หลังจากเหตุการณ์ที่ร้านอาหาร แพรวาก็รู้สึกสับสนและปั่นป่วนในใจ เธอพยายามทบทวนเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น นนท์ที่เธอเคยรักและไว้ใจราวกับน้องชาย กลับกลายเป็นคนที่พร้อมจะทำลายทุกอย่าง เพียงเพราะความโลภและความสิ้นหวัง ส่วนธนากร ชายหนุ่มที่เคยเย็นชาและเข้ามาในชีวิตเธอด้วยข้อตกลงบางอย่าง กลับกลายเป็นคนที่เธอรู้สึกไว้วางใจและผูกพันอย่างไม่น่าเชื่อ ในวันรุ่งขึ้น ธนากรมาหาคุณนายบุญเรือนตามปกติ แต่ครั้งนี้ เขาดูมีสีหน้ากังวลมากกว่าเดิม "คุณนายครับ" เขาเอ่ย "ผมอยากจะขอโทษแทนเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้" คุณนายบุญเรือนพยักหน้า "ไม่เป็นไรหรอกค่ะธนากร" ท่านตอบเสียงเรียบ "ฉันเข้าใจว่านนท์เขาคงจะเครียดมาก" "แต่ผมก็อดเป็นห่วงแพรวาไม่ได้" ธนากรมองไปทางแพรวาที่นั่งอยู่ข้างๆ "ผมกลัวว่าเขาจะเสียใจ" "ฉันสบายดีค่ะคุณธนากร" แพรวาตอบ พยายามยิ้มให้กำลังใจ "ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะ" "ผมขอโทษจริงๆ ที่ทำให้คุณต้องเจอเรื่องแบบนี้" ธนากรมองแพรวา "ผมไม่คิดว่านนท์จะใช้วิธีสกปรกแบบนี้" "ไม่เป็นไรค่ะ" แพรวาเอ่ย "มันผ่านไปแล้ว" คุณนายบุญเรือนถอนหายใจ "เรื่องของนนท์มันก็เป็นเรื่องที่น่าเสียใจ" ท่านกล่าว "แต่เรื่องของเราก็ต้องดำเนินต่อไป" "คุณนายพูดถูกครับ" ธนากรเห็นด้วย "ผมจะพยายามดูแลคุณนายและแพรวาให้ดีที่สุด" แพรวารู้สึกซาบซึ้งในความหวังดีของธนากร เธอแอบมองเขาอยู่บ่อยๆ รู้สึกดีทุกครั้งที่เห็นเขาแสดงความเป็นห่วงเป็นใยเธอและคุณนาย "คุณธนากรคะ" แพรวาเอ่ยขึ้น "แล้ว...แล้วเรื่องคดีของนนท์ล่ะคะ" "ผมได้คุยกับตำรวจแล้ว" ธนากรอธิบาย "นนท์จะถูกดำเนินคดีตามกฎหมาย" "เขา...เขาจะติดคุกจริงๆ เหรอคะ" แพรวาถามเสียงเบา "ใช่" ธนากรพยักหน้า "แต่ผมก็ได้ขอให้คุณนาย...ไม่เอาเรื่องเขาให้ถึงที่สุด" คุณนายบุญเรือนยิ้มบางๆ "ฉันก็ไม่อยากให้เด็กที่ฉันเลี้ยงดูมาต้องลำบาก" ท่านกล่าว "แต่การกระทำของเขามันก็ต้องมีผลตามมา" "ผมเข้าใจครับคุณนาย" ธนากรอธิบาย "ผมจะพยายามหาทางช่วยเหลือเขา ให้เขาได้ชดใช้ความผิดของตัวเอง โดยที่ไม่ต้องติดคุกนานเกินไป" "ขอบคุณมากค่ะคุณธนากร" คุณนายบุญเรือนกล่าว หลังจากนั้นไม่นาน โทรศัพท์มือถือของธนากรก์ก็ดังขึ้น เขาหยิบมันขึ้นมาดู เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย "ขออนุญาตนะครับ" ธนากรอุทาน ก่อนจะเดินออกไปนอกห้องเพื่อรับสาย แพรวาแอบมองตามด้วยความเป็นห่วง เธอไม่รู้ว่าใครโทรมา และมีเรื่องอะไรสำคัญ หลังจากวางสาย ธนากรก์ก็เดินกลับเข้ามา สีหน้าของเขาดูซีดลงไปอย่างเห็นได้ชัด "มีอะไรรึเปล่าคะ" แพรวาถามด้วยความเป็นห่วง ธนากรมองแพรวา "ผม...