แพรวาพยายามกั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา เธอไม่เข้าใจว่าทำไมหัวใจของเธอถึงได้เจ็บปวดเหลือเกิน ทั้งที่รู้ดีอยู่แล้วว่าความสัมพันธ์นี้เป็นเพียงสัญญาหลอกๆ ที่จะจบลงในไม่ช้า “คุณธนากรคะ…ดิฉัน…ไม่เป็นไรค่ะ” เธอพยายามบังคับเสียงให้เป็นปกติ “ดิฉันเข้าใจค่ะ” ธนากรมองใบหน้าของแพรวา เขาเห็นความเศร้าสร้อยที่ฉายชัดอยู่ในดวงตาคู่นั้น เขาอยากจะเอื้อมมือไปลูบไล้แก้มของเธอ ปลอบประโลมให้เธอคลายความทุกข์ แต่เขาก็ทำไม่ได้ ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีตีรวนอยู่ในใจ เขากำลังหลอกใช้เธอ กำลังทำร้ายเธอด้วยการสร้างความหวังลมๆ แล้งๆ ทั้งที่รู้ว่าสุดท้ายแล้วความหวังนั้นจะต้องพังทลายลง “คุณแพรวา…ผม…” เขาอ้ำอึ้ง ไม่รู้จะหาคำพูดใดมาอธิบายความรู้สึกที่กำลังถาโถมเข้ามา “ผม…ขอโทษ” “ขอโทษเรื่องอะไรคะ” แพรวาถาม ดวงตาของเธอฉายแววสงสัย “ขอโทษ…ที่ทำให้คุณต้องมาอยู่ในสถานการณ์แบบนี้” ธนากรกล่าว เสียงของเขาเบาลง “ผม…ไม่เคยคิดว่า…เรื่องมันจะ…ซับซ้อนขนาดนี้” “ดิฉัน…ไม่เคยโทษคุณนะคะ” แพรวาตอบ “ดิฉัน…เป็นคนยอมรับข้อเสนอนั้นเอง” “แต่…ผมรู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับคุณ” ธนากรพูด “คุณต้องแบกรับอะไรหลายอย่าง…ทั้งเรื่องคุณนายบุญเรือน…ทั้งเรื่อง…นนท์…และ…เรื่องของเรา” แพรวายิ้มบางๆ “ดิฉัน…พยายามทำใจให้เข้มแข็งค่ะ” “ผม…เห็นครับ” ธนากรพยักหน้า “คุณเข้มแข็งมาก…แข็งแกร่งกว่าที่ผมคิดไว้เยอะ” ความชื่นชมในน้ำเสียงของธนากรทำให้แพรวาใจเต้นแรงขึ้นมาอีกนิด “ขอบคุณค่ะ” เธอตอบเบาๆ “ผม…อยากให้คุณรู้ว่า…ผม…ไม่ได้…เห็นแก่ตัวไปเสียทั้งหมด” ธนากรพูดต่อ “ผม…พยายาม…ทำในสิ่งที่…ผมคิดว่า…ดีที่สุดแล้ว…สำหรับทุกคน” “ดิฉัน…เชื่อค่ะ” แพรวาตอบ “คุณ…ต้องการอะไรเป็นพิเศษไหมครับ” ธนากรเปลี่ยนเรื่อง “ช่วงนี้…ผม…อาจจะ…พอจะมีเวลา…ให้คุณ…มากกว่าปกติ” แพรวาเงยหน้าขึ้นมองธนากรอย่างแปลกใจ “คุณ…หมายถึง…” “ผม…หมายถึง…ถ้าคุณ…อยากได้อะไร…อยากไปไหน…หรือ…อยากทำอะไร…บอกผมได้เลย” ธนากรกล่าว “ผม…จะพยายาม…ทำให้” “ไม่…ไม่มีอะไรเป็นพิเศษหรอกค่ะ” แพรวาปฏิเสธ “ขอแค่…ทุกอย่าง…เป็นไปตามที่ควรจะเป็น…ก็พอแล้วค่ะ” “คุณ…แน่ใจนะครับ” ธนากรยังคงถามย้ำ “ผม…ไม่อยากให้คุณ…ต้องมานั่งเสียใจ…ทีหลัง” “แน่ใจค่ะ” แพรวาตอบ “ดิฉัน…จะไม่เสียใจ…ในสิ่งที่…ดิฉันเลือกค่ะ” ธนากรมองแพรวาอยู่นาน เขาสัมผัสได้ถึงความมุ่งมั่นในแววตาของเธอ เขาไม่แน่ใจว่านั่นคือความเข้มแข็งที่แท้จริง หรือเป็นเพียงกำแพงที่เธอสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเอง “ถ้าอย่างนั้น…ผม…ขอตัวก่อนนะครับ” ธนากล่าว “ดึกแล้ว…คุณ…ควรพักผ่อน” “ค่ะ” แพรวาตอบ “คุณ…ก็เหมือนกันนะคะ” ธนากรมองแพรวาอีกครั้ง ก่อนจะเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้แพรวานั่งนิ่งอยู่เพียงลำพัง