รักสุดท้ายของคนใจร้าย

ตอนที่ 22 / 45

ตอนที่ 22 — หลักฐานชิ้นสุดท้ายเปิดโปง

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องพิจารณาคดี เสียงนาฬิกาเรือนใหญ่บนผนังดังติ๊กต่อกเป็นจังหวะที่เน้นย้ำความตึงเครียดที่ทุกคนสัมผัสได้ กวินท์นั่งนิ่ง ใบหน้าเรียบเฉย แต่ภายในใจของเขากำลังเต้นระรัว เขาเหลือบมองไปยังจันทร์เพ็ญที่นั่งอยู่ข้างๆ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความหวังและความกังวล เขาบีบมือเธอเบาๆ เพื่อส่งสัญญาณให้เธอรู้ว่าเขาอยู่ตรงนี้เสมอ "ทนายจำเลย โปรดยื่นหลักฐานชิ้นสุดท้าย" เสียงของผู้พิพากษาดังขึ้นมา ทำลายความเงียบที่ค้างคา ทนายของกวินท์ลุกขึ้นยืนอย่างสง่าผ่าเผย มือของเขาถือซองเอกสารสีน้ำตาลใบหนึ่ง "เรียนท่านผู้พิพากษา" เขากล่าวเสียงดังฟังชัด "เอกสารฉบับนี้ คือหลักฐานสำคัญที่จะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของบริษัทพราวฟ้า และเปิดโปงแผนการอันชั่วร้ายของบริษัทนภาอุตสาหกรรม" เขายื่นซองเอกสารนั้นให้กับเจ้าหน้าที่ศาล ก่อนที่เจ้าหน้าที่คนนั้นจะส่งต่อไปยังผู้พิพากษา ท่ามกลางสายตาของทุกคนในห้อง กวินท์รู้สึกได้ถึงเหงื่อที่ผุดขึ้นที่หน้าผาก เขาหันไปสบตาเอมมี่ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ใบหน้าของเธอซีดเผือด แต่แววตาของเธอกลับเต็มไปด้วยความท้าทาย ราวกับว่าเธอมั่นใจว่าไม่มีอะไรจะมาทำลายเธอได้ "คุณเอมมี่" กวินท์เอ่ยขึ้นเบาๆ โดยที่เสียงของเขาไม่ได้ดังไปถึงผู้พิพากษา "คุณคิดว่า… คุณจะชนะได้จริงๆ เหรอ" เอมมี่หันมามองเขาช้าๆ มุมปากของเธอเหยียดยิ้มเยาะ "คุณกวินท์คะ" เธอตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงหยิ่งผยอง "อย่าเพิ่งประมาทไปหน่อยเลยค่ะ คุณลืมไปแล้วเหรอคะว่า… ฉันมีอะไรอยู่ในมือบ้าง" "ฉันรู้… ว่าคุณมีอะไร" กวินท์พูดต่อ "และฉันก็รู้… ว่าคุณได้รับมันมาอย่างไร" "คุณคิดว่า… คุณจะใช้ข้อมูลภายในที่ผมเคยให้คุณ… มาทำร้ายผมได้งั้นเหรอ" "คุณคิดว่า… คุณจะปลอมแปลงหลักฐาน… แล้วโยนความผิดมาให้ผมได้งั้นเหรอ" "แต่คุณ… ลืมไปหรือเปล่า… ว่าผมได้เตรียมการรับมือกับทุกอย่างไว้แล้ว" "คุณ… ลืมไปหรือเปล่า… ว่าผม… รักจันทร์เพ็ญมากแค่ไหน" "และ… ผมจะทำทุกอย่าง… เพื่อปกป้องเธอ" เอมมี่หัวเราะในลำคอ "ความรัก… เหรอคะ" เธอพูดเย้ยหยัน "คุณช่างไร้เดียงสาเสียจริงค่ะ คุณกวินท์" "ในโลกธุรกิจ… มีเพียงผลประโยชน์… และอำนาจ… เท่านั้น… ที่จะพาคุณไปสู่ชัยชนะ" "ส่วนเรื่องของหัวใจ… มันเป็นสิ่งที่ไม่จีรัง… และไม่สำคัญ… เมื่อต้องแลกมาด้วยสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่า" "คุณ… ช่างน่าสมเพช… ที่ยังคงยึดติดกับสิ่งเหล่านั้น" เสียงของผู้พิพากษาดังขึ้นอีกครั้ง "หลักฐานฉบับนี้… ได้รับการยืนยันแล้วว่าเป็นเอกสารจริง" เขากล่าว "และมีเนื้อหาที่สอดคล้องกับคำให้การของพยาน… คุณประเสริฐ" ความเงียบกลับเข้ามาปกคลุมอีกครั้ง ทุกสายตาจับจ้องไปที่ผู้พิพากษา "ในคำให้การของประเสริฐ… ได้ระบุไว้อย่างชัดเจนว่า… คุณเอมมี่… ได้รับรู้ถึงแผนการทุจริตของเขา… ตั้งแต่แรกเริ่ม" "และ… ไม่เพียงแต่รับรู้… แต่ยังให้การสนับสนุน… และวางแผนร่วมกับเขา… เพื่อผลประโยชน์ส่วนตน" "นอกจากนี้… ยังมีหลักฐานการโอนเงินจำนวนมหาศาล… จากบัญชีของคุณเอมมี่… ไปยังบัญชีของประเสริฐ… ในช่วงเวลาที่แผนการทุจริตกำลังดำเนินไป" "ทั้งหมดนี้… ยืนยันว่า… คุณเอมมี่… มีส่วนรู้เห็น… และเป็นผู้บงการ… ในการทุจริตครั้งนี้… อย่างแท้จริง" เอมมี่หน้าซีดเผือด เธอหันไปมองทนายของเธออย่างคาดไม่ถึง "เป็นไปไม่ได้!" เธอตะโกนออกมา "คุณกำลังโกหก! หลักฐานพวกนั้น… มันปลอม!" "หลักฐานของคุณ… คือของจริง… ที่คุณได้เตรียมไว้… เพื่อใช้ใส่ร้ายผม" "แต่หลักฐานของผม… คือของจริง… ที่ได้มาจากการสืบสวน… อย่างถูกต้อง… และโปร่งใส" ทนายของกวินท์กล่าวเสริม "คุณเอมมี่… คุณไม่มีข้อแก้ตัวใดๆ อีกแล้ว" "คุณได้กระทำการทุจริต… และทำลายชื่อเสียงของบริษัทพราวฟ้า… อย่างไม่ละอาย" "และสิ่งที่คุณทำ… กำลังจะส่งผลต่ออนาคตของคุณ… อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้" กวินท์มองไปยังเอมมี่ เขารู้สึกสงสารเธอเล็กน้อย แต่เขาก็รู้ว่าเธอได้รับผลกรรมจากการกระทำของตัวเอง "คุณ… เคยมีโอกาส… ที่จะเลือกเส้นทางที่ดีกว่านี้" เขาพูดเบาๆ "แต่คุณ… เลือกที่จะเดินในทางที่ผิด" "และตอนนี้… คุณก็ต้องเผชิญหน้ากับผลลัพธ์นั้น" ใบหน้าของเอมมี่เต็มไปด้วยน้ำตา เธอทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ ราวกับว่าขาของเธอไร้เรี่ยวแรง "ทำไม… ทำไมคุณถึงทำแบบนี้กับฉัน… คุณกวินท์" เธอถามด้วยน้ำเสียงสะอื้น "ผมไม่ได้ทำอะไร… คุณต่างหาก… ที่ทำกับตัวเอง" กวินท์ตอบ "ผม… แค่เปิดเผยความจริง… ที่คุณพยายามจะซ่อนไว้" "และผม… จะไม่ปล่อยให้คุณ… ทำร้ายคนที่ผมรัก… ได้อีกต่อไป" เขาหันไปยิ้มให้จันทร์เพ็ญ มือของเธอกุมมือเขาแน่น "คุณทำได้ดีมากค่ะ… กวินท์" เธอพูดเสียงสั่นเครือ "ฉันภูมิใจในตัวคุณ… มากจริงๆ" "เรา… ทำสำเร็จแล้วนะ… จันทร์เพ็ญ" กวินท์พูดพร้อมกับบีบมือเธอ "เรา… ชนะแล้ว" "ใช่ค่ะ… เราชนะแล้ว" เธอตอบพลางน้ำตาคลอ "แต่… ชัยชนะครั้งนี้… มันไม่ใช่ของเราสองคน… มันคือชัยชนะของความจริง… และความยุติธรรม" "มันคือชัยชนะ… ที่ทำให้เรา… มีความหวัง… ที่จะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่… ที่ดีกว่าเดิม" กวินท์พยักหน้าเห็นด้วย เขารู้สึกถึงความโล่งอกที่ถาโถมเข้ามา การต่อสู้ที่ยาวนานและยากลำบาก… กำลังจะสิ้นสุดลงแล้ว…

3,966 ตัวอักษร