ผมต้องขอโทษด้วยนะครับ" เขาเอ่ยเสียงเบา "ผมอาจจะต้องขอตัวกลับก่อน" "มีเรื่องด่วนเหรอคะ" คุณนายบุญเรือนถาม "ครับคุณนาย" ธนากรตอบ "เป็นเรื่องเกี่ยวกับบริษัทครับ" "ไม่เป็นไรค่ะ" คุณนายบุญเรือนเข้าใจ "คุณธนากรไปเถอะค่ะ" "ผมขอโทษจริงๆ นะแพรวา" ธนากรมองเธอ "ผมอยากจะอยู่กับคุณให้นานกว่านี้" "ไม่เป็นไรค่ะ" แพรวาตอบ "คุณธนากรไปเถอะค่ะ" หลังจากธนากรออกไป แพรวาก็รู้สึกใจหาย เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับบริษัทของเขา แต่สีหน้าของเขาดูซีเรียสมาก "เป็นอะไรไปเหรอคะคุณนาย" แพรวาถาม คุณนายบุญเรือนถอนหายใจ "ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน" ท่านกล่าว "แต่ธนากรดูเป็นห่วงมาก" ในช่วงบ่ายวันนั้น ข่าวร้ายก็ถูกส่งมาถึงคุณนายบุญเรือน หุ้นของบริษัทธนากรกรุ๊ปตกฮวบลงอย่างหนัก เนื่องจากมีข่าวลือเกี่ยวกับปัญหาทางการเงินของบริษัท "แย่แล้ว" คุณนายบุญเรือนอุทาน "ถ้าเป็นแบบนี้ ธนากรคงจะลำบากมากแน่ๆ" แพรวาใจหายวาบ เธอรู้ดีว่าบริษัทธนากรกรุ๊ปมีความสำคัญต่อธนากรมากแค่ไหน "แล้วเราจะช่วยอะไรได้บ้างคะ" เธอถาม "ฉันก็ไม่แน่ใจ" คุณนายบุญเรือนกล่าว "แต่ฉันคิดว่าเราควรจะลองไปเยี่ยมเขาดู" "ค่ะ" แพรวาตอบรับทันที "ฉันจะไปกับคุณนายค่ะ" ทั้งสองรีบเดินทางไปยังสำนักงานใหญ่ของธนากรกรุ๊ป เมื่อไปถึง พวกเขาก็พบว่าบรรยากาศภายในบริษัทเต็มไปด้วยความตึงเครียด พนักงานต่างวิ่งวุ่นกันไปมา "คุณผู้หญิง" เลขาของธนากรรีบเข้ามาต้อนรับ "ท่านรองประธานกำลังประชุมด่วนอยู่ค่ะ" "ไม่เป็นไร" คุณนายบุญเรือนกล่าว "เราจะรอ" หลังจากรออยู่สักพัก ประตูห้องประชุมก็เปิดออก ธนากรเดินออกมา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและเคร่งเครียด "คุณนาย! แพรวา!" เขาอุทานด้วยความแปลกใจ "มาทำอะไรที่นี่ครับ" "เราเป็นห่วงคุณ" คุณนายบุญเรือนกล่าว "ได้ยินข่าวเรื่องหุ้นตก" ธนากรมองคุณนายบุญเรือนและแพรวา ก่อนจะถอนหายใจยาว "ผม...ผมขอโทษด้วยนะครับ" เขาเอ่ย "ผมคงจะรักษาคำพูดที่ให้ไว้กับคุณนายไม่ได้แล้ว" "หมายความว่ายังไงคะ" แพรวาถามด้วยความเป็นห่วง "ผมอาจจะ...ไม่สามารถดูแลคุณกับคุณนายได้เหมือนเดิม" ธนากรอธิบาย "ถ้าบริษัทของผมล้มละลายจริงๆ" คำพูดของธนากรสั่นสะท้านหัวใจของแพรวา เธอไม่เคยคิดว่าเรื่องราวจะเลวร้ายถึงเพียงนี้ "ไม่นะคะ" แพรวาเอ่ยเสียงสั่น "คุณต้องไม่เป็นอะไร" "ผมไม่รู้เหมือนกัน" ธนากรอธิบาย "แต่ผมจะพยายามอย่างเต็มที่" คุณนายบุญเรือนจับมือของธนากรไว้ "ไม่ต้องห่วงนะธนากร" ท่านกล่าว "เราจะผ่านมันไปด้วยกัน" แพรวาก็พยักหน้าเห็นด้วย "ใช่ค่ะคุณธนากร" เธอเอ่ย "เราจะอยู่เคียงข้างคุณ" ธนากรมองแพรวาและคุณนายบุญเรือน ดวงตาของเขามีประกายแห่งความหวังขึ้นมาเล็กน้อย เขาไม่เคยคิดว่าจะมีใครที่พร้อมจะยืนหยัดเคียงข้างเขาในยามที่ยากลำบากเช่นนี้ "ขอบคุณนะครับ" เขาเอ่ยเสียงเบา "ขอบคุณจริงๆ" แม้ว่าสถานการณ์จะดูมืดมน แต่คำพูดให้กำลังใจของแพรวาและคุณนายบุญเรือน ก็เหมือนเป็นแสงสว่างที่ส่องเข้ามาในชีวิตของธนากร ทำให้เขารู้สึกมีกำลังใจที่จะต่อสู้ต่อไป