หลังจากเหตุการณ์ที่โรงพยาบาล แพรวาก็ถูกจำกัดบริเวณให้อยู่แต่ในคฤหาสน์ เธอรู้สึกเหมือนตกอยู่ในกรงทองที่แสนอึดอัด ทุกย่างก้าว ทุกการกระทำของเธอถูกจับตามอง ธนากรเองก็ไม่ได้แสดงท่าทีเชื่อใจเธออย่างเต็มที่นัก เขายังคงคอยสังเกตเธออยู่ห่างๆ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความสงสัยและความไม่แน่ใจ “คุณธนากรคะ” แพรวาตัดสินใจเข้าไปคุยกับเขาในห้องทำงาน “ดิฉัน…อยากจะ…ขอ…ให้คุณ…ช่วย…ให้โอกาส…ดิฉัน…อีก…สัก…ครั้ง…ค่ะ” ธนากรมองเธอด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ผม…อยาก…จะเชื่อใจ…คุณ…แพรวา…แต่…หลักฐาน…มัน…ชัดเจน…เกินไป” เขาตอบ “การ…ตรวจ…ร่างกาย…คุณ…พบ…สาร…ชนิด…เดียว…กับ…ที่คุณนาย…ได้รับ…มัน…บอก…อะไร…หลายอย่าง” “แต่…ดิฉัน…ก็…บอก…แล้ว…ไงคะ…ว่า…ดิฉัน…ไม่รู้…ว่า…สาร…นั่น…มัน…มา…จาก…ไหน…แล้ว…ทำไม…มัน…ถึง…ไป…อยู่ใน…ร่างกาย…ดิฉัน…ได้” แพรวาร้องขอ “ดิฉัน…เชื่อ…ว่า…มี…คน…อื่น…ที่…กำลัง…พยายาม…จะ…ใส่ร้าย…ดิฉัน…อยู่” ธนากรถอนหายใจ “ผม…ก็…หวัง…ว่า…จะเป็น…อย่างนั้น” เขาพูด “ผม…กำลัง…ให้…คน…ของผม…สืบสวน…เรื่อง…นี้…อยู่…แต่…มัน…ต้อง…ใช้…เวลา” “แล้ว…ระหว่าง…ที่…รอ…เวลา…ล่ะคะ…ดิฉัน…ต้อง…ทน…กับ…ความ…รู้สึก…ที่…ถูก…กล่าวหา…แบบนี้…ไป…ตลอด…เลย…เหรอคะ” แพรวาถาม เสียงของเธอสั่นเครือ “คุณ…เห็น…ดิฉัน…เป็น…ใคร…ใน…สายตา…คุณ…คะ…คุณธนากร” ธนากรมองเข้าไปในดวงตาของแพรวา เขาเห็นความเจ็บปวดที่สะท้อนออกมาอย่างชัดเจน “ผม…เห็น…คุณ…เป็น…ภรรยา…ของผม…แพรวา” เขาตอบเสียงเบา “และ…ผม…ก็…ไม่…อยาก…ให้…มัน…เป็น…แบบนี้…” คำพูดนั้นทำให้แพรวาใจเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง เธอไม่แน่ใจว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นในตอนนี้คืออะไรกันแน่ ระหว่างความหวัง ความสับสน หรือความเจ็บปวด “ถ้า…คุณ…เห็น…ดิฉัน…เป็น…แบบ…นั้น…ทำไม…คุณ…ถึง…ไม่…เชื่อใจ…ดิฉัน…เลย…คะ” “มัน…ไม่ง่าย…เลย…แพรวา” ธนากรถือวิสาสะเดินเข้าไปใกล้เธอ “ผม…ต้อง…ปกป้อง…คุณนาย…ด้วย…แล้วก็…ต้อง…หา…คนร้าย…ตัวจริง…ด้วย” “ดิฉัน…จะ…ช่วย…คุณ…เองค่ะ” แพรวาเอ่ยขึ้น “ขอ…แค่…คุณ…ให้…โอกาส…ดิฉัน…” ธนากรมองเธออย่างพิจารณา “คุณ…แน่ใจ…เหรอ” “ค่ะ” แพรวาตอบ “ดิฉัน…อยาก…จะ…พิสูจน์…ให้…คุณ…เห็น…ว่า…ดิฉัน…บริสุทธิ์” หลังจากวันนั้น แพรวาก็เริ่มเข้ามามีส่วนร่วมในการสืบสวนอย่างลับๆ เธอใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการทบทวนเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นในบ้าน พูดคุยกับแม่ครัวและคนงานในครัวอย่างแนบเนียน เพื่อหาเบาะแสเพิ่มเติม “คุณป้า…คะ” แพรวาเอ่ยทักแม่ครัวใหญ่ “ช่วงนี้…คุณนาย…ท่าน…เป็น…ยังไง…บ้างคะ…ดู…ซึมๆ…ไป…นะคะ” แม่ครัวใหญ่ถอนหายใจ “ก็…ทรงๆ…ค่ะ…คุณหนู…หมอ…ก็…บอก…ให้…เฝ้า…ดู…อาการ…อย่าง…ใกล้ชิด…นี่แหละ…ค่ะ” “แล้ว…เรื่อง…อาหาร…ของคุณนาย…ล่ะคะ…มี…ใคร…มา…ช่วย…ดูแล…บ้าง…ไหม…คะ” แพรวาถามต่อ “ก็…คุณ…หนู…แพรวา…ไง…คะ…ที่…ช่วย…ดูแล…เรื่อง…อาหาร…สุขภาพ…ของคุณนาย…มา…ตลอด” แม่ครัวใหญ่ตอบ “ส่วน…แม่ครัว…ก็…ทำ…ตาม…ที่…คุณ…หนู…จัด…ไว้…ให้” คำตอบของแม่ครัวใหญ่ยิ่งทำให้แพรวาสับสนมากขึ้น เธอเป็นคนจัดเมนูอาหารและดูแลเรื่องสุขภาพของคุณนาย แล้วทำไมสารพิษถึงไปอยู่ในร่างกายของเธอได้เช่นกัน? หรือว่ามีใครบางคนแอบเปลี่ยนส่วนผสมบางอย่างไป? “แล้ว…เคย…มี…ของ…แปลกๆ…เข้ามา…ใน…ครัว…บ้าง…ไหม…คะ…คุณป้า” แพรวาถามอย่างไม่ลดละ “อย่าง…สมุนไพร…หรือ…วัตถุดิบ…ที่ไม่…คุ้นเคย…” แม่ครัวใหญ่ขมวดคิ้ว “ก็…ไม่…นะ…คะ…ส่วน…ใหญ่…ก็…เป็น…ของ…ที่…ใช้…กัน…ปกติ…นี่แหละ…ค่ะ…แต่…มี…อยู่วัน…หนึ่ง…มี…คน…มา…ส่ง…ผัก…ที่…ดู…ไม่…ค่อย…สด…เท่าไหร่…แม่ครัว…ก็…เลย…ไม่…ได้…เอา…มา…ใช้…” “ใคร…เป็น…คน…ส่ง…คะ” แพรวารีบถาม “ก็…คน…สวน…แถว…บ้าน…น่ะ…ค่ะ…เขา…เอา…มา…ให้…เป็น…ประจำ…อยู่…แล้ว…วันนั้น…แค่…ดู…ไม่…ค่อย…สด…ก็…เลย…ไม่ได้…ใช้…” แม่ครัวใหญ่ตอบ แพรวารู้สึกเหมือนมีบางอย่างที่เชื่อมโยงกันได้ เธอรีบไปที่สวนหลังบ้าน