บรรยากาศภายในห้องประชุมของบริษัทพราวฟ้าเต็มไปด้วยความตึงเครียด กวินท์นั่งอยู่ที่หัวโต๊ะ สีหน้าเคร่งขรึม แต่แววตาฉายประกายแห่งความมุ่งมั่น จันทร์เพ็ญยืนอยู่ข้างๆ เขา คอยให้กำลังใจและสนับสนุน ใบหน้าของเธอแม้จะมีความกังวล แต่ก็ยังคงไว้ซึ่งความเข้มแข็ง "เอกสารทุกอย่างพร้อมแล้วนะครับ" ทนายความของบริษัทกล่าว "เรามีหลักฐานเพียงพอที่จะหักล้างข้อกล่าวหาของบริษัทนภาอุตสาหกรรม" กวินท์พยักหน้า "ดีมาก" เขาตอบ "เราจะต้องไม่ยอมให้เอมมี่มาทำลายทุกอย่างที่เราร่วมกันสร้างมา" "ผมเชื่อว่า… หลักฐานที่เราเตรียมไว้… จะเพียงพอที่จะทำให้ศาลเห็นความจริง" จันทร์เพ็ญเสริม "เอมมี่… คงจะประเมินความสามารถของเราต่ำเกินไป" "เธอ… คิดว่าการมีอำนาจและเงิน… จะทำให้เธอชนะได้ทุกอย่าง" "แต่เธอ… ลืมไปว่า… ความถูกต้อง… และความยุติธรรม… เป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด" "และ… ความรัก… ก็เป็นพลังที่ยิ่งใหญ่ที่สุด" กวินท์หันไปมองจันทร์เพ็ญ เขายิ้มให้เธอ "ใช่ครับ" เขาพูด "เราจะใช้ความรัก… เป็นอาวุธของเรา" "เราจะสู้… เพื่อพิสูจน์ว่า… สิ่งที่เราทำ… คือความถูกต้อง" การต่อสู้กับบริษัทนภาอุตสาหกรรมที่นำโดยเอมมี่ ได้ดำเนินมาถึงจุดสูงสุด การยื่นฟ้องร้องที่เต็มไปด้วยข้อกล่าวหาที่ใส่ร้าย และการปล่อยข่าวลือที่บ่อนทำลาย ทำให้บริษัทพราวฟ้าตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก แต่กวินท์และจันทร์เพ็ญไม่ยอมแพ้ พวกเขาทำงานอย่างหนักเพื่อรวบรวมหลักฐาน และเตรียมการต่อสู้ในชั้นศาล "คุณแน่ใจนะ… ว่าหลักฐานพวกนี้… จะเพียงพอ" จันทร์เพ็ญถามด้วยน้ำเสียงกังวลเล็กน้อย "มันเป็นหลักฐานที่ได้มาจากการสืบสวนอย่างลับๆ นะคะ" "คุณเอมมี่… อาจจะมีหลักฐานอื่นที่เหนือกว่า" "ผมเข้าใจความกังวลของคุณนะจันทร์เพ็ญ" กวินท์จับมือเธอ "แต่ผมเชื่อมั่นในตัวทนายของเรา" "และผมเชื่อมั่นในความจริง" "เอมมี่… อาจจะเก่งในการวางแผน… แต่เธอ… ไม่ได้มีความจริงใจ" "และนั่น… คือข้อผิดพลาดที่ใหญ่ที่สุดของเธอ" "เธอ… คิดว่าเธอจะใช้ข้อมูลภายในที่เราเคยให้เธอ… มาทำร้ายเราได้" "แต่เธอ… ลืมไปว่า… ผมได้ปรับปรุงระบบการรักษาความปลอดภัยของเราจนสมบูรณ์แบบแล้ว" "ทุกอย่างที่เธอ… คิดว่าจะนำมาใช้… เราได้เตรียมการป้องกันไว้หมดแล้ว" "และ… หลักฐานที่สำคัญที่สุด… คือข้อความที่เธอเคยส่งถึงประเสริฐ" "ข้อความที่แสดงให้เห็นว่า… เธอรู้เรื่องแผนการทุจริตตั้งแต่ต้น" "และ… ยังสนับสนุนให้ประเสริฐทำสิ่งเหล่านั้น" "นั่น… คือสิ่งที่ผมจะใช้… โต้แย้งเธอ" กวินท์มองออกไปนอกหน้าต่าง "เธอ… พยายามจะทำลายทุกอย่าง… ที่ผมรัก" "ทั้งบริษัท… และ… คุณ" "แต่… ผมจะไม่ยอมให้เธอทำสำเร็จ" "ผมจะสู้… เพื่อปกป้องทุกสิ่ง" "เพื่อพิสูจน์ว่า… คนที่ใจร้าย… ไม่ใช่ผม" "แต่… คือเธอ" "และ… สิ่งที่สำคัญที่สุด… คือ… การพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่า… ความรัก… สามารถเอาชนะทุกสิ่งได้" วันตัดสินคดีมาถึง บรรยากาศในห้องพิจารณาคดีเต็มไปด้วยความกดดัน กวินท์และจันทร์เพ็ญนั่งเคียงข้างกัน เอมมี่นั่งอยู่อีกฝั่งของห้อง สีหน้าเย่อหยิ่งและมั่นใจในชัยชนะ ผู้พิพากษาค่อยๆ อ่านคำตัดสิน… "ตามที่โจทก์ได้ยื่นฟ้อง… และจำเลยได้ให้การปฏิเสธ… คณะศาลได้พิจารณาจากพยานหลักฐานทั้งหมดแล้ว… พบว่า… ข้อกล่าวหาที่บริษัทนภาอุตสาหกรรมยื่นฟ้อง… ไม่มีมูลความจริง…" "และ… จากหลักฐานที่ฝ่ายจำเลยนำเสนอ… โดยเฉพาะ… ข้อความที่จำเลยอ้างว่า… เป็นของเอมมี่… ซึ่งส่งถึงประเสริฐ… ได้พิสูจน์แล้วว่าเป็นของจริง…" "แสดงให้เห็นว่า… เอมมี่… มีส่วนรู้เห็น… และสนับสนุนการกระทำทุจริต… ของประเสริฐ… มาตั้งแต่ต้น…" "ดังนั้น… ศาลจึงมีคำพิพากษา… ให้ยกฟ้อง… บริษัทพราวฟ้า… และ… สั่งให้… บริษัทนภาอุตสาหกรรม… ชดใช้ค่าเสียหาย… เป็นจำนวน… [จำนวนเงิน]… บาท…" "และ… ดำเนินการสอบสวน… เอมมี่… ในข้อหา… ร่วมกันฉ้อโกง… และ… ทำลายชื่อเสียง…" เสียงปรบมือดังขึ้นในห้องพิจารณาคดี กวินท์หันไปมองจันทร์เพ็ญ เขายิ้มกว้าง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสุขและความภาคภูมิใจ "เราทำได้แล้ว" เขาพูดเสียงเบา "เราชนะแล้ว" จันทร์เพ็ญน้ำตาไหลออกมา เธอซบหน้าลงบนไหล่ของเขา "ใช่ค่ะ" เธอตอบ "เราชนะแล้ว… ที่รัก" "นี่… คือจุดเริ่มต้นของทุกสิ่ง" "ของเราสองคน" "และ… ของบริษัทพราวฟ้า" กวินท์กอดเธอไว้แน่น "ขอบคุณนะ… จันทร์เพ็ญ" เขาพึมพำ "ที่อยู่เคียงข้างผมเสมอ" "คุณ… คือทุกสิ่ง… ของผม" "ความรักของเรา… ไม่เคยสิ้นสุด" "และ… จะไม่มีวันสิ้นสุด" เหมือมกับคำว่า "รักสุดท้ายของคนใจร้าย" ที่เปลี่ยนมาเป็น "รักนิรันดร์ของคนที่มีหัวใจ"