พลอยชมพูใช้เวลาทั้งวันในการทบทวนบทเรียนจากความผิดพลาด เธอพยายามทำความเข้าใจว่าอะไรคือสิ่งที่ทำให้เธอพลาดพลั้งไป และจะป้องกันไม่ให้มันเกิดขึ้นอีกได้อย่างไร ในระหว่างนั้น เธอก็ได้รับข้อความจากกษิดิศแจ้งว่าเขาจะขอเลื่อนการประชุมกับคุณวิบูลย์ออกไปก่อน เพื่อหาทางแก้ไขสถานการณ์ การรอคอยผลลัพธ์เป็นสิ่งที่ทรมานใจยิ่งนัก พลอยชมพูหมกมุ่นอยู่กับการคาดเดาว่ากษิดิศจะจัดการกับเรื่องนี้อย่างไร คุณวิบูลย์จะยอมรับคำอธิบายของเขาหรือไม่ หรือทุกอย่างจะจบลงด้วยความล้มเหลว เย็นวันนั้น ขณะที่เธอกำลังนั่งทำงานเอกสารอยู่ที่ห้อง พลอยชมพูก็ได้ยินเสียงเคาะประตู "ใครคะ" เธอถาม "ผมเอง" เสียงของกษิดิศดังมาจากอีกฝั่ง พลอยชมพูรีบลุกขึ้นไปเปิดประตู หัวใจเต้นระรัวด้วยความคาดหวัง กษิดิศยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ในชุดลำลองที่ดูผ่อนคลายกว่าเมื่อวาน แต่ก็ยังคงความสง่างามไม่เสื่อมคลาย เขาถือกล่องกระดาษสีขาวใบเล็กไว้ในมือ "คุณวิบูลย์... เขาว่าไงบ้างคะ" เธอถามทันทีที่เห็นเขา กษิดิศยิ้มบางๆ "เข้ามาสิ" พลอยชมพูเปิดทางให้เขาเข้ามาในห้อง เมื่อเข้ามาแล้ว กษิดิศก็หันมาเผชิญหน้ากับเธอ "ผมคุยกับคุณวิบูลย์เรียบร้อยแล้ว" เขากล่าว พลอยชมพูเม้มปากแน่น รอฟังคำตอบด้วยใจระทึก "แล้ว..." "เขา... โมโหมาก" กษิดิศตอบตรงๆ "แต่ผมก็อธิบายให้เขาฟังถึงสถานการณ์ที่เกิดขึ้น และผมก็เสนอทางออกบางอย่างไป" "ทางออก... อะไรคะ" "ผมเสนอว่าจะชดเชยความเสียหายบางส่วนให้" กษิดิศยื่นกล่องกระดาษในมือให้เธอ "แล้วก็... ผมขอให้คุณเป็นคนมอบสิ่งนี้ให้คุณวิบูลย์ด้วยตัวเอง" พลอยชมพูมองกล่องในมืออย่างงงงวย "นี่มัน... อะไรคะ" "ของขวัญ" กษิดิศตอบ "เป็นของขวัญขอโทษจากเรา" พลอยชมพูเปิดกล่องออกอย่างช้าๆ ข้างในเป็นสร้อยคอทองคำขาวพร้อมจี้เพชรเม็ดเล็กๆ ที่ส่องประกายระยิบระยับ "สวยจังค่ะ" เธออุทานออกมาเบาๆ "เป็นของที่ผมสั่งทำพิเศษ" กษิดิศอธิบาย "ผมคิดว่ามันน่าจะแสดงความจริงใจของเราได้ดีกว่าคำพูด" "แต่..." "คุณต้องเป็นคนมอบมันให้เขาเองนะ พลอยชมพู" กษิดิศเน้นย้ำ "ผมอยากให้เขาเห็นว่าเราจริงจังกับเรื่องนี้แค่ไหน และผมก็เชื่อว่าคุณจะทำได้" พลอยชมพูมองหน้ากษิดิศ เธอเห็นความมุ่งมั่นในแววตาของเขา เขากำลังมอบโอกาสให้เธออีกครั้ง ทั้งๆ ที่เธอทำผิดพลาดไป "ฉัน... ฉันจะทำได้เหรอคะ" เธอถามด้วยความไม่แน่ใจ "ผมเชื่อมั่นในตัวคุณ" กษิดิศตอบ "คุณเข้มแข็งกว่าที่คิดนะ" "แล้ว... เราจะเจอคุณวิบูลย์เมื่อไหร่คะ" "พรุ่งนี้เช้า" กษิดิศตอบ "ผมจะนัดเขามาทานอาหารเช้าที่นี่" พลอยชมพูพยักหน้าช้าๆ เธอรู้สึกถึงความกดดันที่ถาโถมเข้ามาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ใช่ความกดดันจากความกลัว แต่มันคือความกดดันจากความรับผิดชอบ "ผมไปล่ะนะ" กษิดิศกล่าว "คุณเตรียมตัวให้พร้อม" "ค่ะ" พลอยชมพูตอบเสียงหนักแน่น เมื่อกษิดิศออกไปแล้ว พลอยชมพูก็ยังคงยืนอยู่ที่เดิม เธอถือกล่องสร้อยคอในมือ มองดูแสงไฟที่สะท้อนกับเพชรเม็ดเล็กๆ เธอรู้สึกถึงความรับผิดชอบที่หนักอึ้ง แต่ก็มีความหวังเล็กๆ ที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ เธอจะทำให้ดีที่สุด เธอจะแก้ไขความผิดพลาดที่เธอได้ก่อขึ้น เธอจะพิสูจน์ให้กษิดิศเห็นว่าเขาตัดสินใจไม่ผิดที่ยังคงให้โอกาสเธอ เช้าวันรุ่งขึ้น พลอยชมพูตื่นแต่เช้าตรู่ เธออาบน้ำแต่งตัวอย่างพิถีพิถัน เลือกชุดเดรสสีฟ้าอ่อนที่ดูสุภาพและเรียบหรู เธอแต่งหน้าบางเบา จัดแต่งทรงผมอย่างประณีต ก่อนจะสวมสร้อยคอที่ได้รับมาจากกษิดิศ เมื่อลงไปที่ห้องอาหารของโรงแรม เธอก็พบว่ากษิดิศรอเธออยู่แล้ว คุณวิบูลย์ก็อยู่ที่นั่นเช่นกัน เขานั่งอยู่ตรงข้ามกับกษิดิศ สีหน้ายังคงดูเคร่งขรึม แต่ก็ไม่ได้ดูแข็งกร้าวเท่าเมื่อวาน "อรุณสวัสดิ์ครับคุณวิบูลย์" กษิดิศกล่าวทักทาย "อรุณสวัสดิ์" คุณวิบูลย์ตอบรับสั้นๆ พลอยชมพูเดินเข้าไปหา ยืนอยู่ที่ข้างกษิดิศ "สวัสดีค่ะคุณวิบูลย์" เธอเอ่ยเสียงนุ่ม "ดิฉันขอโทษในความผิดพลาดที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้ด้วยนะคะ" คุณวิบูลย์มองเธอ นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปทางกษิดิศ "ผมได้ยินคำอธิบายของคุณแล้ว" คุณวิบูลย์กล่าว "และผมก็ได้รับของขวัญชิ้นนี้แล้วด้วย" เขาชี้ไปยังกล่องที่วางอยู่บนโต๊ะ พลอยชมพูเปิดกล่องออกอีกครั้ง เผยให้เห็นสร้อยคอ "มันสวยมากครับ" คุณวิบูลย์กล่าว "แสดงถึงความจริงใจของคุณได้ดี" พลอยชมพูถอนหายใจอย่างโล่งอก "แต่เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้ มันทำให้ผมต้องกลับมาพิจารณาข้อเสนอของคุณอีกครั้ง" คุณวิบูลย์กล่าวต่อ "ความผิดพลาดเล็กๆ น้อยๆ อาจจะเกิดขึ้นได้ แต่ความผิดพลาดที่ส่งผลกระทบต่อธุรกิจได้ขนาดนี้ มันเป็นเรื่องที่ผมต้องคิดหนัก" พลอยชมพูรู้สึกใจแป้วลงไปอีกครั้ง "อย่างไรก็ตาม" คุณวิบูลย์พูดต่อ "ผมเห็นความพยายามของคุณทั้งสองคนที่จะแก้ไขสถานการณ์" เขาหันมามองพลอยชมพู "ผมจะให้โอกาสคุณอีกครั้ง" พลอยชมพูแทบไม่เชื่อหูตัวเอง "จริงๆ เหรอคะ" "ใช่" คุณวิบูลย์พยักหน้า "แต่ผมก็หวังว่าคุณจะเรียนรู้จากความผิดพลาดครั้งนี้ และไม่ให้มันเกิดขึ้นอีก" "ขอบคุณมากค่ะคุณวิบูลย์" พลอยชมพูเอ่ยด้วยความซาบซึ้ง "ดิฉันจะไม่ทำให้คุณผิดหวังค่ะ" กษิดิศยิ้มให้กับเธอ เขามองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความภูมิใจ การเผชิญหน้าที่เหนือความคาดหมายครั้งนี้ ทำให้พลอยชมพูรู้สึกเหมือนได้เกิดใหม่ เธอได้เรียนรู้ว่าความผิดพลาดไม่ใช่จุดจบ แต่เป็นบทเรียนที่สำคัญ หากเรากล้าที่จะเผชิญหน้าและแก้ไขมัน