เช้าวันรุ่งขึ้น พลอยชมพูมาถึงออฟฟิศแต่เช้าตรู่ เธอตั้งใจจะเตรียมทุกอย่างให้พร้อมที่สุดสำหรับการประชุมนักลงทุน เธอใช้เวลาหลายชั่วโมงในการรวบรวมและจัดระเบียบเอกสาร ตรวจสอบความถูกต้องของข้อมูล และเตรียมสไลด์นำเสนอให้สมบูรณ์แบบที่สุด เมื่อถึงเวลา กษิดิศก็เดินเข้ามาในห้องทำงานของเธอ “พร้อมนะ” เขาถามด้วยน้ำเสียงเรียบ แต่แฝงความคาดหวัง “พร้อมค่ะ” พลอยชมพูตอบ มั่นใจในสิ่งที่เธอเตรียมมา การประชุมเริ่มต้นขึ้น นักลงทุนจากต่างประเทศทั้งสามคนดูเคร่งขรึมและจริงจัง พลอยชมพูยืนอยู่ข้างกษิดิศ คอยให้ข้อมูลและสนับสนุนเขาในทุกๆ ด้าน เธอสังเกตเห็นว่ากษิดิศสามารถตอบคำถามที่ซับซ้อนได้อย่างคล่องแคล่ว และนำเสนอวิสัยทัศน์ของบริษัทได้อย่างน่าประทับใจ ในระหว่างการนำเสนอ กษิดิศก็หันมามองพลอยชมพูเป็นระยะๆ ราวกับจะคอยให้กำลังใจ แววตาของเขามีความเชื่อมั่นในตัวเธออย่างเต็มเปี่ยม ซึ่งเป็นสิ่งที่พลอยชมพูไม่เคยได้รับจากใครมาก่อน การเจรจาเป็นไปอย่างราบรื่น และในที่สุด ข้อตกลงสำคัญก็สำเร็จลุล่วงไปด้วยดี นักลงทุนแสดงความพอใจอย่างมาก และกล่าวชมเชยถึงความเป็นมืออาชีพของทีมงาน หลังจากการประชุมสิ้นสุดลง ทุกคนในห้องต่างปรบมือแสดงความยินดี กษิดิศหันมายิ้มให้พลอยชมพู “เยี่ยมมาก คุณพลอยชมพู” คำชมเพียงไม่กี่คำนั้น ทำให้พลอยชมพูรู้สึกเหมือนมีพลังล้นเหลือ เธอรู้สึกภูมิใจในตัวเองและภูมิใจที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของความสำเร็จครั้งนี้ เมื่อนักลงทุนเดินทางกลับ กษิดิศก็เอ่ยขึ้น “วันนี้คุณทำงานได้ดีมาก พลอยชมพู ผมอยากจะฉลองความสำเร็จนี้ ไปทานข้าวเย็นกัน” พลอยชมพูอึ้งไปชั่วขณะ “เอ่อ…ค่ะ” เธอตอบรับด้วยเสียงตะกุกตะกัก ในร้านอาหารบรรยากาศดี กษิดิศดูผ่อนคลายกว่าปกติ เขาเล่าเรื่องราวสมัยที่เขายังเป็นเด็กให้พลอยชมพูฟัง ซึ่งเป็นมุมที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน เขามีอดีตที่ไม่ง่ายนัก มีความกดดันจากครอบครัวที่ต้องแบกรับ และความคาดหวังที่สูงลิบ “ผมไม่เคยมีโอกาสได้ใช้ชีวิตเหมือนเด็กคนอื่นๆ เลย” กษิดิศพูดพลางยกแก้วไวน์ขึ้นจิบ “ต้องเรียนหนัก ต้องเตรียมตัวเป็นผู้บริหารตั้งแต่เด็ก” พลอยชมพูตั้งใจฟัง เธอรู้สึกเห็นใจกษิดิศมากขึ้น เธอเริ่มเข้าใจว่าทำไมเขาถึงเป็นคนเข้มงวด และทำไมเขาถึงดูเหมือนแบกโลกทั้งใบไว้บนบ่า “แล้วคุณล่ะ พลอยชมพู คุณมีเรื่องอะไรที่อยากจะเล่าให้ผมฟังบ้างไหม” กษิดิศถามกลับ พลอยชมพูลังเลเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นแววตาที่จริงใจของกษิดิศ เธอก็ตัดสินใจที่จะเปิดใจ “ฉัน…ฉันเคยมีความฝันอยากเป็นนักออกแบบค่ะ แต่ครอบครัวอยากให้ทำงานมั่นคงมากกว่า” “แล้วทำไมถึงไม่ได้เป็น” กษิดิศถามด้วยความสงสัย “ก็…ไม่มีโอกาส และก็กลัวว่าจะทำให้ครอบครัวผิดหวังค่ะ” พลอยชมพูตอบพลางยิ้มแหยๆ กษิดิศมองเธอด้วยสายตาที่ซับซ้อน “บางที…การทำตามความฝันของเรา ก็ไม่ใช่เรื่องที่ผิดนะ” บทสนทนาของทั้งสองดำเนินต่อไปเรื่อยๆ เป็นการแลกเปลี่ยนความรู้สึกและความคิดเห็นที่ลึกซึ้งกว่าที่เคยเป็นมา พลอยชมพูรู้สึกว่ากำแพงระหว่างเธอกับกษิดิศค่อยๆ จางหายไป เมื่อทานอาหารเสร็จ กษิดิศก็อาสาไปส่งพลอยชมพูที่บ้าน ระหว่างทาง บรรยากาศในรถค่อนข้างเงียบ แต่ก็ไม่ใช่ความเงียบที่อึดอัด “ขอบคุณสำหรับค่ำคืนนี้นะคะ” พลอยชมพูเอ่ยขึ้นเมื่อรถจอดเทียบหน้าบ้าน “ผมก็ขอบคุณคุณเหมือนกัน” กษิดิศตอบ “วันนี้คุณทำให้ผมรู้สึกสบายใจมาก” พลอยชมพูหน้าแดงเล็กน้อย “ค่ะ” “พรุ่งนี้…ถ้าผมอยากจะคุยเรื่องงาน หรือเรื่องอื่นๆ ที่ไม่ใช่เรื่องงาน คุณพร้อมเสมอใช่ไหม” กษิดิศถาม ใบหน้าของเขาดูจริงจัง พลอยชมพูพยักหน้า “ค่ะ ฉันพร้อมเสมอ” กษิดิศส่งยิ้มบางๆ “ดีมาก” เขาพูดแค่นั้น ก่อนจะขับรถออกไป พลอยชมพูยืนมองรถของกษิดิศจนลับตาไป เธอรู้สึกใจเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้ ความสัมพันธ์ของเธอกับเขากำลังเปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว และเธอไม่แน่ใจว่ามันจะนำพาไปในทิศทางใด เธอรู้ว่ากษิดิศกำลังเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของเขาให้เธอเห็นทีละน้อย และนั่นยิ่งทำให้เธอตกหลุมรักเขามากขึ้นไปอีก แต่ในขณะเดียวกัน ความลับที่เขามี หรือความลับที่เธอซ่อนอยู่ ก็อาจจะเป็นอุปสรรคใหญ่ที่ขวางกั้นความสัมพันธ์ของทั้งสองคนได้ เธอถอนหายใจยาว ก่อนจะเดินเข้าบ้านไปด้วยหัวใจที่พองโต แต่ก็แฝงไปด้วยความกังวล