หลังจากเหตุการณ์ที่นนท์บุกเข้ามาในคฤหาสน์อีกครั้ง ความสัมพันธ์ระหว่างแพรวาและธนากรก็ดูเหมือนจะมีความเปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อย ธนากรเริ่มแสดงความห่วงใยและใส่ใจแพรวามากขึ้น เขามักจะหาเวลามาพูดคุยกับเธอ ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ และบางครั้งก็ชวนเธอไปเดินเล่นในสวนตอนเย็นๆ เป็นการเปลี่ยนแปลงที่แพรวาเองก็รู้สึกได้ และมันก็ทำให้หัวใจที่เคยแห้งแล้งของเธอเริ่มมีความหวังเล็กๆ ก่อตัวขึ้นมา วันหนึ่ง ขณะที่แพรวากำลังจัดดอกไม้ในแจกันอยู่บริเวณห้องโถง ธนากรก์เดินเข้ามา เขาหยุดยืนมองเธออยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้น “สวยดีครับ” แพรวาหันไปยิ้มให้ “ขอบคุณค่ะ” “คุณ…ชอบจัดดอกไม้เหรอครับ” ธนากรเดินเข้ามาใกล้อีกนิด “ดู…คุณ…มีความสุข…เวลาที่ได้ทำแบบนี้” “ค่ะ” แพรวาตอบ “มันช่วยให้ดิฉัน…รู้สึกสงบ…แล้วก็…ผ่อนคลาย” “ผม…ไม่เคยรู้เลย” ธนากรกล่าว “ว่าคุณ…มีมุม…แบบนี้” “ก็…มีเรื่องเล็กๆ น้อยๆ…ที่ดิฉัน…ชอบทำ…อยู่บ้างค่ะ” แพรวาตอบ “แต่…ส่วนใหญ่…ก็คง…ไม่มีใคร…สังเกต” ธนากรมองแพรวาด้วยแววตาที่อ่อนโยนขึ้น “ผม…สังเกตครับ” เขาพูด “ผม…เห็น…คุณ…มีความสุข…เวลาที่ได้ทำ…ในสิ่งที่…คุณ…ชอบ” คำพูดนั้นทำให้แพรวารู้สึกอบอุ่นไปทั้งหัวใจ เธอไม่เคยคิดว่าธนากรจะใส่ใจในรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ของเธอขนาดนี้ “ขอบคุณนะคะ” เธอเอ่ยเบาๆ “ผม…มีเรื่อง…จะขอร้องคุณ” ธนากรก์เอ่ยขึ้น “ถ้า…คุณ…ไม่รังเกียจ” “เรื่องอะไรเหรอคะ” แพรวาถาม “ผม…อยากให้คุณ…ช่วย…ดูแล…คุณนายบุญเรือน…ให้…ดีกว่านี้” ธนากรกล่าว “ช่วงนี้…ท่าน…ดู…ซึมๆ…ไป…ผม…เป็นห่วง…ท่าน” “ดิฉัน…จะพยายามอย่างเต็มที่ค่ะ” แพรวาตอบ “คุณนายบุญเรือน…เป็นคนใจดี…ดิฉัน…รักท่านค่ะ” “ดีแล้วครับ” ธนากรพยักหน้า “ผม…รู้ว่า…คุณ…เป็นคน…จิตใจดี…และ…อ่อนโยน” แพรวายิ้ม เธอรู้สึกดีใจที่ธนากรเชื่อใจเธอ “ดิฉัน…สัญญาค่ะ…ว่าจะดูแลท่าน…ให้ดีที่สุด” “ขอบคุณครับ” ธนากรก์กล่าว “ถ้าคุณ…ต้องการอะไร…บอกผมได้เลยนะ” “ค่ะ” แพรวาตอบ วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว แพรวาใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการดูแลคุณนายบุญเรือน และการจัดการเรื่องต่างๆ ในบ้าน เธอพบว่าตัวเองมีความสุขกับการได้ช่วยเหลือผู้อื่น และเธอก็เริ่มมีความรู้สึกที่ดีต่อธนากรมากขึ้นเรื่อยๆ ความรู้สึกที่เธอไม่กล้าจะยอมรับมันออกมา เย็นวันหนึ่ง ขณะที่แพรวากำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ริมหน้าต่าง เธอก็เห็นธนากรกำลังเดินเข้ามาในสวน เขาดูเหมือนจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษ เขาเดินตรงมาที่ระเบียงของห้องรับแขก และหยุดยืนอยู่ตรงนั้น “คุณธนากรคะ” แพรวาเอ่ยทัก ธนากรเงยหน้าขึ้นมองเธอ “ผม…มีข่าวดี…จะบอกคุณ” แพรวาแปลกใจ “ข่าวดีอะไรเหรอคะ” “ผม…คุยกับ…ทนาย…เรียบร้อยแล้ว” ธนากรก์กล่าว “เรื่อง…ธุรกิจ…ของเรา…กำลังจะ…ไปได้สวย…เลย” “จริงเหรอคะ” แพรวารู้สึกดีใจไปด้วย “ยินดีด้วยนะคะ” “ขอบคุณครับ” ธนากรมองแพรวาด้วยรอยยิ้ม “ทั้งหมดนี้…ก็เพราะ…คุณ…ช่วยผม…ไว้” “ดิฉัน…ไม่ได้ช่วยอะไรมากหรอกค่ะ” แพรวาปฏิเสธ “ไม่จริงครับ” ธนากรเดินเข้ามาใกล้ “ตั้งแต่…คุณ…เข้ามา…ในชีวิต…ผม…ทุกอย่าง…ก็…ดู…ดีขึ้น…เสมอ” แพรวาหน้าแดงขึ้นมาเล็กน้อย เธอไม่เคยคิดว่าธนากรจะพูดอะไรที่ทำให้เธอใจเต้นแรงได้ขนาดนี้ “คุณ…พูดเกินไปแล้วค่ะ” “ผม…พูด…ความจริง” ธนากรมองเข้าไปในดวงตาของแพรวา “คุณ…คือ…ความหวัง…ของผม…แพรวา” แพรวาใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมาจากอก เธอไม่รู้จะตอบอะไรออกไปจริงๆ เธอได้แต่ยืนนิ่ง มองหน้าธนากรด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย “ผม…อยากจะ…ขอโทษคุณ…อีกครั้ง” ธนากรก์กล่าวต่อ “สำหรับ…ทุกสิ่ง…ที่ผ่านมา” “ไม่เป็นไรค่ะ” แพรวาตอบ “ดิฉัน…เข้าใจ…ทุกอย่าง” “ผม…อยากให้คุณ…รู้ว่า…ผม…รักคุณ” ธนากรพูดออกมาอย่างตรงไปตรงมา คำพูดนั้นทำเอาแพรวาสะอึกสะอื้น เธอไม่คิดว่าวันหนึ่งจะได้ยินคำพูดนี้จากปากของธนากร “คุณ…พูดจริงเหรอคะ” “จริงครับ” ธนากรมั่นใจ “ผม…รักคุณ…แพรวา…ตั้งแต่วันแรก…ที่เจอคุณ…แล้ว” แพรวาน้ำตาคลอ เธอไม่เคยคิดว่าธนากรจะมีความรู้สึกที่ซับซ้อนต่อเธอขนาดนี้ “แล้ว…สัญญา…ของเราล่ะคะ” เธอถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ธนากรก์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ “สัญญา…ก็…คือ…สัญญา” เขาพูด “แต่…ผม…เชื่อว่า…เรา…สามารถ…ปรับ…มัน…ได้” “ปรับ…ได้…ยังไงเหรอคะ” แพรวาถามอย่างมีความหวัง “ผม…จะ…ขอ…ให้คุณ…อยู่…กับผม…ตลอดไป” ธนากรก์กล่าว “ผม…อยากจะ…สร้าง…ครอบครัว…กับคุณ” แพรวาถึงกับพูดไม่ออก เธอไม่รู้จะดีใจหรือเสียใจดี ความหวังที่เคยมีก็เหมือนจะถูกเติมเต็ม แต่ในขณะเดียวกันเธอก็ยังคงมีความกังวลใจอยู่ลึกๆ “ผม…รู้ว่า…มัน…อาจจะ…เร็วไป” ธนากรก์พูดต่อ “แต่…ผม…ไม่อยาก…รอ…อีกแล้ว” “ดิฉัน…ก็…” แพรวาอ้ำอึ้ง “ดิฉัน…ก็…รู้สึก…ดี…กับคุณ…เหมือนกันค่ะ” ธนากรมองแพรวาด้วยความสุข เขาค่อยๆ ยกมือขึ้นมาลูบไล้แก้มของเธออย่างอ่อนโยน “ผม…ขอ…จูบ…คุณ…ได้ไหม” แพรวาพยักหน้าตอบรับ เธอหลับตาลง ปล่อยให้ริมฝีปากของธนากรประทับลงบนริมฝีปากของเธออย่างแผ่วเบา จูบนั้นเต็มไปด้วยความรัก ความหวัง และความรู้สึกที่อัดอั้นมานาน ขณะที่ทั้งสองกำลังดื่มด่ำกับช่วงเวลาแห่งความสุขนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ของธนากรก์ก็ดังขึ้นมาขัดจังหวะ เขาผละออกจากแพรวาอย่างเสียดาย แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู “ใครโทรมาคะ” แพรวาถาม “ผม…ไม่รู้” ธนากรตอบ “เบอร์…ที่ไม่คุ้นเคย” เขาเลื่อนหน้าจอเพื่อรับสาย “สวัสดีครับ…ครับ…อะไรนะครับ!” สีหน้าของธนากรก์เปลี่ยนไปทันที เขาดูตกใจและกังวลอย่างเห็นได้ชัด “เกิดอะไรขึ้นคะ” แพรวาถามอย่างร้อนรน “คุณ…ต้อง…รีบ…ไป…โรงพยาบาล…เดี๋ยวนี้” ธนากรก์พูดกับโทรศัพท์ “ผม…จะรีบ…ไป…เดี๋ยวนี้!” เขาตัดสาย แล้วหันมามองแพรวาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “คุณนายบุญเรือน…ท่าน…ไม่สบาย…หนัก…มาก” แพรวาถึงกับตัวแข็งทื่อ “อะไรนะคะ!”