เวลาผ่านไปราวกับสายน้ำ พลอยชมพูพยายามทุ่มเทสมาธิให้กับงานที่อยู่ตรงหน้า เธอจัดตารางงานของท่านประธานอย่างละเอียด ตรวจสอบเอกสารทุกฉบับอย่างรอบคอบ เธอรู้ดีว่าความผิดพลาดเพียงเล็กน้อยก็อาจจะนำพามาซึ่งหายนะสำหรับเธอได้ "คุณพลอยชมพู" เสียงเรียกของคุณกษิดิศดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้เธอสะดุ้งอีกครั้ง "คะ ท่านประธาน" เธอหันไปเผชิญหน้ากับเขา คุณกษิดิศยืนพิงกรอบประตูห้องทำงานของเขา มองเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก "การประชุมกับทีมการตลาดเสร็จสิ้นแล้ว" เขาพูด "คุณได้สรุปประเด็นสำคัญที่ต้องดำเนินการต่อมาแล้วใช่ไหม" "ค่ะ" พลอยชมพูรีบหยิบสมุดบันทึกขึ้นมา "ดิฉันได้สรุปไว้แล้วค่ะ มีประเด็นหลักๆ คือ การปรับกลยุทธ์การตลาดใหม่ให้เข้าถึงกลุ่มเป้าหมายวัยรุ่นมากขึ้น การเพิ่มช่องทางการสื่อสารออนไลน์ และการจัดกิจกรรมส่งเสริมการขายในช่วงเทศกาลค่ะ" คุณกษิดิศเดินเข้ามาในห้องทำงานเล็กๆ ของเธอ เขายืนอยู่ข้างๆ โต๊ะทำงานของเธอ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ของเขาลอยมาแตะจมูก ทำให้เธอรู้สึกประหม่า "ดี" เขาพยักหน้า "แล้วเรื่องนัดกับนักลงทุนชาวต่างชาติล่ะ คุณได้ยืนยันการจองห้องประชุมและเตรียมล่ามไว้แล้วใช่ไหม" "ค่ะ" พลอยชมพูรีบเปิดดูปฏิทินของเธอ "ทุกอย่างเรียบร้อยค่ะ ดิฉันได้ยืนยันกับทางโรงแรมแล้ว และได้ติดต่อล่ามที่เชี่ยวชาญด้านภาษาญี่ปุ่นไว้เรียบร้อยแล้วค่ะ" "ฝากไว้ให้คุณจัดการหมดเลยนะ" คุณกษิดิศกล่าว "ผมไม่ชอบให้มีอะไรผิดพลาด" "ดิฉันจะพยายามทำให้ดีที่สุดค่ะ" พลอยชมพูตอบอย่างหนักแน่น ทันใดนั้น สายตาของคุณกษิดิศก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งบางอย่างบนโต๊ะทำงานของเธอ มันคือรูปถ่ายใบเล็กๆ ที่วางซ้อนอยู่ใต้กองเอกสาร รูปนั้นเป็นรูปของพลอยชมพูกับคุณแม่ของเธอที่กำลังยิ้มแย้ม "นั่นอะไร" เขาถามเสียงเรียบ พลอยชมพูหน้าซีดเผือด เธอรีบเอื้อมมือไปหยิบรูปนั้นขึ้นมาอย่างรวดเร็ว "ไม่มีอะไรค่ะ เป็นรูปครอบครัว" คุณกษิดิศมองเธอด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย ราวกับมีความสงสัยปนอยู่ "งานของคุณคือการจัดการเรื่องงาน ไม่ใช่เรื่องส่วนตัว" เขาเตือนสติ "ผมไม่ต้องการให้เรื่องส่วนตัวเข้ามาปะปนกับงาน" "ดิฉันทราบค่ะ" พลอยชมพูตอบเสียงเบา "ดี" เขากล่าว "ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ก็กลับไปทำงานของคุณซะ" พลอยชมพูพยักหน้า พยายามระงับความรู้สึกประหม่าที่กำลังก่อตัวขึ้น เธอกล้มหน้าก้มตาทำงานต่อไป แต่ในใจก็อดคิดไม่ได้ว่า ทำไมเธอถึงรู้สึกหวั่นไหวทุกครั้งที่เขาเข้ามาใกล้ เวลาผ่านไปจนถึงช่วงบ่าย การประชุมกับนักลงทุนชาวต่างชาติเป็นไปอย่างราบรื่น คุณกษิดิศสามารถปิดดีลสำคัญได้สำเร็จ พลอยชมพูรู้สึกภูมิใจที่เธอได้มีส่วนช่วยในความสำเร็จครั้งนี้ หลังจากการประชุมเสร็จสิ้น คุณกษิดิศเรียกพลอยชมพูเข้ามาในห้องทำงานของเขา "วันนี้คุณทำได้ดี" เขาเอ่ยชม