หลังจากผ่านพ้นวิกฤตการณ์ที่เกือบจะทำให้การเจรจาธุรกิจกับคุณวิบูลย์ล้มเหลว พลอยชมพูก็รู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก เธอรู้สึกขอบคุณกษิดิศจากใจจริงที่ยังคงให้โอกาสเธอเสมอ แม้ในยามที่เธอทำผิดพลาดอย่างร้ายแรง ตลอดทั้งวันของการประชุมเพื่อสรุปรายละเอียดข้อตกลง พลอยชมพูพยายามทำหน้าที่ของตัวเองอย่างเต็มที่ เธอตั้งใจฟังทุกประโยคที่ถูกกล่าวออกไป และพยายามตอบคำถามทุกข้ออย่างรอบคอบและแม่นยำ เธอมองเห็นรอยยิ้มบางๆ ของกษิดิศที่ส่งมาให้เป็นระยะๆ เป็นการให้กำลังใจที่ทำให้เธอรู้สึกดี เมื่อการประชุมสิ้นสุดลง ทุกอย่างก็เป็นไปอย่างราบรื่น คุณวิบูลย์แสดงความยินดีกับข้อตกลงที่ได้บรรลุ พลอยชมพูรู้สึกภาคภูมิใจในผลงานที่เธอได้ทุ่มเทไป "คุณทำได้ดีมาก พลอยชมพู" กษิดิศกล่าวชม ขณะที่ทั้งคู่กำลังเดินออกจากห้องประชุม "ทั้งหมดเป็นเพราะคุณค่ะ" พลอยชมพูตอบ "ถ้าไม่มีคุณ ฉันคงแย่แน่ๆ" "อย่าพูดแบบนั้น" กษิดิศส่ายหน้า "คุณเก่งด้วยตัวเองอยู่แล้ว แค่วันนั้นคุณอาจจะประหม่าไปหน่อย" พลอยชมพูอมยิ้ม เธอรู้สึกดีที่เขาไม่มองว่าเธอเป็นภาระ แต่กลับเห็นศักยภาพในตัวเธอ "เราไปฉลองกันหน่อยไหม" กษิดิศเสนอ "คุณทำงานหนักมาตลอด" "ไปค่ะ" พลอยชมพูตอบรับทันที ทั้งสองคนเลือกไปร้านอาหารหรูแห่งหนึ่ง บรรยากาศภายในร้านอบอุ่นและเป็นส่วนตัว พวกเขาสั่งอาหารและเครื่องดื่มมาทานกันอย่างสบายๆ "คุณไม่โกรธฉันจริงๆ ใช่ไหมคะ" พลอยชมพูถามขึ้นหลังจากที่ได้จิบเครื่องดื่มไปเล็กน้อย กษิดิศมองเธอ ดวงตาของเขาสบกับดวงตาของเธอ "ผมบอกแล้วไงว่าผมไม่โกรธ" "แต่เมื่อวานนี้..." "ผมเข้าใจ" เขาพูดขัด "บางที... มันก็มีบางอย่างที่ทำให้เราเผลอไป" พลอยชมพูรู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่ใบหน้า เธอรู้ดีว่าเขากำลังหมายถึงอะไร "ฉัน... ฉันรู้สึกดีขึ้นมากเลยค่ะ" เธอเปลี่ยนเรื่อง "ขอบคุณนะคะที่ช่วยฉันไว้" "ผมแค่ทำในสิ่งที่ควรทำ" กษิดิศกล่าว "แต่คุณก็ต้องขอบคุณตัวเองด้วยนะ ที่คุณสามารถผ่านมันมาได้" บทสนทนาของทั้งคู่เป็นไปอย่างราบรื่น พวกเขาพูดคุยเรื่องงาน เรื่องทั่วไป และเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ในชีวิตประจำวัน พลอยชมพูรู้สึกว่าเธอได้รู้จักกษิดิศในอีกมุมหนึ่ง ที่ไม่ใช่แค่เจ้านายที่เอาแต่ใจและทำงานเก่ง แต่เป็นคนที่ใส่ใจและมีความเห็นอกเห็นใจ "คุณคิดว่า... การทำงานกับผมเป็นยังไงบ้าง" กษิดิศถามขึ้นอย่างกะทันหัน พลอยชมพูชะงักเล็กน้อย เธอคิดทบทวนคำตอบ "ก็... เหนื่อยค่ะ" เธอตอบอย่างตรงไปตรงมา "คุณเข้มงวดมาก