "ที่นี่… คือที่ของเรา" "และเราจะทำให้ที่นี่… เป็นที่ที่ดีที่สุด" จันทร์เพ็ญซบหน้าลงบนอกของเขา น้ำตาไหลรินออกมาด้วยความสุข "ขอบคุณนะคะ" เธอพูดเสียงแผ่วเบา "ขอบคุณที่… รักดิฉัน" "ผมรักคุณ… จันทร์เพ็ญ" กวินท์กระซิบข้างหูเธอ "รัก… จนหมดหัวใจ" เช้าวันนั้น… เป็นจุดเริ่มต้นของโลกใบใหม่ของกวินท์และจันทร์เพ็ญ โลกที่เต็มไปด้วยความรัก ความเข้าใจ และความหวัง