สายลมยามค่ำคืนพัดโชยมาแผ่วเบา แต่กลับไม่สามารถคลายความอึดอัดที่เกาะกุมหัวใจของ กานต์ชนก ได้เลย แม้จะยืนอยู่ท่ามกลางแสงสีระยิบระยับของงานเลี้ยงฉลองเปิดตัวโครงการใหม่ของ "ศุภสินธุ์ กรุ๊ป" ธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ที่กำลังผงาดขึ้นเป็นผู้นำ แต่เธอกลับรู้สึกเหมือนเป็นเพียงอากาศธาตุที่ไม่มีตัวตน กานต์ชนก กระชับกระเป๋าใบเล็กในมือแน่น ดวงตาคู่สวยสอดส่ายไปทั่วบริเวณ เห็นเหล่าแขกผู้มีเกียรติในชุดราตรีหรูหราสวมบทบาทการสนทนาอย่างออกรสออกชาติ เสียงหัวเราะและเสียงแก้วกระทบกันดังเป็นระยะๆ ราวกับเป็นซาวด์แทร็กประกอบฉากชีวิตที่เธอไม่คุ้นเคย “ไง ยัยกานต์ ไม่คิดว่าจะเห็นเธอมางานแบบนี้เหมือนกัน” เสียงเย็นชาดังขึ้นจากด้านหลัง กานต์ชนกหันไปเผชิญหน้ากับ พลอยชมพู ลูกพี่ลูกน้องของเธอที่ยืนเท้าสะเอวอยู่ด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน พลอยชมพูแต่งกายด้วยชุดเดรสสีแดงเพลิงที่ขับผิวขาวผ่องให้ดูโดดเด่นผิดตา “ฉันก็อยากมาแสดงความยินดีกับคุณอาด้วยค่ะ” กานต์ชนกตอบกลับไป เสียงเรียบ นัยน์ตาไม่แสดงอารมณ์ใดๆ เธอรู้ดีว่าพลอยชมพูไม่ได้มาด้วยเจตนาที่ดี แต่ก็ไม่อยากเสียอารมณ์ไปกับคำพูดของอีกฝ่าย “แสดงความยินดี หรือมาหาโอกาสเกาะใครสักคน” พลอยชมพูหัวเราะเบาๆ “อย่าคิดว่าการแต่งงานกับพี่เมฆจะทำให้เธอมีที่ยืนในที่แบบนี้ได้นะ ยัยกานต์ คนอย่างเธอ ไม่มีทางคู่ควรกับตระกูลศุภสินธุ์ไปตลอดหรอก” คำพูดของพลอยชมพูบาดลึกเข้าไปในใจของกานต์ชนก แต่เธอก็พยายามเก็บอาการ “ฉันไม่ได้มาเพื่อพิสูจน์ตัวเองให้ใครเห็นค่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอตัวนะคะ” กานต์ชนกเอ่ยพร้อมกับจะเดินเลี่ยงไป “เดี๋ยวก่อนสิ” พลอยชมพูคว้าแขนของกานต์ชนกไว้แน่น “เธอแน่ใจเหรอว่าจะยืนยันคำเดิมเรื่องพ่อของลูกในท้องน่ะ” กานต์ชนกชะงักกึก หัวใจเต้นแรงขึ้นมาทันที เธอหันกลับไปมองหน้าพลอยชมพูด้วยความตกใจ “คุณพูดเรื่องอะไรของคุณ” “อย่ามาทำไขสือหน่อยเลยน่า ทุกคนในตระกูลก็รู้กันทั้งนั้นแหละว่าเธอแอบไปมีความสัมพันธ์กับคนนอก ก่อนจะมาแต่งงานกับพี่เมฆ แต่ดันมาท้องก่อน” พลอยชมพูยิ้มเยาะ “แล้วคิดเหรอว่าพี่เมฆจะยอมรับเด็กที่อาจจะไม่ใช่ลูกของเขาเนี่ย” “คุณพูดพล่ามอะไรก็ไม่รู้” กานต์ชนกสะบัดแขนออกอย่างแรง “ฉันไม่ได้มีความสัมพันธ์กับใครทั้งนั้น เรื่องท้องก็เป็นเรื่องของเรากับคุณอา” “เธอจะพูดแบบนี้ก็ได้ แต่เมื่อไหร่ที่ความจริงเปิดเผย ทุกคนจะมองเธอเหมือนหนูสกปรกที่แอบเข้ามาปนเปื้อนในตระกูลเรา” พลอยชมพูพูดทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงเหยียดหยาม ก่อนจะเดินจากไป ทิ้งให้กานต์ชนกยืนตัวสั่นด้วยความโกรธและความเสียใจ กานต์ชนกหลับตาลงสูดหายใจลึกๆ พยายามเรียกสติกลับคืนมา เธอกำหมัดแน่น พลอยชมพูพูดถูก เธอรู้สึกเหมือนถูกเหยียบย่ำ ถูกมองว่าไร้ค่า และไร้ความดีงาม การแต่งงานกับ เมฆินทร์ ลูกชายคนโตของ คุณวิรัช ศุภสินธุ์ เจ้าของธุรกิจนี้ ไม่ได้เกิดขึ้นจากความรัก แต่เป็นข้อตกลงบางอย่างระหว่างเธอกับคุณอาที่ป่วยหนัก คุณวิรัชขอให้เธอแต่งงานกับเมฆินทร์เพื่อเป็นกำลังใจให้ท่าน