พลอยชมพูเดินกลับมาที่ห้องพักของเธอด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง เธอไม่กล้าแม้แต่จะสบตาใคร พนักงานโรงแรมที่เดินสวนไปมาต่างก็มองเธอด้วยสายตาที่จับผิด ราวกับรับรู้ถึงความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่เกิดขึ้น เมื่อมาถึงห้อง พลอยชมพูก็ทรุดตัวลงนั่งบนเตียงทันที เธอเอามือปิดหน้า ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาอย่างไม่สามารถห้ามได้ ความรู้สึกผิด ความอับอาย และความสิ้นหวังถาโถมเข้ามา เธอคิดถึงคำพูดของคุณกษิดิศที่ว่า "ผมไม่สามารถทำงานกับคนที่ไม่มีความรับผิดชอบแบบนี้ได้" คำพูดนั้นบาดลึกเข้าไปในหัวใจของเธอ ราวกับมีดที่กรีดแทงซ้ำๆ ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอพยายามทุ่มเททำงานอย่างเต็มที่เพื่อพิสูจน์ตัวเอง เพื่อให้ท่านประธานมองเห็นความสามารถของเธอ แต่ในที่สุด เธอกลับทำลายทุกอย่างลงด้วยความผิดพลาดเพียงครั้งเดียว เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นเบาๆ ทำให้พลอยชมพูสะดุ้ง เธอรีบปาดน้ำตาแล้วเงยหน้าขึ้นมอง "ใครคะ" เธอถามเสียงสั่น "ผมเองครับ คุณกษิดิศ" เสียงทุ้มต่ำที่เธอคุ้นเคยตอบกลับมา พลอยชมพูสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เธอรู้ดีว่าเธอต้องเผชิญหน้ากับเขา เธอค่อยๆ เดินไปเปิดประตู คุณกษิดิศยืนอยู่หน้าห้องของเธอ ใบหน้าของเขาดูเคร่งขรึมและไร้ความรู้สึก "เข้ามาสิคะ" เธอเชิญเขาเข้าห้อง เมื่อคุณกษิดิศเข้ามาในห้อง เขาก็เดินไปยืนที่หน้าต่าง มองออกไปยังวิวทิวทัศน์ภายนอกอย่างเงียบๆ "คุณรู้ไหมว่าคุณทำให้ผมผิดหวังมากแค่ไหน" เขาเอ่ยขึ้น โดยไม่หันมามองเธอ พลอยชมพูตัวแข็งทื่อ "ดิฉันทราบค่ะ ท่านประธาน ดิฉันต้องขอโทษจริงๆ ค่ะ" "ขอโทษ?" เขาหันกลับมามองเธอ ดวงตาของเขาฉายแววเย็นชา "คำขอโทษของคุณมันจะช่วยอะไรได้ในเมื่อโอกาสครั้งสำคัญของเราได้หลุดลอยไปแล้ว" "ดิฉัน... ดิฉันไม่ทราบว่าทำไมไฟล์นั้นถึงเข้าไปอยู่ในนั้นได้จริงๆ ค่ะ" พลอยชมพูพยายามอธิบาย "ดิฉันตรวจสอบแล้ว... มันเหมือนว่าดิฉันจะเลือกไฟล์ผิดตั้งแต่แรก" "คุณไม่ทราบ?" คุณกษิดิศหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน "คุณแน่ใจนะว่านี่ไม่ใช่การประมาท หรืออาจจะ... มีเจตนาแอบแฝงอะไรบางอย่าง" คำพูดนั้นทำให้พลอยชมพูหน้าซีดเผือด "ท่านประธานคะ! ดิฉันไม่มีวันทำอะไรแบบนั้นเด็ดขาด!" เธอตะโกนเสียงดัง ความรู้สึกเจ็บปวดและถูกกล่าวหาอย่างไม่เป็นธรรมทำให้เธอทนไม่ไหว "คุณแน่ใจเหรอ" เขาเลิกคิ้ว "บางทีการที่คุณอยากจะใกล้ชิดกับผมมากๆ จนเกินไป อาจจะทำให้คุณทำอะไรที่มันขาดสติไปก็ได้" "ไม่ค่ะ! ไม่ใช่แบบนั้น!" พลอยชมพูพยายามอธิบาย "ดิฉัน... ดิฉันแค่ชื่นชมท่านประธานในฐานะเจ้านายเท่านั้นค่ะ" "ชื่นชม?" คุณกษิดิศเดินเข้ามาใกล้เธอมากขึ้นเรื่อยๆ จนเธอถอยหลังไปจนติดผนัง "คุณแน่ใจนะว่ามันเป็นแค่ 'การชื่นชม' น่ะ" เขายื่นมือมาจับคางของเธอ บีบเบาๆ ทำให้เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา "คุณคิดว่าผมไม่รู้หรือไง ว่าคุณมองผมยังไง" พลอยชมพูสั่นไปทั้งตัว เธอไม่เคยคิดว่าเขาจะรู้ความรู้สึกของเธอ "ท่านประธานคะ..." "ผมไม่ชอบให้ใครมาเล่นกับหน้าที่การงานของผม" เขาพูดเสียงเข้ม "ผมไม่ชอบให้เรื่องส่วนตัวมาปะปนกับเรื่องของบริษัท" "ดิฉันเข้าใจค่ะ" เธอตอบเสียงเบา "ดี" เขาปล่อยคางของเธอ "และผมก็ไม่ชอบให้ใครมาทำให้ผมเสียหน้า" เขาเดินถอยหลังไปอีกก้าวหนึ่ง "ผมจะให้คุณกลับกรุงเทพฯ ทันทีที่จัดการเรื่องการเดินทางเสร็จ" "จะให้ดิฉันกลับเลยเหรอคะ" พลอยชมพูถามเสียงสั่น "แล้วงานที่นี่ล่ะคะ" "ผมจะจัดการเอง" เขาตอบ "ส่วนเรื่องของคุณ... ผมจะพิจารณาอีกครั้งว่าจะให้คุณทำตำแหน่งไหนต่อไป" คำพูดนั้นเหมือนคมมีดที่กรีดลึกเข้าไปอีกครั้ง พลอยชมพูรู้ดีว่าเธอได้ทำผิดพลาดครั้งใหญ่หลวงจริงๆ "ดิฉัน... ดิฉันขอโทษอีกครั้งนะคะ ท่านประธาน" เธอกล่าวเสียงแผ่วเบา คุณกษิดิศเพียงแค่พยักหน้าเล็กน้อย "จัดการธุระของคุณให้เสร็จ แล้วติดต่อผมเมื่อคุณพร้อมที่จะเดินทางกลับ" เขาเดินออกจากห้องไป ทิ้งพลอยชมพูไว้กับความเงียบและความว่างเปล่า พลอยชมพูยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น เธอรู้สึกราวกับว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอเคยสร้างมาได้พังทลายลงไปหมดแล้ว ความฝันของเธอที่จะได้ทำงานใกล้ชิดกับเจ้านายที่เธอแอบรัก ดูเหมือนจะกลายเป็นฝันร้ายที่ไม่มีวันเป็นจริง เธอทรุดตัวลงนั่งบนพื้นอีกครั้ง น้ำตาไหลลงมาไม่ขาดสาย เธอไม่รู้ว่าอนาคตของเธอจะเป็นอย่างไรต่อไป แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ๆ คือ เธอได้ทำความผิดพลาดครั้งใหญ่หลวงที่อาจจะส่งผลกระทบต่อชีวิตการทำงานและหัวใจของเธอไปตลอดกาล