กันต์มองหน้าพลอย ดวงตาของเขาสะท้อนแสงสีทองของพระอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้า ความสงสัยในแววตาของเธอทำให้เขารู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่าแค่ความสุขจากการพักผ่อน เขาจับมือของเธอมากุมไว้แน่น สัมผัสที่อบอุ่นและมั่นคงทำให้พลอยรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาบ้าง "หลังจากนี้..." กันต์ทวนคำพูดของพลอย เขาเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เริ่มแต้มสีส้มม่วง "ผมคิดว่าเราควรจะกลับไปใช้ชีวิตปกติของเราก่อนนะครับพลอย" "ชีวิตปกติ..." พลอยทวนคำเบาๆ "หมายถึงกลับไปทำงาน กลับไปเจอผู้คนเหมือนเดิมใช่ไหมคะ" "ใช่ครับ" กันต์พยักหน้า "เรามีครอบครัว มีหน้าที่การงานที่ต้องรับผิดชอบ เราต้องกลับไปเผชิญหน้ากับมัน" พลอยสูดลมหายใจลึกๆ เธอรู้ดีว่ากันต์กำลังพูดถึงอะไร การกลับไปสู่โลกแห่งความเป็นจริงหลังจากการฮันนีมูนอันแสนหวานเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่คำว่า "เผชิญหน้า" ของกันต์ก็ทำให้เธอรู้สึกถึงความท้าทายบางอย่างที่กำลังจะมาถึง "แล้ว... แล้วเรื่องของเราล่ะคะ" พลอยถามต่อด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "หลังจากนี้ เราจะยังคงเป็นแบบนี้ต่อไปได้ไหมคะ" กันต์หันกลับมามองหน้าพลอยอีกครั้ง สายตาของเขาฉายแววอ่อนโยนและจริงจัง "พลอยครับ ความรู้สึกที่เรามีให้กัน มันไม่ใช่สิ่งที่จะหายไปไหน" เขาบีบมือของเธอเบาๆ "ผมรักคุณ และผมเชื่อว่าคุณก็รักผม" "ฉันรักคุณค่ะ" พลอยตอบเสียงหนักแน่น "แต่บางครั้ง... ฉันก็อดคิดไม่ได้ว่า โลกภายนอกจะยอมรับเรื่องของเราได้จริงๆ หรือเปล่า" "ผมไม่สนใจว่าคนอื่นจะคิดอย่างไร" กันต์กล่าว "สิ่งสำคัญที่สุดคือเราสองคน เราจะใช้ชีวิตของเราในแบบของเรา" "แต่คุณกันต์คะ..." พลอยลังเล "ชีวิตของเราสองคนมันก็ต้องเกี่ยวข้องกับคนอื่นๆ ด้วยนะคะ ครอบครัวของคุณ ครอบครัวของฉัน เพื่อนร่วมงานของเรา" "เราจะค่อยๆ จัดการกับมันทีละอย่าง" กันต์ยืนยัน "ผมจะไม่ปล่อยให้คุณต้องเผชิญหน้ากับมันเพียงลำพัง" คำพูดของกันต์ทำให้พลอยรู้สึกดีขึ้นอย่างประหลาด แม้จะยังมีความกังวลอยู่บ้าง แต่การมีเขาอยู่เคียงข้างก็ทำให้เธอมั่นใจมากขึ้น "ฉันเชื่อใจคุณค่ะ" พลอยกล่าว "ผมรู้" กันต์ยิ้ม "และผมก็เชื่อใจคุณเหมือนกัน" ทั้งสองนั่งมองพระอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปจนหมด เหลือเพียงแสงสีส้มอ่อนๆ ที่ยังคงแต้มอยู่บนท้องฟ้า