แล้วก็... คาดหวังสูง" กษิดิศหัวเราะเบาๆ "ผมรู้" "แต่..." พลอยชมพูพูดต่อ "ฉันก็ได้เรียนรู้อะไรเยอะมากเลยค่ะ จากคุณ" "เช่นอะไรบ้าง" "เช่น... การทำงานให้มีประสิทธิภาพสูงสุด" เธอตอบ "แล้วก็... การไม่ยอมแพ้ต่ออุปสรรค" "ดีแล้ว" กษิดิศยิ้ม "ผมอยากให้คุณเติบโตไปพร้อมๆ กับบริษัท" พลอยชมพูมองใบหน้าของเขา เธอรู้สึกว่ามีบางอย่างที่เปลี่ยนไป ความรู้สึกที่เธอมีต่อเขามันไม่ใช่แค่ความชื่นชมในฐานะเจ้านายอีกต่อไปแล้ว มันมีความรู้สึกบางอย่างที่ซับซ้อนกว่านั้นแฝงอยู่ "คุณ... คุณมีคนที่ชอบอยู่แล้วหรือยังคะ" พลอยชมพูถามออกไปโดยไม่ทันได้คิด กษิดิศเลิกคิ้วเล็กน้อย มองเธออย่างแปลกใจ "ทำไมคุณถึงถามแบบนั้นล่ะ" "เปล่าค่ะ... แค่สงสัย" เธอรีบแก้ตัว "เห็นคุณดูเป็นคนดี แล้วก็... เพอร์เฟคท์ไปซะทุกอย่าง" กษิดิศมองเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก "ผม... ยังไม่มี" เขาตอบ พลอยชมพูรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาทันที เธอพยายามควบคุมสีหน้าไม่ให้แสดงความดีใจออกมามากเกินไป "แล้วคุณล่ะ" กษิดิศถามกลับ "มีคนที่คุณแอบชอบอยู่แล้วหรือยัง" พลอยชมพูหน้าแดงขึ้นมาทันที เธอรีบก้มหน้าลงมองจานอาหารตรงหน้า "ไม่มีค่ะ" เธอตอบเสียงเบา "ตอนนี้... หนูยังไม่มีใครในใจเลยค่ะ" บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนเริ่มเปลี่ยนไป มีความรู้สึกบางอย่างที่อึดอัดปนเปกับความรู้สึกที่น่าตื่นเต้นเข้ามาแทนที่ "คุณคิดว่า... เราจะทำข้อตกลงนี้ให้สำเร็จได้จริงๆ ใช่ไหมคะ" พลอยชมพูถาม พยายามจะกลับไปสู่เรื่องงาน "แน่นอน" กษิดิศตอบ "ถ้าเราทำงานร่วมกันอย่างเต็มที่" "แล้ว... คุณจะกลับกรุงเทพฯ เมื่อไหร่คะ" "พรุ่งนี้ช่วงบ่าย" เขาตอบ "ผมจะให้คุณอยู่จัดการเรื่องเอกสารให้เสร็จก่อน" "ค่ะ" พลอยชมพูพยักหน้า ขณะที่ทานอาหารเย็นกันอยู่ พลอยชมพูก็สังเกตเห็นว่ากษิดิศมองเธออยู่บ่อยๆ สายตาของเขามันมีความหมายบางอย่างที่เธอไม่สามารถตีความได้ มันทำให้เธอรู้สึกหวั่นไหว และสับสนในเวลาเดียวกัน ความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินจะเข้าใจกำลังก่อตัวขึ้นในใจของพลอยชมพู เธอไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เธอรู้สึกต่อกษิดิศนั้นคืออะไรกันแน่ มันเป็นเพียงความชื่นชมในฐานะเจ้านายที่ให้โอกาสเธอ หรือมันคือความรู้สึกที่ลึกซึ้งกว่านั้น เธอรู้เพียงอย่างเดียวว่า ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเจ้านายสายโหดคนนี้ กำลังจะพาเธอไปสู่เส้นทางที่อันตรายและคาดเดาไม่ได้.