หลังจากเวลาผ่านไปอย่างยาวนาน และการต่อสู้ที่แสนสาหัส เสียงร้องของเด็กทารกที่ดังขึ้นมา ทำให้บรรยากาศที่ตึงเครียดในห้องคลอดพลันแปรเปลี่ยนเป็นความยินดีเปี่ยมล้น จันทร์เพ็ญที่อ่อนแรงจากการคลอด แต่รอยยิ้มแห่งความสุขปรากฏชัดบนใบหน้าของเธอ ขณะที่พยาบาลอุ้มเด็กน้อยที่เพิ่งลืมตาดูโลกมาให้เธอชม "ยินดีด้วยนะคะคุณแม่… เป็นเด็กผู้หญิงค่ะ… แข็งแรงมากเลย" พยาบาลกล่าวด้วยน้ำเสียงสดใส กวินท์ที่ยืนเฝ้าอยู่ข้างๆ รุดเข้าไปหาจันทร์เพ็ญอย่างรวดเร็ว เขามองดูใบหน้าซีดเซียวแต่เปี่ยมสุขของภรรยา ก่อนจะเลื่อนสายตาไปยังทารกน้อยในอ้อมแขนของพยาบาล ดวงตาของเขาฉายแววตื้นตันจนแทบจะหลั่งน้ำตาออกมา "จันทร์เพ็ญ… เธอทำได้… เก่งมาก… เลยครับ" กวินท์กล่าวเสียงสั่นเครือ มือของเขาประคองไหล่ของภรรยาไว้เบาๆ "แล้วนี่… ลูกของเรา… เขา… สวยเหมือนเธอเลย" จันทร์เพ็ญพยักหน้ารับ พลางยื่นมือออกไปสัมผัสแก้มเล็กๆ ของลูกน้อยอย่างแผ่วเบา "สวัสดีค่ะ… ลูกรัก… ยินดีต้อนรับสู่โลกนะ… หนู" เธอกระซิบเสียงแผ่ว กวินท์มองลูกสาวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและความหวงแหน นี่คือชีวิตน้อยๆ ที่เขาเฝ้ารอคอยตลอดมา เป็นผลผลิตแห่งความรักระหว่างเขากับจันทร์เพ็ญ เป็นสิ่งมีค่าที่สุดในชีวิตที่เขาเคยมีมา เขาไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่ง ผู้ชายอย่างเขา ที่เคยปิดกั้นหัวใจตัวเองอย่างสิ้นเชิง จะสามารถสัมผัสกับความรู้สึกที่ท่วมท้นนี้ได้ "ผม… ไม่เคยคิดเลย… ว่าจะมีวันนี้" กวินท์สารภาพ พลางก้มลงจูบหน้าผากของจันทร์เพ็ญอย่างอ่อนโยน "ขอบคุณนะครับ… ที่ให้ชีวิตใหม่… กับผม… และให้ของขวัญ… ที่ล้ำค่าที่สุด… ชิ้นนี้" "เรา… มีกันและกัน… ไงคะ… กวินท์" จันทร์เพ็ญตอบ พร้อมรอยยิ้มที่อ่อนหวาน "และตอนนี้… เราก็มี… เขา… เพิ่มเข้ามา" พยาบาลอุ้มลูกน้อยมาวางบนอกของจันทร์เพ็ญอย่างเบามือ ทารกน้อยกระชับมือเล็กๆ ของเธออย่างอัตโนมัติ ดวงตาใสแป๋วของเด็กหญิงมองสบตาแม่ราวกับจะสื่อสารบางอย่าง จันทร์เพ็ญลูบผมของลูกเบาๆ ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกายทำให้เธอรู้สึกว่าความเจ็บปวดเมื่อครู่ได้เลือนหายไปจนหมดสิ้น "เขา… หิวแล้วมั้งคะ… กวินท์" จันทร์เพ็ญเอ่ย พลางขยับตัวเล็กน้อย "ผม… จะไปตามพยาบาล… มานะครับ" กวินท์รีบพูด เขามองภรรยาด้วยความเป็นห่วง แต่ก็รับรู้ได้ถึงความแข็งแรงที่กลับคืนมา หลังจากพยาบาลเข้ามาช่วยดูแลเรื่องการให้นมแล้ว กวินท์ก็ขยับเข้ามานั่งข้างๆ เตียง จ้องมองภาพลูกสาวที่กำลังดูดนมจากอกมารดาอย่างเอร็ดอร่อย เขาอดไม่ได้ที่จะยื่นนิ้วเข้าไปสัมผัสปลายนิ้วเล็กๆ ของลูกน้อย "เขา… ตัวเล็ก… จังเลย" กวินท์พึมพำ "แต่… แข็งแรง… อดทน… เหมือนแม่… เลยนะครับ" "คุณ… จะให้เขา… ชื่ออะไรคะ" จันทร์เพ็ญถาม หลังจากการให้นมเสร็จสิ้น เธอกล่อมลูกน้อยจนหลับไปในอ้อมแขน กวินท์ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง สายตาของเขาทอดยาวออกไปนอกหน้าต่างห้องคลอด มองไปยังท้องฟ้าที่เริ่มสว่างขึ้น ราวกับจะบ่งบอกถึงการเริ่มต้นใหม่ "ผม… คิดว่า… ชื่อ 'ดวงใจ'… นะครับ" กวินท์กล่าว "เพราะเขา… คือดวงใจ… ของพวกเรา… ทั้งสองคน" จันทร์เพ็ญยิ้มรับ "ดวงใจ… ชื่อเพราะดีค่ะ… กวินท์… ฉันชอบ" "ผม… จะดูแล… ดวงใจ… และคุณ… อย่างดีที่สุด… ตลอดไป" กวินท์กล่าว พร้อมกับกุมมือของจันทร์เพ็ญไว้แน่น "ผม… จะไม่ปล่อยให้… ใคร… หรืออะไร… มาทำร้าย… พวกคุณ… ได้อีก" "ฉันเชื่อใจคุณค่ะ… กวินท์" จันทร์เพ็ญตอบ พลางบีบมือของเขาเบาๆ ช่วงเวลาแห่งความสุขได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว การถือกำเนิดของ ‘ดวงใจ’ เป็นเหมือนปาฏิหาริย์ที่เติมเต็มชีวิตของกวินท์และจันทร์เพ็ญให้สมบูรณ์แบบยิ่งขึ้น พวกเขามองหน้าลูกน้อย สลับกับมองหน้ากันและกัน ความรักที่พวกเขามีให้กันและกันนั้น ลึกซึ้งและมั่นคงกว่าที่เคยเป็นมา "ผม… อยากให้… วันพรุ่งนี้… มาถึงเร็วๆ… จังเลยครับ" กวินท์กล่าว พลางลูบศีรษะของลูกสาวที่กำลังหลับใหล "ทำไมล่ะคะ" จันทร์เพ็ญถาม "ผม… อยากพา… พวกคุณ… กลับบ้าน… ไปอยู่… ด้วยกัน… ในบ้าน… ที่เรา… สร้าง… ขึ้นมา… ด้วยความรัก… ของเรา" กวินท์ตอบ "ฉันก็อยากกลับบ้าน… ค่ะ" จันทร์เพ็ญกล่าว "อยากไป… จัดห้อง… ให้ดวงใจ… ที่เรา… เตรียมไว้" กวินท์พยักหน้าเห็นด้วย เขามองไปที่ดวงใจอีกครั้ง ความรู้สึกผิดชอบชั่วดี ความรับผิดชอบ และความรักที่เขามีต่อครอบครัวใหม่นี้ ทำให้เขามุ่งมั่นที่จะเป็นสามีและพ่อที่ดีที่สุดเท่าที่ผู้ชายคนหนึ่งจะทำได้ เขาจะไม่มีวันหวนกลับไปเป็นคนใจร้ายคนเดิมอีกต่อไป