เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากค่ำคืนอันแสนหวานและความรู้สึกอันเปี่ยมสุข กวินท์และจันทร์เพ็ญตื่นขึ้นมาพร้อมกับแผนการใหม่ พวกเขาตัดสินใจที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่จริงๆ โดยการเดินทางไปพักผ่อนและใช้เวลาคุณภาพร่วมกันหลังจากผ่านมรสุมชีวิตมาอย่างยาวนาน "คุณจะให้ผมไปที่ไหนก่อนดีครับ" กวินท์ถามขณะที่พวกเขากำลังเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเดินทางใบใหญ่ จันทร์เพ็ญยิ้ม ดวงตาของเธอเป็นประกายแห่งความตื่นเต้น "ฉันอยากไปทะเลค่ะ… กวินท์" เธอตอบ "ที่ที่เราเคยไป… ตอนที่เราเริ่มจะรักกันใหม่ๆ" กวินท์หัวเราะเบาๆ "แน่นอนครับ" เขาตอบ "เราจะไปทะเล… ที่ที่เราจะได้ระลึกถึง… ความทรงจำดีๆ… และสร้างความทรงจำใหม่ๆ… ไปด้วยกัน" เขาเดินเข้าไปใกล้เธอ โอบเอวของเธอไว้ "คุณอยากจะทำอะไรบ้างครับ… ที่นั่น" "ฉันอยากจะนอนอาบแดด… ฟังเสียงคลื่น… แล้วก็… " เธอหยุดเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่แผ่วลง "…อยากจะให้คุณ… กอดฉันไว้แน่นๆ… เหมือนวันนั้น" กวินท์ดึงเธอเข้ามาใกล้ "ผมจะกอดคุณ… ให้แน่นที่สุด… เท่าที่จะทำได้" เขาตอบ "ผมจะไม่ปล่อยคุณไปไหน… อีกแล้ว… จันทร์เพ็ญ" การเดินทางของพวกเขาเป็นไปอย่างราบรื่น เครื่องบินส่วนตัวพาพวกเขาไปยังเกาะสวรรค์แห่งหนึ่งที่เต็มไปด้วยหาดทรายขาวละเอียด น้ำทะเลสีฟ้าคราม และบรรยากาศอันเงียบสงบ หลังจากเช็คอินเข้าที่พักสุดหรูริมทะเล ทั้งคู่ก็แทบจะไม่อยากก้าวออกไปไหน "ที่นี่สวยมากเลยค่ะ… กวินท์" จันทร์เพ็ญเอ่ยขึ้นขณะที่เธอยืนอยู่บนระเบียงห้องพัก มองออกไปยังผืนน้ำอันกว้างใหญ่ "เหมือนภาพวาดเลย" "สวยเท่าคุณ… ก็ยังสู้ไม่ได้นะครับ" กวินท์ตอบ พลางเดินเข้าไปโอบกอดเธอจากด้านหลัง เขาจูบที่ต้นคอระหงของเธอเบาๆ จันทร์เพ็ญหัวเราะคิกคัก "ชมกันแบบนี้… เดี๋ยวฉันก็เหลิงแย่เลย" "คุณไม่ต้องกลัวว่าจะเหลิงครับ" กวินท์กระซิบข้างหูเธอ "เพราะผมจะคอยเตือนคุณเสมอ… ว่าคุณ… คือคนที่สวยที่สุด… ในโลกของผม" ตลอดหลายวันของการพักผ่อน ทั้งคู่ใช้เวลาอย่างมีความสุข พวกเขาเดินเล่นริมหาด ท่ามกลางแสงแดดอบอุ่นและสายลมที่พัดเอื่อยๆ พวกเขากินอาหารทะเลสดๆ รสเลิศ และดื่มด่ำกับช่วงเวลาอันแสนโรแมนติก "คุณจำได้ไหม… วันที่เรามาที่นี่ครั้งแรก" จันทร์เพ็ญถามขณะที่พวกเขานั่งอยู่ริมชายหาด ดูพระอาทิตย์ตกดิน กวินท์พยักหน้า "จำได้สิครับ" เขาตอบ "วันนั้น… ผมยังคงเป็น… คนใจร้าย… ที่ปิดกั้นหัวใจตัวเอง… แต่คุณ… ก็ยังคง… พยายาม… เข้ามาในชีวิตผม… ทีละน้อย" "ตอนนั้น… ดิฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ… ว่าอะไรทำให้ดิฉัน… ยืนหยัดอยู่ได้" เธอพูดต่อ "บางที… อาจจะเป็นเพราะ… ดิฉันมองเห็น… บางอย่าง… ที่ซ่อนอยู่… ในตัวคุณ" "คุณ… มองเห็น… ความดีงาม… ในตัวผม… แม้แต่ในวันที่… ผมเอง… ก็ยังไม่เห็น" กวินท์กล่าว "ผม… โชคดีจริงๆ… ที่ได้พบคุณ… จันทร์เพ็ญ" "และดิฉัน… ก็โชคดี… ที่ได้พบคุณ… กวินท์" เธอตอบ "คุณ… ทำให้ดิฉัน… ได้รู้จัก… ความรัก… ในแบบที่… ลึกซึ้ง… และมั่นคง… มากที่สุด" พวกเขาเงียบไปครู่หนึ่ง ปล่อยให้บรรยากาศอันเงียบสงบและความงดงามของธรรมชาติโอบล้อมพวกเขาไว้ "กวินท์คะ" จันทร์เพ็ญเอ่ยขึ้นอีกครั้ง "หลังจากนี้… เราจะทำอะไรกันต่อไปคะ" กวินท์หันมามองเธอ ดวงตาของเขาสะท้อนแสงสุดท้ายของดวงอาทิตย์ "เราจะสร้างชีวิต… ที่เราใฝ่ฝัน… ด้วยกันครับ" เขาตอบ "เราจะดูแลบริษัท… ให้เติบโต… และแข็งแกร่ง… ยิ่งกว่าเดิม" "และเราจะมีครอบครัว… ที่อบอุ่น… ใช่ไหมคะ" จันทร์เพ็ญถาม เสียงของเธอเต็มไปด้วยความหวัง "แน่นอนครับ" กวินท์ตอบ "ผมอยากจะมีลูก… กับคุณ… จันทร์เพ็ญ" ใบหน้าของจันทร์เพ็ญแดงระเรื่อ "ฉันก็เหมือนกันค่ะ" เธอตอบ "ดิฉันอยากเห็น… ลูกของเรา… เติบโตขึ้นมา… พร้อมกับความรัก… จากทั้งพ่อ… และแม่" "เราจะมอบสิ่งที่ดีที่สุด… ให้กับพวกเขา" กวินท์กล่าว "เราจะสอนให้พวกเขารู้จัก… ความรัก… ความเมตตา… และความซื่อสัตย์… เหมือนที่คุณ… ได้สอนผม" "และเราจะสอนให้พวกเขารู้จัก… ความกล้าหาญ… ในการเผชิญหน้า… กับความจริง… และไม่ยอมแพ้… ต่ออุปสรรค… เหมือนที่คุณ… ได้ทำให้ดิฉันเห็น" จันทร์เพ็ญเสริม ทั้งคู่โอบกอดกันแน่น ขณะที่ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าไป ทิ้งไว้เพียงท้องฟ้าสีส้มอมม่วงที่สวยงามราวกับภาพวาด "ผมรักคุณนะครับ… จันทร์เพ็ญ" กวินท์กระซิบ "ฉันก็รักคุณค่ะ… กวินท์… รักคุณ… ตลอดไป" เธอตอบ การเดินทางครั้งใหม่ของพวกเขาได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ไม่ใช่แค่การเดินทางไปในสถานที่ใหม่ๆ แต่เป็นการเดินทางในชีวิตคู่ ที่จะเต็มไปด้วยความรัก ความเข้าใจ และความสุขที่ไม่มีวันสิ้นสุด กวินท์ผู้เคยเป็นคนใจร้าย ได้พบแล้วซึ่งรักแท้ที่ทำให้หัวใจของเขากลับมาอบอุ่นอีกครั้ง และความรักครั้งสุดท้ายนี้… จะเป็นรักที่มั่นคงและนิรันดร์ตลอดไป