พลอยชมพูเดินตามกษิดิศออกมาจากห้องประชุมอย่างเงียบเชียบ ความตึงเครียดระหว่างทั้งสองคนแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ พวกเขาทั้งคู่ต่างมีเรื่องในใจมากมายที่อยากจะพูด แต่ก็ไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไรดี เมื่อมาถึงมุมหนึ่งของโถงทางเดินที่ค่อนข้างเงียบสงบ กษิดิศจึงหยุดยืนหันหน้ามาเผชิญหน้ากับเธอ “เรื่องที่ฉันพูดเมื่อสักครู่…” กษิดิศเริ่มพูดขึ้นก่อน ดวงตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของพลอยชมพู ราวกับจะหาคำตอบบางอย่าง “เธอเข้าใจผิดไปหรือเปล่า” พลอยชมพูสูดหายใจเข้าลึกๆ เธอพยายามควบคุมอารมณ์ที่ปั่นป่วนอยู่ภายใน “เข้าใจผิดเรื่องอะไรคะท่านประธาน” เธอถามกลับเสียงเรียบ แต่ในใจเต้นระส่ำ “เรื่องที่… ฉันคุยกับคุณภาณินทร์เมื่อคืนนี้” กษิดิศกล่าวตรงๆ น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยความอึดอัด “ฉันไม่ได้มีเจตนาจะทำให้เธอเข้าใจผิด” ‘คุณภาณินทร์’ ชื่อนั้นยิ่งตอกย้ำความเจ็บปวดในใจของพลอยชมพู เธอเม้มปากแน่น พยายามกลั้นน้ำตา “แต่ท่านประธานพูดชัดเจนนะคะว่า ‘คุยกันเมื่อคืนนี้’ และ ‘ข้อมูลเพิ่มเติม’ ที่ได้มา” “ใช่ ฉันคุยกับภาณินทร์จริง” กษิดิศยอมรับ “แต่เป็นการคุยเรื่องงานล้วนๆ ภาณินทร์เป็นเพื่อนเก่าของฉัน และเขาก็มีข้อมูลเชิงลึกเกี่ยวกับคู่แข่งที่เรากำลังจับตามองอยู่ เขาแนะนำบางอย่างเกี่ยวกับกลยุทธ์ทางการตลาดที่อาจจะเป็นประโยชน์ต่อเรา” พลอยชมพูยังคงมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย “แล้ว… ทำไมต้องไปคุยกันนอกรอบคะ” “เพราะเป็นเวลาที่สะดวกที่สุดสำหรับทั้งสองฝ่าย” กษิดิศตอบ “และฉันอยากให้ข้อมูลนั้นเร็วที่สุดก่อนการประชุมนักลงทุนในวันนี้” “แต่… รูปที่ส่งต่อกันในกลุ่ม…” พลอยชมพูเอ่ยขึ้นอย่างลังเล “มันดูเหมือน…” “รูป?” กษิดิศขมวดคิ้ว “รูปอะไร” “ก็… รูปที่ท่านประธานกำลังคุยกับคุณภาณินทร์อย่างสนิทสนม…” พลอยชมพูอธิบาย “ท่าทาง… ดูเหมือนมากกว่าเพื่อนร่วมงาน” กษิดิศนิ่งไปครู่หนึ่ง เขาพยายามนึกภาพเหตุการณ์เมื่อคืน เขาจำได้ว่าตอนที่เขากำลังคุยกับภาณินทร์ที่บาร์แห่งหนึ่งอย่างออกรส จู่ๆ ก็มีคนเดินเข้ามาถ่ายรูป แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก “อ้อ รูปนั้นเอง” กษิดิศพยักหน้า “คงเป็นเพราะเราสองคนเป็นเพื่อนกันมานาน แล้วก็บังเอิญเจอหน้ากันโดยไม่ได้นัดหมาย ก็เลยคุยกันอย่างออกรสออกชาติไปหน่อย” “แต่… ในรูป…” พลอยชมพูพูดเสียงแผ่ว “ท่านประธานกำลังเอามือโอบไหล่คุณภาณินทร์อยู่เลยนะคะ” กษิดิศถอนหายใจเบาๆ “พลอยชมพู… ฉันรู้ว่าเธออาจจะรู้สึกไม่สบายใจ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง “แต่ฉันยืนยันได้เลยว่า ไม่มีอะไรเกินเลยไปกว่าความเป็นเพื่อนและเรื่องงาน” “แล้วทำไม… ถึงไม่บอกฉันให้ชัดเจนตั้งแต่แรกคะ” พลอยชมพูถามเสียงสั่นเครือ “ทำไมต้องปล่อยให้ฉันเข้าใจผิด” “ฉันเองก็ไม่รู้ว่าเรื่องมันจะไปกันใหญ่โตขนาดนี้” กษิดิศตอบ “ฉันแค่คิดว่า การนำเสนอข้อมูลให้สมบูรณ์ที่สุดเป็นเรื่องสำคัญที่สุดในตอนนี้ ฉันก็เลยเน้นไปที่การเตรียมการประชุม” “แต่… ความรู้สึกของดิฉันล่ะคะ” พลอยชมพูเงยหน้าขึ้นมองเขา น้ำตาคลอเบ้า “ท่านประธานไม่เคยคิดถึงความรู้สึกของดิฉันเลยหรือไง” กษิดิศมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเสียใจของพลอยชมพู เขารู้สึกผิดอย่างบอกไม่ถูก เขาไม่เคยตั้งใจจะทำร้ายความรู้สึกของเธอเลยสักครั้ง “ฉันขอโทษ พลอยชมพู” กษิดิศพูดอย่างจริงจัง “ฉันขอโทษจริงๆ ที่ทำให้เธอต้องเสียใจ และเสียความรู้สึก” พลอยชมพูมองเข้าไปในดวงตาของเขา เธอเห็นความจริงใจในนั้น แต่ความเจ็บปวดที่สะสมมามันก็ยังคงอยู่ “แล้ว… ความสัมพันธ์ของเราคืออะไรคะท่านประธาน” พลอยชมพูถามคำถามที่เธอเก็บงำมาตลอด “เราเป็นอะไรกันแน่” กษิดิศนิ่งอึ้งไปกับคำถามนั้น เขาไม่เคยคิดถึงคำตอบสำหรับคำถามนี้มาก่อน เขามองพลอยชมพูด้วยแววตาที่ซับซ้อน “ฉัน… ฉันไม่รู้” เขาตอบตามตรง “แต่สิ่งที่ฉันรู้คือ… ฉันเป็นห่วงเธอ” คำว่า ‘เป็นห่วง’ นั้น ทำให้หัวใจของพลอยชมพูเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง คำพูดนั้นอาจจะฟังดูธรรมดา แต่เมื่อออกมาจากปากของกษิดิศ มันกลับมีความหมายที่ลึกซึ้งเกินกว่าที่เธอจะเข้าใจ “ฉัน… ฉันไม่เข้าใจ” พลอยชมพูพึมพำ “ฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน” กษิดิศตอบ “แต่ฉันอยากให้เธอรู้ว่า… ฉันไม่ได้ต้องการให้เธอเจ็บปวด” บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนเริ่มผ่อนคลายลงเล็กน้อย แต่ความสับสนและความไม่แน่นอนยังคงปกคลุมอยู่ พวกเขาทั้งคู่ต่างต้องเผชิญหน้ากับความรู้สึกที่ซับซ้อนของตัวเอง และความสัมพันธ์ที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ “ฉัน… ฉันขอตัวก่อนนะคะ” พลอยชมพูเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบ “ดิฉันมีงานต้องไปทำต่อ” กษิดิศพยักหน้า “ไว้เราค่อยคุยกันอีกทีนะ” พลอยชมพูพยักรับเบาๆ แล้วเดินจากไป ทิ้งให้กษิดิศยืนอยู่คนเดียว ท่ามกลางความสับสนและความรู้สึกที่ยังคงก่อตัวอยู่ในใจ