แพรวาถึงกับอ้าปากค้าง เธอพยายามนึกย้อนกลับไปว่ามีอะไรผิดปกติเกิดขึ้นบ้างในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา แต่เธอก็นึกอะไรไม่ออกเลย “ดิฉัน…ดิฉันไม่ได้ทำนะคะ!” เสียงของเธอสั่นเครือเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและความไม่เข้าใจ “ดิฉัน…ไม่เคยคิดจะทำร้ายคุณนายบุญเรือนเลยค่ะ” ธนากรหันมามองแพรวา ดวงตาของเขาสะท้อนความเจ็บปวดและความสับสน “คุณ…แน่ใจนะ” เขาถาม น้ำเสียงของเขาแฝงความตัดพ้อและผิดหวัง “คุณ…เป็นคนดูแล…อาหาร…ของคุณนาย…อย่างใกล้ชิด…ไม่ใช่เหรอ” “ใช่ค่ะ…ดิฉัน…ดูแล…ท่าน…ตามที่คุณ…คุณธนากร…บอก…ให้ดิฉัน…ทำ…แต่…ดิฉัน…ไม่เคย…เอาอะไร…ไป…ใส่…ในอาหาร…ของท่าน…เลย…จริงๆ…นะคะ” แพรวาร้องไห้ น้ำตาไหลอาบแก้ม “ดิฉัน…รักคุณนาย…มาก…เหมือน…แม่…คนหนึ่ง…เลยค่ะ…ทำไม…คุณ…ถึง…ไม่เชื่อใจ…ดิฉัน…” พยาบาลมองทั้งสองคนด้วยความเห็นใจ “คุณ…แพรวา…คะ…เรา…เข้าใจ…ว่า…คุณ…อาจจะ…ตกใจ…แต่…ข้อมูล…จาก…การตรวจ…มัน…ชี้…มา…ที่…คุณ…จริงๆ…ค่ะ” “แต่…มัน…เป็นไป…ไม่ได้…ค่ะ!” แพรวาแทบจะตะโกนออกมา “ดิฉัน…ไม่เคย…ทำ…ใคร…จะ…เอา…อะไร…ไป…ใส่…ในอาหาร…ของ…คุณนาย…ได้…โดยที่…ดิฉัน…ไม่รู้…เลย…คะ?” ธนากรมองแพรวาอย่างพิจารณา เขาเห็นความเจ็บปวดและความจริงใจในแววตาของเธอ แต่หลักฐานที่พยาบาลบอกก็เป็นเรื่องที่มองข้ามไม่ได้ “มีใคร…อื่น…อีกไหม…ที่…สามารถ…เข้าถึง…อาหาร…ของคุณนาย…ได้” เขาถามพยาบาล “ก็…มี…แม่ครัว…ใหญ่…ค่ะ” พยาบาลตอบ “แล้วก็…มี…คนงาน…ในครัว…บางส่วน…แต่…โดยปกติ…แล้ว…อาหาร…ของคุณนาย…จะ…ถูก…เตรียม…อย่าง…ระมัดระวัง…เป็น…พิเศษ…และ…คุณ…แพรวา…ก็…มักจะ…เป็น…คน…ตรวจสอบ…เป็น…คน…สุดท้าย…ก่อน…จะ…นำ…ไป…เสิร์ฟ” คำพูดนั้นเหมือนมีดที่กรีดลงกลางใจแพรวา เธอรู้สึกเหมือนถูกหักหลัง ถูกใส่ร้ายป้ายสีอย่างไม่เป็นธรรม “ดิฉัน…ไม่เข้าใจ…เลย…ว่า…ทำไม…เรื่อง…ถึง…เป็น…แบบนี้…” แพรวากุมขมับ พยายามรวบรวมสติ “ถ้า…ถ้าดิฉัน…เป็นคน…ใส่…สารพิษ…แล้ว…ทำไม…ดิฉัน…ถึง…ต้อง…มา…นั่ง…เสียใจ…ร้องไห้…อยู่…ตรงนี้…คะ?” ธนากรยังคงเงียบ เขากำลังประมวลผลข้อมูลทั้งหมดที่ได้รับ สมองของเขาตีกันยุ่งเหยิง ความรู้สึกผิดหวัง ความสงสัย และความเป็นห่วงคุณนายบุญเรือนตีวนอยู่ในหัว “ผม…ต้อง…ไป…คุย…กับ…คุณหมอ…ก่อน” เขาพูดในที่สุด “แล้ว…เรา…ค่อย…มา…คุย…กัน…อีกที” แพรวารู้สึกเหมือนถูกทิ้งให้อยู่ตามลำพัง