และพบกับคนสวนที่แม่ครัวใหญ่กล่าวถึง “คุณลุงคะ” แพรวาเอ่ยทัก “ช่วงนี้…คุณนาย…ท่าน…ป่วย…ใช่ไหมคะ” คนสวนพยักหน้า “ใช่…ครับ…คุณหนู…ผม…ก็ได้ยิน…มา…เหมือนกัน…น่าสงสาร…นะครับ” “แล้ว…เมื่อ…วันก่อน…คุณลุง…เคย…เอา…ผัก…มา…ส่ง…ให้…ที่…ครัว…ไหม…คะ…ผัก…ที่…ดู…ไม่…ค่อย…สด…” แพรวาถาม คนสวนทำหน้างงเล็กน้อย “อ้อ…วันนั้น…เหรอ…ครับ…ใช่…ครับ…พอดี…ผม…ไป…เก็บ…มาจาก…อีก…สวน…หนึ่ง…ที่…เขา…ไม่…ใช้…แล้ว…น่ะ…ครับ…เลย…เอา…มา…ให้…ทาง…ครัว…เผื่อ…จะ…เอา…ไป…ทำ…อะไร…ได้…บ้าง…แต่…ก็…ไม่…ได้…คิด…อะไร…มาก…” “ผัก…สวน…นั้น…เป็น…ของ…ใคร…คะ” แพรวาถามต่อ “อ้อ…เป็น…สวน…ของคุณ…นนท์…น่ะ…ครับ” คนสวนตอบ “เขา…เลิก…ทำ…สวน…ไป…แล้ว…เลย…ยก…ให้…คน…อื่น…ดูแล…ต่อ…ผม…ก็…เลย…ไป…ขอ…เก็บ…ผัก…มา…บ้าง…” ชื่อนนท์…ดังขึ้นมาในหัวของแพรวาทันที เธอจำได้ว่านนท์เคยพยายามเข้ามาทำร้ายเธอในอดีต และเคยมีเรื่องบาดหมางกับธนากร นี่อาจเป็นเบาะแสสำคัญ! “คุณลุง…คะ…ถ้า…ผม…นนท์…เขา…ยัง…ติดต่อ…กับ…คุณ…อยู่…หรือเปล่า…คะ” แพรวาถาม “อ้อ…ไม่…นะ…ครับ…เขา…เลิก…ติดต่อ…ไป…นาน…แล้ว…ตั้งแต่…เลิก…ทำ…สวน…” คนสวนตอบ แพรวาขอบคุณคนสวนแล้วรีบกลับไปหาธนากร เธอมีข้อมูลสำคัญที่จะบอกเขา “คุณธนากรคะ” แพรวาเอ่ยขึ้นเมื่อเจอหน้าเขา “ดิฉัน…คิด…ว่า…ดิฉัน…เจอ…เบาะแส…แล้ว…ค่ะ…น่า…จะเป็น…คุณ…นนท์…” ธนากรมองเธออย่างคาดหวัง “คุณ…แน่ใจ…เหรอ” “ค่ะ…เมื่อ…กี้…ดิฉัน…ไป…คุย…กับ…คนสวน…มา…เขา…บอก…ว่า…ผัก…ที่…เอา…มา…ให้…ครัว…วันนั้น…เป็น…ของ…สวน…คุณ…นนท์…ค่ะ…แล้ว…เขาก็…บอก…ว่า…คุณ…นนท์…เขา…เลิก…ทำ…สวน…ไป…แล้ว…” ธนากรขมวดคิ้ว “คุณ…หมายความ…ว่า…คุณ…คิดว่า…คุณ…นนท์…เป็น…คน…ใส่…สารพิษ…ลง…ใน…ผัก…แล้ว…ให้…คนสวน…เอา…มา…ให้…เรา…” “ดิฉัน…ก็…ไม่…แน่ใจ…ค่ะ…แต่…มัน…เป็น…ไป…ได้…นะคะ…คุณ…นนท์…เขา…เคย…มี…เรื่อง…กับ…คุณ…แล้ว…ก็…เคย…พยายาม…ทำร้าย…ดิฉัน…มาก่อน…” แพรวาอธิบาย ธนากรเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า “ดี…เรา…จะ…ต้อง…สืบสวน…เรื่อง…นี้…ให้…กระจ่าง”