แสงไฟสลัวในคลับที่ส่องกระทบใบหน้าของเธอนั้น เป็นภาพสุดท้ายที่ ‘พลอย’ จำได้ก่อนที่ทุกอย่างจะตัดไป เธอจำได้ว่าจิบเครื่องดื่มสีอำพันแก้วแล้วแก้วเล่า จังหวะเสียงเพลงที่ดังกระหึ่มจนแทบจะกลบเสียงหัวใจตัวเอง เสียงหัวเราะของผู้คนที่รายล้อม ช่างดูห่างไกลจากความจริงอันหนักอึ้งที่กำลังจะถาโถมเข้ามา พลอยจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเธอมาที่นี่กับใคร หรือทำไมถึงมาที่นี่ ความทรงจำมันขาดห้วง เหมือนภาพยนตร์ที่กรอไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วจนเหลือเพียงฉากสำคัญไม่กี่ฉากที่ซ้ำวนอยู่ในหัว เช้าวันต่อมา ความรู้สึกมึนงงและปวดหัวแล่นเข้ามาพร้อมกับแสงแดดยามเช้าที่สาดส่องผ่านม่านหน้าต่าง พลอยลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า สิ่งแรกที่เธอเห็นคือเพดานห้องที่ไม่คุ้นเคย ผนังสีครีมอ่อนๆ เฟอร์นิเจอร์สไตล์โมเดิร์นที่ดูหรูหราแต่เย็นชา มันไม่ใช่ห้องของเธออย่างแน่นอน หัวใจเธอเริ่มเต้นรัวอย่างผิดปกติ เมื่อสำรวจไปรอบๆ ตัว เธอก็พบว่าตัวเองไม่ได้อยู่คนเดียว ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังหลับใหลอยู่บนเตียงข้างๆ เขาเป็นใคร? พลอยพยายามนึกย้อนกลับไป แต่มันก็เหมือนกับพยายามจับควัน มันเลือนรางเกินกว่าจะปะติดปะต่อเรื่องราวได้ ผมสีเข้มที่ยุ่งเหยิงเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลาที่ดูอ่อนโยนลงเมื่อยามหลับ พลอยรู้สึกได้ถึงความตื่นตระหนกที่กำลังคืบคลานเข้ามา เธอรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดบังร่างกายที่เปลือยเปล่า แล้วค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอย่างเงียบเชียบ เธอต้องรีบออกไปจากที่นี่ก่อนที่เขาจะตื่น ขณะที่เธอกำลังจะก้าวลงจากเตียง เสียงทุ้มต่ำก็ดังขึ้น ทำให้เธอชะงักงัน "จะไปไหน?" พลอยหันไปมอง พบว่าเขาตื่นแล้ว ดวงตาสีเข้มของเขากำลังจ้องมองมาที่เธออย่างสงสัย แต่ก็แฝงไว้ด้วยประกายบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก เขาไม่แสดงท่าทีโกรธเคือง หรือตกใจ เพียงแต่นอนหนุนมือแล้วมองเธออย่างพิจารณา "ฉัน... ฉันต้องไปแล้ว" พลอยตอบเสียงตะกุกตะกัก รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นผู้กระทำผิดทั้งๆ ที่ยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ชายหนุ่มลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง ร่างกายกำยำของเขาปรากฏแก่สายตาของเธอเต็มตา พลอยพยายามหลบสายตาเขา แต่ก็ทำไม่ได้ "ไม่ต้องรีบขนาดนั้นก็ได้" เขาพูดพลางยิ้มมุมปาก "เมื่อคืน... เธอจำอะไรได้บ้างไหม?" คำถามนั้นเหมือนมีดที่กรีดลงบนบาดแผล พลอยส่ายหน้าช้าๆ "ฉัน... ฉันจำอะไรไม่ค่อยได้เลยค่ะ" "เช่นกัน" เขาตอบ "รู้แค่ว่า... เราเจอกันที่คลับ แล้วก็... จำไม่ได้อีกเลย" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่ดูจริงจังขึ้น "เธอชื่ออะไร?" "พลอยค่ะ" เธอตอบ ชื่อของเธอหลุดออกไปอย่างง่ายดายราวกับเป็นคำตอบอัตโนมัติ "ผมชื่อ 'กันต์' ครับ" เขาแนะนำตัว "ยินดีที่ได้รู้จัก... ในสถานการณ์แบบนี้" พลอยเม้มปากแน่น รู้สึกถึงความกระอักกระอ่วนที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง "ฉันขอโทษนะคะ ฉัน... ฉันควรไปจริงๆ" เธอพูดพลางก้าวไปหยิบเสื้อผ้าที่วางอยู่บนเก้าอี้อย่างรวดเร็ว "เดี๋ยวก่อน" กันต์เอ่ยห้าม "เราควรจะคุยกันหน่อยนะ" "คุยเรื่องอะไรคะ?" พลอยถาม ดวงตาจ้องมองเขาอย่างไม่เข้าใจ "เรื่องเมื่อคืนไง" กันต์ตอบ "แล้วก็... เรื่องของเราในตอนนี้" พลอยสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามตั้งสติ "ฉันคิดว่า... มันก็แค่ความผิดพลาดนะคะ เราต่างก็ไม่ได้ตั้งใจ" "ใช่" กันต์เห็นด้วย "แต่ความผิดพลาดครั้งนี้... มันอาจจะนำไปสู่เรื่องอื่นได้" "หมายความว่ายังไงคะ?" "หมายความว่า... เราต้องรับผิดชอบในสิ่งที่เกิดขึ้น" กันต์มองพลอยตรงๆ สายตาของเขาหนักแน่น "ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอต้องมารับผิดชอบเรื่องนี้คนเดียว" พลอยรู้สึกเหมือนถูกบีบคั้น "แต่... เราไม่ได้รู้จักกันมาก่อนเลยนะคะ" "นั่นสินะ" กันต์พยักหน้า "แต่ตอนนี้เราก็รู้จักกันแล้ว... ผ่านเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน" เขาเดินลงจากเตียง ตรงไปยังห้องน้ำ "ไปอาบน้ำแต่งตัวซะ เดี๋ยวผมจะให้คนเตรียมอาหารเช้าไว้ให้ เราค่อยๆ คุยกัน" พลอยยืนนิ่ง มองตามหลังเขาไป เธอรู้สึกสับสนไปหมด เรื่องราวที่เกิดขึ้นมันเร็วเกินกว่าที่เธอจะประมวลผลได้ เธอไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรดี ควรจะหนีไปให้พ้นๆ หรือควรจะเผชิญหน้ากับมัน แต่ลึกๆ แล้ว เธอก็รู้สึกได้ถึงความจริงใจในคำพูดของกันต์ เขาไม่ได้มองเธอด้วยสายตาที่ดูถูก หรือเห็นเธอเป็นเพียงผู้หญิงที่นอนด้วยชั่วข้ามคืน แต่กลับมองเธอด้วยสายตาที่แสดงออกถึงความรับผิดชอบ หลังจากที่กันต์ออกมาจากห้องน้ำ พลอยก็รีบใช้เวลาที่เหลืออาบน้ำแต่งตัว เธอเลือกชุดที่เรียบง่ายที่สุดที่หาได้ในห้อง แล้วกลับมาที่ห้องนั่งเล่นที่ตกแต่งอย่างหรูหรา ตรงกลางห้องมีโต๊ะอาหารเล็กๆ ที่มีอาหารเช้าจัดเตรียมไว้อย่างสวยงาม กันต์นั่งรอเธออยู่แล้ว โดยที่เขาเองก็เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดลำลองที่ดูดีแล้ว "นั่งสิ" กันต์ผายมือเชิญ "อยากทานอะไรเป็นพิเศษไหม?" "อะไรก็ได้ค่ะ" พลอยตอบเสียงเบา เธอยังคงรู้สึกประหม่า ทั้งสองทานอาหารเช้าไปเงียบๆ บรรยากาศเต็มไปด้วยความอึดอัด แต่ในขณะเดียวกันก็มีความรู้สึกบางอย่างที่เริ่มก่อตัวขึ้น การที่ต้องมานั่งอยู่ด้วยกันแบบนี้ หลังจากสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืน มันทำให้พวกเขารู้สึกเชื่อมโยงกันอย่างประหลาด เมื่อทานอาหารเสร็จ กันต์ก็วางส้อมลง แล้วหันมามองพลอย "เอาล่ะ พลอย" เขาเริ่มบทสนทนา "ฉันเข้าใจว่าเธอคงรู้สึกไม่ดีมากๆ กับเรื่องที่เกิดขึ้น" พลอยพยักหน้า "ค่ะ" "ฉันก็เหมือนกัน" กันต์กล่าวต่อ "แต่ในเมื่อมันเกิดขึ้นไปแล้ว เราก็ต้องหาทางออกที่ดีที่สุด" "ฉัน... ฉันไม่รู้ว่าเราจะหาทางออกแบบไหนได้" พลอยยอมรับ "เราไม่รู้จักกันเลย" "ใช่" กันต์เห็นด้วย "แต่บางที... โชคชะตาอาจจะอยากให้เราได้รู้จักกันมากกว่าที่เราคิดก็ได้" เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "พลอย... ฉันอยากจะรับผิดชอบเรื่องนี้" "รับผิดชอบยังไงคะ?" พลอยถามอย่างระแวง "ฉันอยากจะ... ดูแลเธอ" กันต์ตอบตรงๆ "ถ้าเธอไม่รังเกียจนะ" พลอยอึ้งไปกับคำพูดนั้น "ดูแล... ยังไงคะ?" "ให้โอกาสเราได้รู้จักกันจริงๆ" กันต์อธิบาย "ลองคบหากันดู" พลอยเบิกตากว้าง "คบกัน? คุณกันต์คะ นี่มัน... มันเร็วเกินไปนะคะ" "ฉันรู้" กันต์ยิ้มบางๆ "แต่มันก็เป็นทางออกที่ดีที่สุดแล้วไม่ใช่เหรอ? ถ้าเราปล่อยให้เรื่องนี้มันผ่านไปเฉยๆ โดยไม่ทำอะไรเลย มันอาจจะสร้างปัญหาให้เราทั้งคู่ในอนาคตก็ได้" "คุณหมายถึง... เรื่องที่อาจจะเกิดขึ้นตามมา?" พลอยถาม "อย่างเช่น... ถ้าฉันท้องขึ้นมา?" กันต์พยักหน้า "นั่นแหละ" พลอยหลับตาลง เธอพยายามคิดหาเหตุผล แต่สมองของเธอมันว่างเปล่าไปหมด ความรู้สึกผิด ความสับสน และความไม่แน่นอนถาโถมเข้ามา "ฉัน... ฉันไม่รู้จะตัดสินใจยังไงดี" "ไม่เป็นไร" กันต์บอก "เธอไม่ต้องรีบตัดสินใจก็ได้" เขาหยิบกระดาษโน้ตกับปากกาขึ้นมา "นี่เบอร์โทรศัพท์ของฉัน กับที่อยู่ของบริษัทฉัน" เขาเขียนลงไปแล้วยื่นให้พลอย "ถ้าเธอพร้อมที่จะคุยเมื่อไหร่ หรือถ้าเธอต้องการอะไร... โทรหาฉันได้ตลอดเวลา" พลอยรับกระดาษมาถือไว้ในมือ รู้สึกได้ถึงน้ำหนักของมัน น้ำหนักของความรับผิดชอบที่กันต์ยื่นให้ "ขอบคุณค่ะ" เธอพูดเสียงแผ่ว "ฉันจะไปส่งเธอกลับบ้านนะ" กันต์เสนอ "ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเรียกแท็กซี่เองได้" พลอยปฏิเสธ เธออยากจะออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด "ไม่" กันต์ยืนกราน "ฉันต้องไปส่งเธอ" พลอยมองเขาอย่างลังเล แต่สุดท้ายเธอก็พยักหน้า "ก็ได้ค่ะ" ขณะที่กันต์ขับรถพาพลอยกลับบ้าน ทั้งสองคนนั่งเงียบๆ ในรถ มีเพียงเสียงเพลงเบาๆ ที่เปิดคลอไปตลอดทาง พลอยมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นวิวทิวทัศน์ของเมืองที่ค่อยๆ เปลี่ยนไป เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังอยู่ในความฝัน ความจริงที่เกิดขึ้นมันช่างเหนือความคาดหมายเหลือเกิน เมื่อรถจอดสนิทหน้าอพาร์ตเมนต์ของเธอ กันต์ก็หันมามองพลอย "พลอย..." "คะ?" "หวังว่า... เราจะได้คุยกันอีกนะ" พลอยมองเข้าไปในดวงตาของเขา แล้วยิ้มบางๆ "ค่ะ" เธอลงจากรถ ปิดประตู แล้วเดินเข้าไปในอาคาร โดยไม่หันกลับไปมองอีกเลย ทิ้งให้กันต์มองตามหลังเธอไปจนลับสายตา เขาไม่รู้ว่าการตัดสินใจของเขาในครั้งนี้จะนำพาไปสู่สิ่งใด แต่เขารู้เพียงอย่างเดียวว่า เขาไม่สามารถปล่อยให้ความผิดพลาดในคืนนั้นผ่านไปโดยไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้