ความเงียบสงบของชายหาดในยามเย็นค่อยๆ โอบล้อมพวกเขาไว้ "คุณกันต์คะ" พลอยเอ่ยขึ้นอีกครั้ง "เมื่อกี้คุณบอกว่าอยากให้เรากลับไปใช้ชีวิตปกติ... แล้วคุณพ่อคุณแม่ของคุณล่ะคะ ท่านทราบเรื่องของเราแล้วหรือยัง" กันต์เงียบไปครู่หนึ่ง เขาดูเหมือนกำลังประมวลผลบางอย่าง "ผมยังไม่ได้บอกท่านครับ" "ทำไมล่ะคะ" พลอยถามอย่างสงสัย "ผมกำลังคิดอยู่ว่าจะบอกท่านอย่างไรดี" กันต์ตอบ "ผมอยากให้ท่านเข้าใจสถานการณ์ของเราจริงๆ" "คุณกลัวว่าท่านจะไม่ยอมรับหรือคะ" พลอยถาม "ไม่เชิงครับ" กันต์ส่ายหน้า "แต่ผมแค่อยากให้ท่านได้เห็นถึงความตั้งใจจริงของเรา ผมไม่อยากให้ท่านรู้สึกว่าเรากำลังทำอะไรที่ผิดๆ" "ฉันเข้าใจค่ะ" พลอยพยักหน้า "แต่คุณพ่อคุณแม่ของฉัน ท่านก็ยอมรับคุณได้แล้วนี่คะ" "นั่นเป็นเพราะคุณพลอย" กันต์กล่าว "คุณเป็นคนที่น่ารักและอ่อนโยน ทำให้ท่านเปิดใจรับผมได้ง่าย" "คุณก็เช่นกันค่ะ" พลอยตอบ "คุณทำให้พ่อกับแม่ของฉันเห็นว่าคุณเป็นคนดีและรักฉันจริงๆ" "ผมจะบอกท่านอย่างแน่นอนครับ" กันต์ยืนยัน "หลังจากที่เรากลับไปถึงกรุงเทพฯ ผมจะรีบไปหาท่านทันที" "แล้วหลังจากนั้นล่ะคะ" พลอยถามต่อ "คุณจะพาฉันไปพบท่านด้วยไหมคะ" กันต์หันมามองพลอย ดวงตาของเขามีแววประหลาดใจเล็กน้อย "คุณแน่ใจนะพลอย" "แน่ใจค่ะ" พลอยตอบ "ฉันอยากให้ทุกอย่างมันชัดเจนที่สุด ฉันอยากให้ครอบครัวของคุณรับรู้ว่าเราสองคนเป็นอะไรกันจริงๆ" "ถ้าคุณอยากให้เป็นแบบนั้น ผมก็จะทำ" กันต์ตอบเสียงหนักแน่น "ผมจะพาคุณไปพบท่าน" ความรู้สึกของพลอยปะปนกันระหว่างความตื่นเต้นและความประหม่า การได้พบกับครอบครัวของกันต์เป็นก้าวสำคัญอีกก้าวหนึ่งที่เธอต้องก้าวผ่านไป "ฉันกลัวเล็กน้อยค่ะ" พลอยสารภาพ "ไม่ต้องกลัวนะครับ" กันต์บีบมือของเธออีกครั้ง "ผมจะอยู่ตรงนี้ข้างๆ คุณเสมอ" ทั้งสองใช้เวลาที่เหลือของวันอย่างเงียบๆ ปล่อยให้ความคิดเกี่ยวกับอนาคตที่กำลังจะมาถึงค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจ เมื่อกลับมาถึงห้องพักกันต์ก็โอบกอดพลอยไว้แนบอก "ผมรักคุณนะครับพลอย" กันต์กระซิบข้างหู "ฉันก็รักคุณค่ะ คุณกันต์" พลอยตอบ พลางซบหน้าลงกับอกของเขา ค่ำคืนนั้น ทั้งสองหลับไปด้วยความรู้สึกที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความหวังและความรัก แม้จะยังมีความกังวลเกี่ยวกับอนาคต แต่พวกเขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมันไปด้วยกัน วันต่อมา ทั้งคู่ก็เก็บข้าวของและเดินทางกลับกรุงเทพฯ บรรยากาศในรถเต็มไปด้วยความเงียบที่เต็มไปด้วยความหมาย "คุณกันต์คะ" พลอยเอ่ยขึ้นขณะที่มองออกไปนอกหน้าต่าง "ครับ" กันต์ตอบ "ฉันคิดถึงคุณพ่อคุณแม่ของเรานะคะ" พลอยกล่าว "ผมก็คิดถึงท่านเหมือนกัน" กันต์ตอบ "เราจะแวะไปหาท่านก่อนกลับบ้านเลยไหม" "ดีเลยค่ะ" พลอยยิ้ม "ฉันอยากจะเล่าเรื่องของเราให้ท่านฟัง" การเดินทางกลับครั้งนี้ให้ความรู้สึกที่แตกต่างออกไปจากตอนขามา ความรู้สึกของความผูกพันที่แน่นแฟ้นขึ้น ความมั่นใจในความสัมพันธ์ และความพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่ง กำลังเป็นแรงขับเคลื่อนให้ทั้งคู่ก้าวต่อไป เมื่อมาถึงบ้านพักของคุณอรทัย กันต์ก็เข้าไปกอดเธอทันที "คุณแม่ครับ" กันต์กล่าว คุณอรทัยหันมามองลูกชายด้วยความแปลกใจ "กันต์ มาแล้วเหรอจ๊ะ แล้วพลอยล่ะ" "พลอยอยู่ข้างนอกครับคุณแม่" กันต์ตอบ "ผมมีเรื่องอยากจะบอกคุณแม่ครับ" คุณอรทัยมองหน้าลูกชายอย่างสังเกต "มีอะไรหรือจ๊ะ ดูเครียดๆ นะ" "ผม... ผมรักพลอยครับคุณแม่" กันต์กล่าวอย่างตรงไปตรงมา "และเรา... เราตัดสินใจที่จะใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันครับ" คุณอรทัยนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนที่รอยยิ้มจะค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ "แม่รู้อยู่แล้วว่าต้องเป็นแบบนี้" พลอยเดินเข้ามาในบ้านเมื่อได้ยินเสียงพูดคุย เธอส่งยิ้มให้คุณอรทัย "สวัสดีค่ะคุณแม่" "สวัสดีจ้ะหนูพลอย" คุณอรทัยตอบรับ "มานั่งตรงนี้ก่อนสิ" ทั้งสามคนนั่งลงพูดคุยกันอย่างเปิดอก กันต์เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้คุณอรทัยฟัง โดยมีพลอยคอยให้กำลังใจอยู่ข้างๆ คุณอรทัยรับฟังอย่างใจเย็น จนกระทั่งกันต์เล่าจบ เธอก็เอื้อมมือไปกุมมือของกันต์ไว้ "แม่เข้าใจทุกอย่างนะกันต์" คุณอรทัยกล่าว "แม่ดีใจนะที่กันต์มีความรับผิดชอบและพร้อมที่จะดูแลพลอย" "ขอบคุณครับคุณแม่" กันต์ตอบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึก "แล้ว... แล้วคุณพ่อของคุณกันต์ล่ะคะ" พลอยเอ่ยถาม "ท่านทราบเรื่องแล้วหรือยังคะ" "คุณพ่อ... คุณพ่อผม ท่านยังไม่ทราบครับ" กันต์ตอบ "ผมกำลังจะไปบอกท่าน" "ถ้ากันต์ต้องการให้แม่ไปด้วย แม่ก็พร้อมเสมอนะ" คุณอรทัยเสนอ "ขอบคุณครับคุณแม่" กันต์ยิ้ม "ผมอยากให้คุณแม่ไปด้วยครับ" การยอมรับจากคุณอรทัยเป็นเหมือนกำลังใจสำคัญให้กับทั้งคู่ พวกเขารู้ดีว่าการบอกข่าวกับคุณสมชายอาจจะไม่ง่ายนัก แต่พวกเขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมันไปด้วยกัน