หลังจากที่ทราบแผนการของนนท์แล้ว ธนากรก็ตัดสินใจที่จะเผชิญหน้ากับนนท์โดยตรง เขาต้องการจับพิรุธของนนท์ให้ได้คาหนังคาเขา เพื่อที่จะได้มีหลักฐานที่ชัดเจนในการดำเนินคดี "ผมจะนัดพบกับนนท์อีกครั้ง" ธนากรอธิบายให้แพรวาฟัง "และจะพูดจาถึงเรื่องการจัดการทรัพย์สินของคุณนายอย่างเปิดเผย เพื่อล่อให้นนท์พูดอะไรบางอย่างที่อาจจะเป็นหลักฐานได้" "แต่...ถ้า...เขา...รู้...ตัว...ล่ะคะ..." แพรวากังวล "ผมจะระมัดระวังให้มากที่สุด" ธนากรมั่นใจ "และผมจะให้คนของเราแอบบันทึกเสียงการสนทนาของเราด้วย" แพรวาพยักหน้าเห็นด้วย เธอเชื่อใจในความสามารถของธนากร ในวันรุ่งขึ้น ธนากรก์ได้นัดพบนนท์ที่ห้องทำงานของเขาเอง เขาเชิญนนท์เข้ามานั่งและรินน้ำชาให้ "สวัสดีครับคุณนนท์" ธนากรกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ผมมีเรื่องสำคัญที่อยากจะคุยกับคุณเป็นการส่วนตัว" นนท์มองธนากรด้วยความระแวง "มี...อะไร...ครับ...คุณ...ธนากร..." "ผมทราบเรื่องแผนการของคุณแล้ว" ธนากรก์พูดตรงๆ "เรื่องเอกสารที่คุณไปปรึกษาทนายความ เพื่อจะเข้ามาควบคุมทรัพย์สินของคุณนาย" หน้านนท์ซีดเผือดลงไปอีก "คุณ...พูด...เรื่อง...อะไร...ครับ...ผม...ไม่...เข้าใจ..." "อย่าปฏิเสธเลยนนท์" ธนากรมองเข้าไปในดวงตาของนนท์ "ผมรู้ว่าคุณกำลังพยายามทำให้คุณนายอ่อนแอลง เพื่อที่คุณจะได้เข้ามาครอบครองทรัพย์สินของท่าน" "คุณ...กำลัง...กล่าว...หา...ผม...นะครับ..." นนท์เสียงสั่น "ผม...ไม่...เคย...คิด...ทำ...ร้าย...คุณ...นาย...เลย..." "แล้วที่คุณไปพบทนายความเพื่อร่างเอกสารมอบอำนาจให้คุณจัดการทรัพย์สินของคุณนายล่ะ" ธนากรถามเสียงเข้ม "นั่นมันคืออะไร" นนท์อึกอัก "ผม...แค่...ปรึกษา...เรื่อง...การ...บริหาร...ทรัพย์สิน...เฉยๆ...ครับ..." "บริหารทรัพย์สินของคุณนายในฐานะอะไร" ธนากรย้อนถาม "ในฐานะหลาน หรือในฐานะผู้ที่กำลังจะเข้ามาครอบครอง" "คุณ...กำลัง...เข้าใจ...ผิด...แล้ว..." นนท์พยายามแก้ตัว "ผมผิดอะไร" ธนากรถาม "ผมผิดที่รู้ว่าคุณกำลังวางแผนร้าย หรือผมผิดที่พยายามจะปกป้องคุณนาย" "ผม...ขอ...ตัว...ก่อน...นะครับ..." นนท์พยายามจะลุกขึ้น แต่ธนากรจับแขนนนท์ไว้แน่น "คุณจะไปไหนไม่ได้จนกว่าคุณจะยอมรับความจริง" "ปล่อย...ผม...นะ..." นนท์พยายามสะบัดแขน "คุณคิดว่าคุณจะหนีพ้นหรือไง" ธนากรถามเสียงเย็น "ผมมีหลักฐานทุกอย่างแล้ว" ในขณะนั้นเอง ชายฉกรรจ์สองคนที่ธนากรซ่อนไว้ก็เข้ามาในห้อง พวกเขาจับตัวนนท์ไว้ "คุณ...จะ...ทำ...อะไร...ผม..." นนท์กรีดร้อง "คุณจะได้รับผลกรรมจากการกระทำของคุณเอง" ธนากรก์กล่าว "คุณพยายามทำร้ายคุณนายบุญเรือน และพยายามจะยักยอกทรัพย์สินของท่าน" "ผม...