เธอยังคงนั่งมองออกไปนอกหน้าต่าง มองไปยังความมืดมิดที่ปกคลุมไปทั่วบริเวณ หัวใจของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกสับสนปนเปกันไปหมด ทั้งความหวังเล็กๆ ที่จุดประกายขึ้นมาเมื่อครู่ และความเจ็บปวดที่ยังคงกัดกินอยู่ภายใน เธอไม่เข้าใจความรู้สึกของธนากรเลยจริงๆ บางครั้งเขาก็เย็นชาจนน่ากลัว แต่บางครั้ง…เขาก็แสดงออกถึงความห่วงใยที่ทำให้เธอใจหวั่นไหว อีกด้านหนึ่ง นนท์ยังคงไม่ลดละความพยายามที่จะติดต่อกับแพรวา เขาใช้ทุกวิถีทางเท่าที่จะทำได้ เพื่อที่จะได้พบหน้าเธออีกครั้ง แต่ทุกครั้งที่เขาพยายามเข้าใกล้คฤหาสน์หลังงาม เขาก็จะถูกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยผลักไสออกไปเสมอ ทำให้เขายิ่งรู้สึกโกรธแค้นและอึดอัด “ปล่อยฉันนะ! ฉันจะไปหาแพรวา! พวกแกเป็นใคร!” นนท์ตะโกนลั่นขณะที่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองคนกำลังจับแขนเขาไว้แน่น “คุณผู้หญิงสั่งห้ามไม่ให้ใครเข้าใกล้บริเวณนี้ครับ” เจ้าหน้าที่คนหนึ่งตอบอย่างแข็งกร้าว “ไม่จริง! แพรวาต้องอยากเจอฉัน!” นนท์พยายามสะบัดตัวออกจากการจับกุม “พวกแกมันก็แค่พวกหมาเฝ้าบ้าน!” “ใจเย็นๆ ครับ” เจ้าหน้าที่อีกคนพยายามพูดดีๆ “คุณทำแบบนี้…มีแต่จะทำให้เรื่องมันแย่ลง” “เรื่องมันแย่ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว!” นนท์ตะคอกกลับ “เพราะพวกแก! เพราะไอ้หน้าเงินนั่น! ที่มาพรากแพรวาไปจากฉัน!” “คุณกำลังกล่าวหาคนอื่นไปเรื่อยนะครับ” เจ้าหน้าที่คนนั้นพูด “คุณควรจะไปตั้งหลักให้ได้ก่อน แล้วค่อยมาคิดถึงเรื่องนี้” “ฉันไม่ต้องการคำแนะนำจากแก!” นนท์ดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง “ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้! ไม่งั้นฉันจะ…” “พอได้แล้ว!” เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้ทุกคนชะงัก นนท์หันกลับไปมองด้วยความตกใจ “คุณ…คุณมาได้ยังไง!” นนท์อุทาน ธนากรเดินเข้ามาใกล้ พร้อมด้วยมาลี เลขาส่วนตัวของเขาที่ยืนอยู่ด้านหลัง “ผม…เห็นคุณ…มีปัญหา” ธนากรพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “เลยเข้ามาดู” “ฉันไม่ต้องการให้คุณมายุ่ง!” นนท์ตะโกนใส่ธนากร “นี่มันเรื่องของฉันกับแพรวา!” “เรื่องของคุณกับแพรวา…มันจบไปนานแล้ว” ธนากรตอบ “และตอนนี้…แพรวา…เป็น…ภรรยาของผม” คำพูดนั้นทำให้นนท์ถึงกับทรุดลงไปกับพื้น “ไม่จริง…เธอ…เธอจะไม่มีวันรักแก…” “เรื่องความรัก…มันเป็นเรื่องของหัวใจ…ผม…ไม่สามารถบังคับใครได้” ธนากรพูด “แต่…เรื่องของ…สัญญา…ผม…ทำตามนั้น…แน่นอน” “แกมันก็แค่พวกนักธุรกิจฉวยโอกาส!” นนท์ตะโกนด้วยความเจ็บแค้น “แก…หลอกใช้แพรวา…แก…ทำร้ายจิตใจเธอ!” “ผม…ไม่เคยคิด…ที่จะทำร้าย…ใคร” ธนากรตอบ “ผม…ทำทุกอย่าง…ตามข้อตกลง…และ…ผม…จะปกป้อง…คนที่ผม…รัก” นนท์เงยหน้าขึ้นมองธนากรด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความขมขื่น “แก…มันก็แค่…เด็กน้อย…ที่ไม่เข้าใจอะไรเลย” “ผม…อาจจะ…ไม่เข้าใจ…ในสิ่งที่…คุณ…ต้องการ” ธนากรกล่าว “แต่…ผม…เข้าใจ…ในสิ่งที่…แพรวา…ต้องการ…ตอนนี้” “เธอ…ต้องการฉัน!” นนท์ยังคงยืนกราน “ถ้าคุณ…ยังคง…ทำตัวแบบนี้…คุณ…จะยิ่งทำให้…แพรวา…กลัว…และ…ห่างเหิน…ไปจากคุณ…มากขึ้น” ธนากรเตือน “ผม…แนะนำ…ให้คุณ…ไปตั้งสติ…แล้ว…ค่อยกลับมา…ใหม่…ในวันที่…คุณ…พร้อม…ที่จะ…ยอมรับ…ความจริง” ธนากรมองนนท์ด้วยสายตาที่อ่อนลงเล็กน้อย “ผม…ไม่ต้องการ…ให้คุณ…ต้อง…เดือดร้อน…ไปมากกว่านี้” นนท์มองธนากรด้วยความไม่เชื่อ เขาไม่คิดว่าธนากรจะพูดจาดีๆ กับเขาแบบนี้ “แก…ต้องการอะไรจากฉันกันแน่!” “ผม…ต้องการ…ให้คุณ…ปล่อย…แพรวา…ไป” ธนากรตอบ “แล้ว…คุณ…ก็…ไปเริ่มต้นชีวิต…ใหม่…ของตัวเอง…โดย…ไม่ต้อง…ยึดติด…กับ…อดีต” นนท์กัดฟันแน่น เขาไม่รู้ว่าทำไมจู่ๆ ธนากรถึงได้ใจดีกับเขา แต่เขาก็ยังคงยืนยันในสิ่งที่ตัวเองเชื่อ “ฉัน…จะไม่ยอมแพ้…เด็ดขาด!” “ผม…เคารพ…ในการตัดสินใจ…ของคุณ” ธนากรกล่าว “แต่…ถ้าคุณ…ยังคง…ก่อปัญหา…ผม…จำเป็น…ต้อง…ใช้…มาตรการ…ที่…เด็ดขาด…กว่านี้” มาลีเลขาฯ ของธนากร เดินเข้ามาใกล้ “คุณนนท์คะ…ดิฉันขอแนะนำให้คุณกลับไปก่อนนะคะ” นนท์มองหน้ามาลีอย่างไม่พอใจ “อย่ามายุ่งกับฉัน!” “คุณนนท์คะ…” มาลีพยายามพูดต่อ แต่ธนากรก์ยกมือห้ามไว้ “ไปเถอะครับ…ผม…จะจัดการ…เรื่องนี้เอง” นนท์มองธนากรอย่างไม่ไว้ใจ แต่เขาก็รู้ดีว่าในสถานการณ์นี้ เขาไม่สามารถทำอะไรได้มากไปกว่านี้ เขาจึงถอยหลังไปทีละก้าว พร้อมกับตะโกนทิ้งท้าย “แก…คอยดู! ฉัน…จะกลับมา…เอาแพรวา…คืน…ให้ได้!” เมื่อนนท์จากไป ธนากรก์หันไปมองแพรวาที่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ห่างๆ “คุณ…ไม่เป็นไรนะครับ” เขาถาม แพรวาพยักหน้า “ดิฉัน…ไม่เป็นไรค่ะ” “ผม…จัดการ…เรียบร้อยแล้ว” ธนากรกล่าว “คุณ…ไม่ต้อง…กังวล” “ขอบคุณค่ะ” แพรวาตอบ “ผม…อยากให้คุณ…รู้ว่า…ผม…ทำไป…เพราะ…ผม…ห่วงคุณ” ธนากรพูด “ผม…ไม่อยากให้…ใคร…มา…รบกวน…ชีวิต…ของคุณ” แพรวารู้สึกอบอุ่นขึ้นมาในหัวใจเล็กน้อย ถึงแม้จะรู้ว่าความรู้สึกของธนากรอาจจะซับซ้อนเกินกว่าที่เธอจะเข้าใจได้ก็ตาม “ดิฉัน…เข้าใจค่ะ” เธอตอบ “ขอบคุณนะคะ…คุณธนากร” ธนากรมองแพรวาอีกครั้ง ก่อนจะพยักหน้า แล้วเดินกลับเข้าไปในคฤหาสน์ ทิ้งให้แพรวายืนอยู่ลำพังท่ามกลางความเงียบสงัดของยามค่ำคืน เธอมองตามแผ่นหลังของธนากรไปจนลับสายตา ความรู้สึกบางอย่างก่อตัวขึ้นในใจ เธอไม่แน่ใจว่ามันคืออะไรกันแน่ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะหวังว่าความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นจากสัญญาหลอกๆ นี้ จะนำพาเธอไปสู่สิ่งที่ดีกว่าในวันข้างหน้า