และเป็นเครื่องพิสูจน์ว่าลูกชายของท่านสามารถดูแลครอบครัวได้ ทั้งๆ ที่ทุกคนรู้ดีว่าเมฆินทร์ไม่เคยสนใจเรื่องการแต่งงาน และมีข่าวลือเรื่องชู้สาวกับสาวๆ ไม่ซ้ำหน้า “คุณกานต์ครับ” เสียงทุ้มที่คุ้นเคยดังขึ้น กานต์ชนกหันไปเห็น ธนากร ผู้จัดการฝ่ายกฎหมายของบริษัท ที่มีใบหน้าใจดีและให้ความเคารพเธอเสมอ “คุณกานต์ไม่สบายหรือเปล่าครับ ดูซีดๆ นะ” “เปล่าค่ะคุณธนากร แค่มายืนรับลมเฉยๆ” กานต์ชนกฝืนยิ้ม “งานเลี้ยงเปิดตัวโครงการใหม่ใหญ่ขนาดนี้ คุณเมฆินทร์คงดีใจแย่ที่มีคุณมาร่วมแสดงความยินดีด้วย” ธนากรพูดพลางมองไปทางเมฆินทร์ที่กำลังยืนพูดคุยอยู่กับกลุ่มนักธุรกิจชายฉกรรจ์ด้วยท่าทางมาดมั่น กานต์ชนกมองตามสายตาของธนากรไปยังเมฆินทร์ เขากำลังยืนหัวเราะอย่างสนุกสนานกับเพื่อนๆ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายภายใต้กรอบผมสีดำขลับ รอยยิ้มมุมปากที่ดูเจ้าเล่ห์แต่ก็มีเสน่ห์เหลือร้าย เมฆินทร์เป็นผู้ชายที่เพียบพร้อมทุกอย่าง ทั้งฐานะ หน้าตา และมันสมอง แต่สำหรับเธอแล้ว เขาเป็นเพียงสามีตามนาม ไม่มีอะไรมากกว่านั้น “ค่ะ” กานต์ชนกตอบเสียงแผ่ว “คุณอาคงจะดีใจมาก” “คุณกานต์ครับ ผมมีเรื่องอยากจะเรียนปรึกษาคุณกานต์สักเล็กน้อย เกี่ยวกับเอกสารบางอย่างที่ผมอยากให้คุณกานต์ช่วยดูให้ก่อน” ธนากรพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “ได้ค่ะ คุณธนากร พอจะมีเวลาว่างไหมคะ” “แน่นอนครับ ผมพอจะมีเวลาสักครู่ เชิญทางนี้ครับ” ธนากรผายมือไปยังมุมหนึ่งของห้อง ที่ค่อนข้างเงียบสงบ ทั้งสองเดินมานั่งที่โต๊ะเล็กๆ มุมหนึ่งของห้อง กานต์ชนกเห็นธนากรหยิบแฟ้มเอกสารเล่มหนึ่งออกมา “ผมทราบมาว่าคุณกานต์เคยมีประสบการณ์ทำงานด้านการวิเคราะห์ข้อมูลมาก่อนใช่ไหมครับ” “เคยค่ะ แต่ก็เป็นงานเมื่อนานมาแล้ว” กานต์ชนกตอบ “ผมอยากให้คุณกานต์ช่วยดูเอกสารชุดนี้ครับ มันเป็นข้อมูลเกี่ยวกับโครงการใหม่ของเราที่กำลังจะเริ่ม แต่ผมรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติในตัวเลขของต้นทุนและผลกำไรที่คาดว่าจะได้รับ มันดูเหมือนว่าจะ…น้อยเกินไป” ธนากรเปิดเอกสารให้กานต์ชนกดู กานต์ชนกเริ่มก้มลงพิจารณาตัวเลขต่างๆ ในเอกสาร ใบหน้าของเธอเริ่มเคร่งเครียดขึ้นเรื่อยๆ ข้อมูลที่เธอเห็นมันขัดแย้งกับความเป็นจริงอย่างมาก โครงการนี้ควรจะทำกำไรได้มากกว่านี้หลายเท่า เธอใช้เวลาสักพักใหญ่ในการไล่ดูตัวเลขอย่างละเอียด “คุณธนากรคะ” กานต์ชนกเงยหน้าขึ้นมามอง “ตัวเลขพวกนี้มัน…แปลกมากค่ะ” “ผมก็รู้สึกอย่างนั้นครับ” ธนากรพยักหน้าเห็นด้วย “ผมลองคำนวณใหม่หลายรอบแล้ว แต่ตัวเลขที่ได้มันก็ยังคงเดิม เหมือนมีใครบางคน จงใจทำให้ตัวเลขดูต่ำกว่าความเป็นจริง” “ถ้าเป็นแบบนี้…หมายความว่า…?” กานต์ชนกพูดไม่เต็มเสียง “หมายความว่า มีคนพยายามที่จะปกปิดบางสิ่งบางอย่างเกี่ยวกับโครงการนี้ครับ” ธนากรตอบ “และผมก็ไม่แน่ใจว่าใครคือคนคนนั้น” กานต์ชนกมองเอกสารในมือด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ก่อตัวขึ้นในใจ ความสงสัย ความไม่สบายใจ และความรู้สึกที่ว่า ตัวเองอาจจะเข้ามาพัวพันกับเรื่องยุ่งยากกว่าที่คิด