เวลาล่วงเลยไปอย่างรวดเร็ว ท้องของจันทร์เพ็ญเริ่มขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ทุกวัน กวินท์เฝ้ามองดูการเปลี่ยนแปลงของเธอด้วยความรักและความตื่นเต้น เขาคอยดูแลเอาใจใส่เธอเป็นอย่างดี ปรนนิบัติเหมือนไข่ในหิน ไม่ยอมให้เธอเหนื่อย หรือกังวลกับสิ่งใดทั้งสิ้น "คุณแน่ใจนะ… จันทร์เพ็ญ… ว่าคุณไหว" กวินท์ถาม ขณะที่จันทร์เพ็ญกำลังพยายามจะลุกขึ้นจากโซฟา "ไหวค่ะ… กวินท์" เธอตอบ พลางใช้มือยันโซฟาไว้ "แค่ลุกขึ้น… ไปเข้าห้องน้ำ… นิดหน่อย" "ไม่สิครับ… นั่งลงก่อน" กวินท์รีบเข้ามาประคองเธอ "ให้ผมช่วย… นะครับ" เขาโอบเอวของเธอไว้ และค่อยๆ พยุงเธอให้ลุกขึ้นยืน ก่อนจะประคองเธอไปที่ห้องน้ำ "ขอบคุณค่ะ… คุณสามี… ที่น่ารักที่สุด" เธอยิ้มให้เขา "ผม… คือสามี… ของคุณ… ผมก็ต้องดูแลคุณ… เป็นธรรมดา" กวินท์กล่าว พลางยิ้มตอบ "แล้วก็… อนาคต… ของเรา… ด้วย" เขาใช้นิ้วลูบหน้าท้องที่นูนขึ้นมาของเธอเบาๆ ช่วงเวลาแห่งการรอคอยสมาชิกใหม่ของครอบครัวเต็มไปด้วยความสุขและความคาดหวัง พวกเขาจัดเตรียมห้องสำหรับทารกอย่างพิถีพิถัน เลือกสีสันที่สดใส และของเล่นที่น่ารัก กวินท์มักจะใช้เวลาช่วงเย็นหลังจากเลิกงานไปอยู่กับจันทร์เพ็ญในห้องของลูกน้อย เล่าเรื่องราวต่างๆ ให้ฟัง ทั้งเรื่องงาน เรื่องในอดีต และเรื่องราวที่เขาอยากจะเล่าให้ลูกฟังในอนาคต "ผมจะเล่าเรื่อง… ของคุณให้เขาฟัง… นะครับ" กวินท์กล่าว ขณะที่เขานอนตะแคงมองจันทร์เพ็ญที่กำลังอ่านหนังสือเล่มโปรดอยู่ "ผมจะบอกเขาว่า… แม่ของเขา… เป็นผู้หญิงที่… สวยที่สุด… เก่งที่สุด… แล้วก็… ใจดีที่สุด… ในโลก" จันทร์เพ็ญหัวเราะเบาๆ "คุณ… ก็ชมฉัน… เก่งเหมือนกันนะ… กวินท์" "ผมไม่ได้ชม… ผมพูดความจริง… ครับ" กวินท์ตอบ พลางดึงเธอเข้ามาใกล้ "แล้วผมก็จะบอกเขาว่า… พ่อของเขา… เป็นคนที่… โชคดี… ที่สุด… ที่ได้เจอแม่ของเขา" "แล้วก็… ฉันจะบอกเขาว่า… พ่อของเขา… แม้จะเคยเป็น… คนใจร้าย… แต่ก็… เปลี่ยนแปลงตัวเอง… เพื่อคนที่เขารัก… และเป็น… แบบอย่างที่ดี… ให้กับเขา" จันทร์เพ็ญเสริม กวินท์ซบหน้าลงบนไหล่ของเธอ "ขอบคุณนะครับ… ที่เชื่อมั่นในตัวผม… ตลอดมา" บางครั้งเมื่อกวินท์กำลังทำงานเครียดๆ หรือมีเรื่องที่ต้องตัดสินใจ เขาจะเดินไปหาจันทร์เพ็ญเสมอ เธอมักจะมีคำพูดปลอบโยน และให้กำลังใจเสมอ ทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายและมีพลังที่จะก้าวต่อไป "คุณ… ทำให้ผม… รู้สึกดีขึ้น… เสมอเลยครับ" กวินท์กล่าว ขณะที่เขากำลังนั่งอยู่ข้างๆ เธอ บนเตียงในห้องนอน "ฉันก็ดีใจค่ะ… ที่ได้เป็น… ที่พักใจ… ของคุณ" เธอตอบ พลางวางมือบนแก้มของเขา "คุณ… ไม่ต้องแบกรับทุกอย่าง… ไว้คนเดียว… นะคะ… เราจะ… ผ่านมันไปด้วยกัน" "ผมรู้ครับ" กวินท์ตอบ พลางจุมพิตที่หน้าผากของเธอ "ผมโชคดี… ที่มีคุณ… เป็นคู่ชีวิต" ใกล้ถึงกำหนดคลอด จันทร์เพ็ญเริ่มมีอาการท้องแก่มากขึ้น ทำให้การเคลื่อนไหวลำบากขึ้น กวินท์จึงตัดสินใจที่จะขอลาพักร้อน เพื่อดูแลเธออย่างใกล้ชิด "ผม… จะไม่ยอมให้คุณ… ทำอะไรเลย… ทั้งสิ้น" กวินท์ประกาศกร้าว ขณะที่เขากำลังเตรียมอาหารเช้าให้เธอ "คุณกวินท์… ฉัน… ไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้นนะคะ" จันทร์เพ็ญประท้วงเบาๆ "แต่ผม… อยากจะดูแลคุณ… ให้ดีที่สุด" กวินท์ตอบ "ผมอยากให้คุณ… พักผ่อน… ให้เต็มที่… และไม่ต้องกังวล… กับอะไรทั้งนั้น" "แล้วงานของคุณล่ะคะ" เธอถาม "ผม… จัดการเรียบร้อยแล้ว" กวินท์กล่าว "ผม… จะอยู่กับคุณ… และลูกของเรา… ตลอดเวลา… จนกว่า… เขาจะเกิด" วันเวลาผ่านไปอย่างช้าๆ แต่เต็มไปด้วยความอบอุ่นและความสุข กวินท์ใช้เวลาทุกนาทีไปกับการอยู่เคียงข้างจันทร์เพ็ญ อ่านหนังสือให้ฟัง ดูหนังด้วยกัน หรือแม้แต่เพียงแค่นั่งเงียบๆ เป็นเพื่อน กิจกรรมเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้กลับมีความหมายอย่างยิ่งใหญ่สำหรับทั้งคู่ "คุณ… ไม่เบื่อเหรอคะ… ที่ต้องมานั่งอยู่กับฉัน… ทั้งวัน" จันทร์เพ็ญถาม ขณะที่พวกเขากำลังนั่งดูพระอาทิตย์ตกดินจากระเบียงบ้าน "ไม่เลยครับ" กวินท์ตอบ "ผม… มีความสุข… ที่ได้อยู่กับคุณ… และรอคอย… การมาถึง… ของลูกของเรา" "แล้วคุณ… คิดว่า… เขาจะเหมือนใคร… มากกว่ากัน" เธอถามต่อ กวินท์ยิ้ม "ผม… ไม่แน่ใจ… ครับ" เขาตอบ "แต่ไม่ว่าเขาจะเหมือนใคร… เขาก็จะเป็น… ลูก… ของเรา… และผม… จะรักเขา… ที่สุด" "ฉันก็เหมือนกันค่ะ" จันทร์เพ็ญกล่าว พลางซบหน้าลงบนไหล่ของเขา คืนหนึ่ง ขณะที่กวินท์กำลังจะเข้านอน เขาได้ยินเสียงจันทร์เพ็ญร้องออกมาเบาๆ "คุณ… เป็นอะไร… จันทร์เพ็ญ" กวินท์รีบหันไปหาเธอ "รู้สึก… เหมือน… จะปวดท้อง… ค่ะ" เธอตอบ กวินท์รีบลุกขึ้น "ผม… จะพาคุณไปโรงพยาบาล… เดี๋ยวนี้เลย" เขาประคองเธออย่างระมัดระวัง นำส่งโรงพยาบาลที่เตรียมไว้ การรอคอยที่แสนสุข กำลังจะถึงเวลาที่ต้องเผชิญหน้ากับความจริงอันยิ่งใหญ่