ไม่ได้...ทำ...นะ..." นนท์ยังคงปฏิเสธ "แต่เรามีหลักฐาน" ธนากรอธิบาย "ทั้งจากคำให้การของทนายความ และจากการบันทึกเสียงการสนทนาของเราในครั้งนี้" สีหน้าของนนท์เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง เขาไม่มีทางหนีแล้ว "คุณ...แพรวา..." ธนากรมองไปทางแพรวาที่ยืนอยู่ตรงประตู "คุณ...มี...อะไร...จะ...พูด...กับ...เขา...ไหม..." แพรวาเดินเข้ามาอย่างช้าๆ เธอจ้องมองหน้านนท์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง "ทำไม...คุณ...ถึง...ทำ...แบบ...นี้...คะ...นนท์..." "ผม...ผม...ก็...แค่...อยาก...ได้...เงิน..." นนท์ตอบเสียงแผ่วเบา "ชีวิต...ผม...มัน...ลำบาก...มา...ตลอด..." "แล้ว...การ...ทำ...ร้าย...คน...อื่น...มัน...คือ...วิธี...แก้...ปัญหา...ของคุณ...หรือ...คะ..." แพรวาถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "คุณ...ไม่...เคย...คิด...ถึง...ความ...รู้สึก...ของ...คน...อื่น...เลย...ใช่...ไหม..." "ผม...ขอ...โทษ..." นนท์พึมพำ "คำขอโทษของคุณ...มัน...ไม่มี...ความ...หมาย...อะไร...เลย..." แพรวาพูด "สิ่ง...ที่...คุณ...ทำ...มัน...เลว...ร้าย...เกิน...กว่า...จะ...ให้อภัย..." ธนากรก์พยักหน้าให้กับลูกน้อง "พาเขาไปจัดการ" นนท์ถูกพาตัวออกไปจากห้อง เขาเดินโซซัดโซเซราวกับหมดสิ้นวิญญาณ แพรวาทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา เธอรู้สึกเหนื่อยล้า และสะเทือนใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น ธนากรเดินเข้าไปหาแพรวา "คุณ...ทำ...ได้...ดี...มาก...แพรวา..." "ดิฉัน...แค่...ทำ...ใน...สิ่งที่...ควร...จะ...ทำ..." แพรวาตอบ "ตอนนี้...คุณ...นาย...จะ...ปลอดภัย...แล้ว...ใช่...ไหม...คะ..." "ใช่...ครับ..." ธนากรรู้สึกโล่งอก "และ...เรา...ก็...จับ...คน...ร้าย...ตัว...จริง...ได้...แล้ว..." ธนากรมองแพรวา เขาเห็นความเข้มแข็งและความเสียสละในตัวเธอ เขาเริ่มตระหนักว่าความรู้สึกที่เขามีต่อแพรวาไม่ใช่แค่ความรับผิดชอบอีกต่อไปแล้ว "แพรวา..." ธนากรก์เรียกชื่อเธอ "ผม...อยาก...จะ...บอก...ว่า...ผม...ขอ...โทษ...ที่...เคย...ไม่...เชื่อใจ...คุณ..." "ไม่...เป็น...ไร...ค่ะ..." แพรวาเงยหน้าขึ้นมองเขา "ตอนนี้...ทุก...อย่าง...ก็...คลี่...คลาย...แล้ว..." "แต่...ผม...ยัง...มี...เรื่อง...ที่...ต้อง...บอก...คุณ..." ธนากรก์พูด "เรื่อง...สัญญา...ของเรา..." แพรวาใจเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง เธอไม่แน่ใจว่าธนากรกำลังจะพูดอะไร