ซึ่งเป็นคำชมที่หาได้ยากยิ่งจากเขา "แต่ผมมีเรื่องจะแจ้งให้คุณทราบ" "คะ ท่านประธาน" "ผมจะเดินทางไปต่างประเทศในอีกสองสัปดาห์ข้างหน้า เพื่อเข้าร่วมการประชุมทางธุรกิจที่ประเทศสิงคโปร์ และผมจะให้คุณไปด้วย" พลอยชมพูตาโตด้วยความประหลาดใจ "ไปสิงคโปร์เหรอคะ" "ใช่" เขาพยักหน้า "คุณจะต้องจัดการเรื่องการเดินทาง ที่พัก และการเตรียมเอกสารสำหรับการประชุมทั้งหมด ผมคาดหวังว่าคุณจะทำงานนี้ได้อย่างมีประสิทธิภาพ" "ค่ะ ท่านประธาน ดิฉันจะพยายามทำให้ดีที่สุดค่ะ" พลอยชมพูตอบอย่างกระตือรือร้น การเดินทางไปต่างประเทศกับท่านประธาน เป็นโอกาสที่ดีที่จะได้เรียนรู้และพิสูจน์ตัวเอง แต่ในขณะเดียวกัน มันก็ทำให้เธอรู้สึกประหม่ามากขึ้นกว่าเดิม เธอไม่แน่ใจว่าเธอจะรับมือกับความใกล้ชิดที่อาจจะเกิดขึ้นได้หรือไม่ "มีอะไรอีกไหมคะ" พลอยชมพูถาม คุณกษิดิศมองเธอด้วยสายตาที่ลึกซึ้งขึ้น "คุณดูเหนื่อยนะ" "ไม่ค่ะ ดิฉันไม่เหนื่อย" เธอรีบปฏิเสธ "ดี" เขาพยักหน้า "แต่ถ้าคุณรู้สึกเหนื่อยจริงๆ ก็บอกผมได้ ผมไม่ชอบให้ลูกน้องทำงานจนเกินกำลัง" คำพูดนั้นทำให้พลอยชมพูรู้สึกแปลกใจระคนดีใจ เธอไม่คิดว่าเขาจะใส่ใจเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้ "ขอบคุณค่ะ ท่านประธาน" เธอตอบ "เอาล่ะ กลับไปทำงานของคุณได้แล้ว" เขาโบกมือไล่อย่างเป็นกันเอง พลอยชมพูเดินออกจากห้องทำงานของเขาด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เธอดีใจที่ได้รับคำชมและได้รับโอกาสที่สำคัญ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็อดหวั่นใจไม่ได้กับการเดินทางไปสิงคโปร์กับเขา เมื่อกลับมาถึงโต๊ะทำงานของเธอ พลอยชมพูก็พบกับบางอย่างที่วางอยู่บนโต๊ะ มันคือกล่องของขวัญขนาดเล็กที่ถูกห่อไว้อย่างสวยงาม "อะไรนะ" เธอพึมพำ พลางหยิบกล่องของขวัญขึ้นมาดู บนกล่องมีกระดาษโน้ตเล็กๆ เขียนด้วยลายมือบรรจงว่า "สำหรับความตั้งใจและความทุ่มเทของคุณ" พลอยชมพูเปิดกล่องออกอย่างระมัดระวัง ข้างในเป็นปากกาลูกลื่นสีดำด้ามหรู ยี่ห้อแพง เธอจำได้ว่าเคยเห็นยี่ห้อนี้ในแคตตาล็อกของบริษัท "นี่มัน…ของขวัญเหรอ" เธออุทานเบาๆ เธอเงยหน้ามองไปทางห้องทำงานของท่านประธาน ซึ่งตอนนี้ปิดประตูอยู่ เธอไม่แน่ใจว่าใครเป็นคนนำของขวัญชิ้นนี้มาให้เธอ แต่มันก็ทำให้หัวใจของเธอพองโตขึ้นอย่างบอกไม่ถูก "ท่านประธาน…หรือเปล่า" เธอคิดในใจ เธอหยิบปากกาด้ามหรูขึ้นมาสัมผัส สัมผัสได้ถึงความรู้สึกอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ ถึงแม้ว่าท่านประธานจะดูเย็นชาและเข้มงวด แต่เขาก็มีความอ่อนโยนซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีที่แข็งกร้าวเหล่านั้น พลอยชมพูยิ้มให้กับตัวเอง เธอรู้สึกมีความสุขอย่างประหลาด ยิ่งใกล้ชิดกับเขาเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งรู้สึกว่าหัวใจของเธอถูกดึงดูดเข้าไปหาเขามากขึ้นเท่านั้น มันเป็นความรู้สึกที่อันตราย แต่เธอก็ไม่อาจห้ามมันได้เลย