เธอไม่รู้จะหันหน้าไปทางไหนดี ธนากรไม่เชื่อใจเธอ และทุกคนก็กำลังมองว่าเธอเป็นผู้ต้องสงสัย เธอเดินไปนั่งลงข้างเตียงคุณนายบุญเรือน เอามือที่สั่นเทาไปกุมมือที่เย็นเฉียบของท่านไว้ “คุณนายคะ…ดิฉัน…ขอโทษ…นะคะ…” เธอพึมพำ “ดิฉัน…ไม่รู้…ว่า…ทำไม…เรื่อง…ถึง…เป็น…แบบนี้…ไปได้…แต่…ดิฉัน…สาบาน…ได้…เลย…ว่า…ดิฉัน…ไม่เคย…คิด…ร้าย…กับ…คุณนาย…เลย…สัก…นิด…” เวลาผ่านไปเนิ่นนาน ธนากรกลับมาพร้อมกับใบหน้าที่เคร่งเครียดกว่าเดิม “คุณหมอ…ยืนยัน…ว่า…เป็น…สารพิษ…จริง” เขาบอกแพรวา “และ…การ…ตรวจ…เลือด…ของคุณ…ก็…พบ…สาร…ชนิด…เดียวกัน…ใน…ปริมาณ…ที่…น้อย…กว่า…ของคุณนาย…เล็กน้อย” แพรวาอ้าปากค้าง “อะไรนะคะ!” เธออุทานด้วยความตกใจ ไม่ใช่เพราะเธอเห็นด้วย แต่เพราะเธอไม่เข้าใจว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร “ไม่จริง! มัน…มันเป็นไป…ไม่ได้!” “คุณ…เคย…ทาน…อะไร…ที่…แปลก…ไป…จาก…เดิม…ไหม…แพรวา” ธนากรพยายามถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อย “หรือ…มีใคร…ให้…อะไร…คุณ…ทาน…หรือเปล่า” แพรวานึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก “ไม่มีค่ะ…ดิฉัน…ทาน…อาหาร…เหมือน…ปกติ…ทุกวัน…แล้วก็…ไม่เคย…มีใคร…ให้…อะไร…ดิฉัน…ทาน…เป็น…พิเศษ…เลย” เธอตอบอย่างสิ้นหวัง “นี่…มัน…เหมือน…มีคน…จัดฉาก…ขึ้นมา…เลย…นะคะ…คุณธนากร…” ธนากรมองแพรวา เขาเห็นความสับสนและความกลัวในดวงตาของเธอ แต่หลักฐานที่ชี้มาที่เธอในตอนนี้มันหนักแน่นเกินกว่าจะมองข้าม “ผม…เข้าใจ…ว่า…คุณ…อาจจะ…ตกใจ…แต่…คุณ…ต้อง…ให้…ความร่วมมือ…กับ…เรา…ก่อน” เขาถอนหายใจ “เรา…ต้อง…หา…คน…ที่…ทำ…เรื่อง…นี้…ให้…ได้” “ดิฉัน…พร้อม…ค่ะ…พร้อม…ที่จะ…พิสูจน์…ความ…บริสุทธิ์…ของดิฉัน” แพรวากล่าวเสียงหนักแน่น “แต่…ดิฉัน…อยาก…ให้…คุณ…เชื่อใจ…ดิฉัน…สัก…ครั้ง…” ธนากรมองเข้าไปในดวงตาของแพรวา เขายังคงรู้สึกสับสนและไม่แน่ใจ แต่เขาก็เห็นบางอย่างในตัวเธอที่ทำให้เขาไม่อาจปฏิเสธได้อย่างสิ้นเชิง “ผม…จะ…พยายาม…หา…ความจริง…ให้…ได้…แพรวา” เขาพูด “แต่…ตอนนี้…คุณ…ต้อง…อยู่ที่นี่…ก่อน…ห้าม…ไป…ไหน” แพรวารู้ดีว่าคำพูดนั้นหมายถึงอะไร เธอถูกสงสัยว่าเป็นผู้ที่ลงมือทำร้ายคุณนายบุญเรือน และเธอไม่สามารถออกไปไหนได้จนกว่าความจริงจะปรากฏ ถึงแม้จะรู้ว่าไม่มีใครเชื่อเธอ แต่เธอก็จะสู้เพื่อพิสูจน์ตัวเอง