หลังจากเหตุการณ์ในห้องประชุม พลอยชมพูใช้เวลาทั้งวันไปกับการจมอยู่กับความคิดของตัวเอง เธอพยายามทำความเข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อเช้า ความรู้สึกเจ็บปวดและความสับสนที่เธอมีต่อกษิดิศยังคงคุกรุ่นอยู่ แต่คำขอโทษของเขา และคำพูดที่ว่า ‘เป็นห่วง’ ก็ทำให้เธอเริ่มมองเห็นบางอย่างที่แตกต่างออกไป เธอได้รู้ความจริงเกี่ยวกับ ‘คุณภาณินทร์’ ซึ่งเป็นเพียงเพื่อนเก่าของกษิดิศ การพบปะกันนอกรอบนั้นเป็นเรื่องงานล้วนๆ แต่ที่ทำให้เธอเจ็บปวดที่สุดคือ การที่เธอคิดไปเอง และปล่อยให้ความเข้าใจผิดนั้นกัดกินหัวใจของเธอ “ทำไมฉันถึงอ่อนแอแบบนี้นะ” เธอพูดกับตัวเองขณะนั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงาน มือข้างหนึ่งกุมแก้วกาแฟเย็นชืดไว้ “ทำไมถึงยอมให้ความรู้สึกของตัวเองถูกทำร้ายได้ง่ายๆ แบบนี้” เธอคิดถึงทุกครั้งที่กษิดิศแสดงออกถึงความเป็นห่วงเธอ แม้จะในรูปแบบที่ดูเหมือนเย็นชา แต่มันก็มีความหมายแฝงอยู่เสมอ ตอนที่เธอป่วย เขาเป็นคนอาสาไปส่งที่โรงพยาบาล ตอนที่เธอทำงานผิดพลาด เขาแค่ตำหนิอย่างรวดเร็วแล้วก็สอนให้เธอแก้ไข การกระทำเหล่านั้นมันไม่ได้มาจากเจ้านายที่ใจร้ายอย่างที่เธอเคยคิด “บางที… ฉันอาจจะมองเขาผิดไป” เธอพึมพำ “บางที… สิ่งที่เขาแสดงออกมา มันอาจจะไม่ใช่สิ่งที่เขาเป็นจริงๆ” ความคิดนี้เริ่มจุดประกายความกล้าหาญในตัวเธอ เธอจำได้ว่าเธอเคยตั้งใจไว้ว่าจะเปิดใจคุยกับกษิดิศเรื่องความรู้สึกของเธอ แต่เหตุการณ์เมื่อเช้าก็ทำให้เธอถอยกลับ “ไม่ได้การแล้ว” เธอตัดสินใจเด็ดขาด “ฉันจะไม่ยอมให้ความเข้าใจผิดเล็กๆ น้อยๆ มาทำลายโอกาสของฉันอีกต่อไป” เธอเหลือบมองนาฬิกา ใกล้จะเลิกงานแล้ว พนักงานคนอื่นๆ เริ่มทยอยเก็บของ แต่พลอยชมพูยังคงนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานของเธอ เธอกำลังรอคอยโอกาสที่จะได้คุยกับกษิดิศอีกครั้ง เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของกษิดิศที่เดินเข้ามาในห้องทำงานของเธอ พลอยชมพูรีบเงยหน้าขึ้น “ท่านประธานคะ” กษิดิศหยุดยืนมองเธอ “ยังไม่กลับอีกเหรอ” “ค่ะ” พลอยชมพูตอบ “ดิฉัน… มีเรื่องอยากจะคุยกับท่านประธานค่ะ” กษิดิศมองเธอด้วยความประหลาดใจ แต่ก็พยักหน้า “เชิญ นั่งก่อนสิ” พลอยชมพูสูดหายใจเข้าลึกๆ เธอรู้ว่านี่คือโอกาสของเธอ เธอต้องกล้าเผชิญหน้ากับความรู้สึกของตัวเอง และความรู้สึกของกษิดิศ “เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อเช้านี้…” พลอยชมพูเริ่มพูด “ดิฉัน… อยากจะขอโทษท่านประธานค่ะ” กษิดิศเลิกคิ้ว “ขอโทษเรื่องอะไร” “ที่… ที่ดิฉันเข้าใจผิด และทำให้ท่านประธานต้องอธิบาย” พลอยชมพูอธิบาย “ดิฉัน… ควรมั่นใจในตัวท่านประธานมากกว่านี้” กษิดิศมองเธอด้วยสายตาที่อ่อนโยนลง “ไม่เป็นไรหรอก พลอยชมพู ฉันเข้าใจ” “แต่… นอกจากนั้น” พลอยชมพูพูดต่อ เสียงสั่นเล็กน้อย “ดิฉัน… มีเรื่องอื่นที่อยากจะบอกท่านประธานด้วยค่ะ” กษิดิศเอียงคอมองเธอ รอคอยคำพูดของเธอ “ดิฉัน… ชอบท่านประธานค่ะ” พลอยชมพูพูดออกมาตรงๆ น้ำเสียงของเธอชัดเจนและหนักแน่น เธอรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูกเมื่อได้เอ่ยมันออกมา กษิดิศนิ่งไป ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เขาไม่คาดคิดว่าพลอยชมพูจะกล้าพูดความรู้สึกของเธอออกมาตรงๆ แบบนี้ “เธอ… ชอบฉันเหรอ” กษิดิศถามย้ำด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความประหลาดใจและความรู้สึกอื่นที่ยากจะอธิบาย พลอยชมพูพยักหน้า “ค่ะ” “ตั้งแต่เมื่อไหร่” เขาถามต่อ “จำไม่ได้แน่ชัดค่ะ” พลอยชมพูตอบ “รู้แต่ว่า… ยิ่งใกล้ชิด ยิ่งได้เห็นความเป็นท่านประธาน… ก็ยิ่ง… รู้สึกดี” กษิดิศมองใบหน้าแดงก่ำของพลอยชมพู เขารู้สึกถึงหัวใจที่เต้นแรงของตัวเอง เขาเองก็มีความรู้สึกบางอย่างต่อเธอเช่นกัน ความรู้สึกที่เขาพยายามจะเก็บซ่อนไว้ และไม่กล้าที่จะยอมรับ “ฉัน… ก็รู้สึกดีกับเธอเหมือนกัน พลอยชมพู” กษิดิศยอมรับในที่สุด “แต่ฉัน… ไม่กล้า” “ไม่กล้าเรื่องอะไรคะ” พลอยชมพูถาม “ไม่กล้าที่จะ… ปล่อยให้ความรู้สึกนี้มันเข้ามา” กษิดิศตอบ “ฉันกลัว… กลัวว่าจะทำให้เธอต้องผิดหวัง” “ดิฉัน… ไม่กลัวค่ะ” พลอยชมพูตอบอย่างหนักแน่น “ขอแค่… ได้ลอง” รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของกษิดิศเป็นครั้งแรกที่พลอยชมพูเห็น เขาเดินเข้ามาใกล้เธอมากขึ้น ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ “งั้น… เราลองดูกันไหม” หัวใจของพลอยชมพูเต้นระรัวด้วยความสุข เธอพยักหน้าอย่างรวดเร็ว “ค่ะ” ในที่สุด ความรู้สึกที่ถูกเก็บซ่อนไว้ก็ถูกเปิดเผยออกมา ความกล้าหาญของพลอยชมพูได้จุดประกายความสัมพันธ์ที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นใหม่ ระหว่างเจ้านายสายโหดกับลูกน้องสาวที่แอบรัก