หลังจากเหตุการณ์ที่นนท์ถูกเปิดโปงความผิดและยอมรับสารภาพ คุณนายบุญเรือนก็ดูจะเข้มแข็งขึ้นกว่าเดิม แม้จะยังคงมีร่องรอยของความเสียใจฉายอยู่ในแววตา แต่เธอก็พยายามที่จะใช้ชีวิตต่อไปอย่างปกติสุข โดยมีแพรวาคอยดูแลอย่างใกล้ชิด ส่วนธนากร เขาก็ยังคงแวะเวียนมาเยี่ยมคุณนายบุญเรือนอยู่เป็นประจำทุกวัน การเข้ามาของเขาเปรียบเสมือนแสงสว่างที่ส่องเข้ามาในชีวิตของคุณนาย ทำให้ท่านรู้สึกอุ่นใจและมีกำลังใจที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่ง แพรวาสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงในตัวธนากรมากขึ้นเรื่อยๆ เขาดูอ่อนโยนขึ้น มีความเป็นห่วงเป็นใยเธอและคุณนายบุญเรือนอย่างแท้จริง ไม่ใช่แค่การทำตามหน้าที่หรือข้อตกลงที่เคยมีอีกต่อไป ในวันหนึ่ง ขณะที่ธนากรกำลังนั่งพูดคุยกับคุณนายบุญเรือนอยู่ แพรวาก็นำชามาเสิร์ฟให้ "ขอบใจนะแพรวา" คุณนายบุญเรือนกล่าว "ชาของเธอชงอร่อยที่สุดเลย" "ค่ะคุณนาย" แพรวายิ้ม "หนูดีใจที่คุณนายชอบ" เมื่อแพรวาจะเดินออกจากห้องไป ธนากรก์ก็เอ่ยเรียกเธอไว้ "แพรวา" แพรวาหันกลับไปมอง "คะ" "คุณจะไปไหนหรือเปล่า" ธนากรถาม "ถ้าไม่ติดอะไร...ผมอยากจะชวนคุณไปทานข้าวเย็นข้างนอก" แพรวาชะงักไปเล็กน้อย เธอรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็อดไม่ได้ที่จะมีความรู้สึกดีๆ ผุดขึ้นมาในใจ "ไปทานข้าวเหรอคะ" "ใช่" ธนากรพยักหน้า "ผมอยากจะขอบคุณคุณ ที่คุณดูแลคุณนายบุญเรือนอย่างดีมาตลอด" แพรวายิ้ม "ไม่เป็นไรค่ะ" เธอตอบ "หนูเต็มใจที่จะทำเพื่อคุณนายอยู่แล้ว" "แต่ผมก็อยากจะตอบแทนน้ำใจของคุณ" ธนากรอธิบาย "และผมก็...ก็อยากจะมีเวลาพูดคุยกับคุณเป็นการส่วนตัวสักหน่อย" คำพูดสุดท้ายของธนากรทำให้แพรวารู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เธอมองเข้าไปในดวงตาของธนากร และเห็นประกายบางอย่างที่ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด "ก็ได้ค่ะ" แพรวาตอบ "ฉันจะไปค่ะ" รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของธนากรอย่างชัดเจน "ดีเลย" เขาตอบ "ผมจะมารับคุณตอนหกโมงเย็นนะครับ" เมื่อธนากลับออกไป แพรวาก็ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม หัวใจของเธอเต้นรัวอย่างควบคุมไม่ได้ ความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นในใจเธอต่อธนากร มันกำลังค่อยๆ ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ "ดีใจด้วยนะแพรวา" คุณนายบุญเรือนกล่าวขึ้น "ฉันเห็นว่าธนากรเขาชอบเธอจริงๆ" แพรวาหน้าแดงขึ้นเล็กน้อย "คุณนายคะ" "อย่าปฏิเสธเลย" คุณนายบุญเรือนยิ้ม "สายตาของเขาที่มองเธอ มันบอกทุกอย่าง" แพรวาไม่รู้จะตอบอย่างไร เธอทำได้เพียงยิ้มเขินๆ ในเย็นวันนั้น แพรวาเลือกชุดเดรสสีฟ้าอ่อนที่เธอชอบเป็นพิเศษ เธอแต่งหน้าแต่งตาอย่างเรียบร้อย และรอคอยธนากรอยู่ที่ห้องรับแขก เมื่อธนากรมารับ แพรวาก็รู้สึกประหม่าขึ้นมาอีกครั้ง เธอไม่เคยไปทานข้าวกับผู้ชายคนไหนในลักษณะนี้มาก่อน "สวยมากเลยครับ" ธนากรอุทาน เมื่อเห็นแพรวาในชุดเดรสสีฟ้าอ่อน แพรวาหน้าแดงขึ้นอีกครั้ง "ขอบคุณค่ะ" ทั้งสองออกเดินทางไปยังร้านอาหารหรูแห่งหนึ่ง ธนากรเลือกโต๊ะริมหน้าต่างที่มองเห็นวิวเมืองยามค่ำคืน ตลอดมื้ออาหาร บทสนทนาระหว่างทั้งสองเต็มไปด้วยความราบรื่นและเป็นธรรมชาติ พวกเขาพูดคุยกันถึงเรื่องราวต่างๆ มากมาย ทั้งเรื่องในอดีต เรื่องปัจจุบัน และความฝันในอนาคต "ผมเคยคิดว่าผมจะต้องอยู่คนเดียวไปตลอดชีวิต" ธนากรอธิบาย "ผมไม่เคยคิดว่าจะมีความสุขกับใครได้อีก" "ทำไมคะ" แพรวาถาม "คุณเคยผ่านอะไรมาเหรอคะ" ธนากรมองแพรวาด้วยสายตาที่อ่อนโยน "ผมเคยผิดหวังในความรักครั้งหนึ่ง" เขาเล่า "มันทำให้ผมปิดใจไปนาน" "แล้ว...แล้วอะไรทำให้คุณเปิดใจอีกครั้งคะ" แพรวาถามด้วยความสงสัย ธนากรมองเข้าไปในดวงตาของแพรวา "ก็...คุณไง" เขาตอบตรงๆ "ตั้งแต่เจอคุณ ผมก็รู้สึกว่าโลกของผมมันสดใสขึ้น" คำพูดของธนากรทำให้แพรวารู้สึกใจเต้นแรงอีกครั้ง เธอไม่คิดว่าเขาจะรู้สึกแบบเดียวกับเธอ "ฉัน...ฉันก็รู้สึกเหมือนกันค่ะ" แพรวากล่าวเสียงเบา "ตั้งแต่เจอคุณ...ฉันก็รู้สึกว่า...มีใครบางคนที่คอยเป็นห่วงเป็นใย" รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของทั้งสองคน บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความรู้สึกดีๆ ที่กำลังก่อตัวขึ้น "ผมอยากจะขอโทษคุณอีกครั้งนะครับ" ธนากรอธิบาย "เรื่องที่ผมเคยทำไม่ดีกับคุณในตอนแรก" "ไม่เป็นไรค่ะ" แพรวยิ้ม "ฉันเข้าใจ" "ผมดีใจนะที่ได้เจอคุณ" ธนากรก์กล่าว "คุณทำให้ผมมีความสุขมาก" "ฉันก็ดีใจที่ได้เจอคุณเหมือนกันค่ะ" แพรวาตอบ ทั้งสองมองตากัน และในแววตานั้น เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย มันคือความรู้สึกที่มากกว่าคำว่าเพื่อน มันคือความรู้สึกที่กำลังจะแปรเปลี่ยนไปเป็น 'ความรัก' หลังจากทานอาหารเย็นเสร็จ ธนากรก์ไปส่งแพรวากลับบ้าน ขณะที่ทั้งสองกำลังจะแยกจากกัน ธนากรก์ก็เอื้อมมือไปจับมือของแพรวาไว้ "แพรวา" ธนากรอธิบาย "ผม...ผมอยากจะบอกคุณว่า...ผมรักคุณ" คำพูดนั้นทำให้แพรวายืนนิ่ง เธอไม่รู้จะตอบอย่างไร แต่หัวใจของเธอก็ตอบรับคำนั้นไปแล้ว "ฉันก็รักคุณค่ะ" แพรวาตอบเสียงแผ่วเบา ธนากรมองแพรวาด้วยความรู้สึกยินดี เขาก้มลงจูบหน้าผากของเธอเบาๆ เป็นการยืนยันความรู้สึกที่มีให้กัน ในค่ำคืนนั้น สองหัวใจที่เคยโดดเดี่ยว ก็ได้พบเจอซึ่งกันและกัน และพร้อมที่จะเริ่มต้นบทใหม่ของชีวิตไปด้วยกัน