วันเวลาแห่งความสุขผ่านไปอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งมาถึงวันฤกษ์งามยามดีที่จะเป็นวันวิวาห์ของกันต์และพลอย อากาศในเช้าวันแต่งงานสดใสเป็นพิเศษ แสงแดดอ่อนๆ ส่องลงมาต้องใบหน้าของผู้คนในงานที่มาร่วมแสดงความยินดี บรรยากาศเต็มไปด้วยความอบอุ่นและรอยยิ้ม กันต์ในชุดสูทสีเข้มสง่างาม ยืนรอพลอยอยู่บริเวณแท่นพิธี หัวใจของเขาเต้นแรงด้วยความตื่นเต้นและยินดี เขามองไปยังประตูทางเข้าห้องจัดเลี้ยงที่กำลังจะเปิดออกเพื่อต้อนรับเจ้าสาว "พร้อมแล้วนะกันต์" คุณสมชาย (พ่อของกันต์) เดินเข้ามาตบไหล่ลูกชายเบาๆ "พร้อมแล้วครับคุณพ่อ" กันต์ตอบด้วยรอยยิ้ม "พ่อภูมิใจในตัวลูกนะ" คุณสมชายกล่าว "และพ่อก็ดีใจที่เห็นลูกมีความสุข" "ขอบคุณครับคุณพ่อ" กันต์กล่าวด้วยความซาบซึ้ง ในขณะเดียวกัน พลอยในชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ กำลังยืนอยู่กับคุณหญิงอรุณรัศมี และคุณสมชาย (พ่อของพลอย) ที่หน้าทางเข้า "ลูกสวยมากเลยจ้ะ" คุณหญิงอรุณรัศมีเอ่ยชมด้วยน้ำตาที่คลอหน่วย "คุณแม่คะ" พลอยกอดคุณแม่ไว้แน่น "ขอบคุณนะคะ สำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง" "ไม่ต้องห่วงนะลูก" คุณหญิงอรุณรัศมีตอบ "ไม่ว่ายังไง แม่ก็จะอยู่ข้างๆ หนูเสมอ" คุณสมชาย (พ่อของพลอย) ยื่นมือมาจับมือพลอย "จำไว้นะลูก พ่อแม่รักหนูเสมอ" "พลอยรู้ค่ะคุณพ่อ" พลอยตอบ "พลอยรักคุณพ่อคุณแม่ที่สุดเลยค่ะ" เมื่อเสียงเพลงบรรเลงขึ้น ประตูห้องจัดเลี้ยงก็ค่อยๆ เปิดออก การปรากฏตัวของพลอยในชุดแต่งงานทำให้ทุกคนในงานตกตะลึงในความงดงามของเธอ กันต์มองพลอยด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักและความภาคภูมิใจ พิธีแต่งงานดำเนินไปอย่างศักดิ์สิทธิ์และซาบซึ้ง เมื่อถึงช่วงเวลาที่ทั้งคู่ต้องกล่าวคำมั่นสัญญาต่อกัน กันต์จับมือพลอยไว้แน่น มองเข้าไปในดวงตาของเธอ และกล่าวด้วยเสียงที่หนักแน่นว่า "พลอย ผมสัญญาว่าจะเป็นสามีที่ดีที่สุดของเธอ จะรักและดูแลเธอไปจนวันตาย จะซื่อสัตย์และมั่นคงต่อเธอเสมอ จะอยู่เคียงข้างเธอในทุกข์และสุข และจะสร้างครอบครัวของเราให้เต็มไปด้วยความรักและความอบอุ่น" พลอยมองตอบกันต์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักและความไว้วางใจ เธอเอ่ยคำมั่นสัญญาของเธอด้วยน้ำเสียงที่ชัดเจน "กันต์ ฉันสัญญาว่าจะเป็นภรรยาที่ดีที่สุดของเธอ จะรักและดูแลเธอไปจนวันตาย จะซื่อสัตย์และมั่นคงต่อเธอเสมอ จะอยู่เคียงข้างเธอในทุกข์และสุข และจะร่วมสร้างครอบครัวของเราให้เต็มไปด้วยความรักและความสุข" เมื่อทั้งคู่กล่าวคำมั่นสัญญากันเสร็จสิ้น คุณสมชาย (พ่อของกันต์) และคุณสมชาย (พ่อของพลอย) ก็ได้ขึ้นมาเป็นสักขีพยานในการมอบแหวนแต่งงาน ซึ่งเป็นสัญลักษณ์แห่งความรักและความผูกพันที่ไม่มีวันเสื่อมคลาย "ผมขอสวมแหวนวงนี้ให้คุณ" กันต์กล่าว ขณะที่สวมแหวนที่ส่องประกายอยู่บนนิ้วนางข้างซ้ายของพลอย "เพื่อเป็นเครื่องหมายแห่งคำมั่นสัญญาของผม" "ฉันขอสวมแหวนวงนี้ให้คุณ" พลอยกล่าว ขณะที่สวมแหวนให้กันต์ "เพื่อเป็นเครื่องหมายแห่งคำมั่นสัญญาของฉัน" เมื่อพิธีมอบแหวนเสร็จสิ้น บาทหลวงได้ประกาศว่า "บัดนี้ ทั้งสองท่านได้เป็นสามีภรรยากันอย่างสมบูรณ์แล้ว ขอให้ทุกท่านร่วมแสดงความยินดีกับคู่บ่าวสาวด้วยครับ" เสียงปรบมือดังกึกก้องไปทั่วทั้งงาน กันต์และพลอยจุมพิตกันอย่างอ่อนหวาน ท่ามกลางความยินดีของแขกเหรื่อทุกคน หลังจากพิธีการต่างๆ เสร็จสิ้น ก็ถึงช่วงเวลาของการเฉลิมฉลอง ทั้งสองครอบครัวได้นั่งรวมกันอย่างอบอุ่น คุณอรทัยและคุณหญิงอรุณรัศมีต่างก็แสดงความยินดีต่อกันและกัน "ฉันดีใจจริงๆ นะคะ ที่วันนี้ได้เห็นลูกๆ ของเรามีความสุข" คุณอรทัยกล่าว "ฉันก็เหมือนกันค่ะ" คุณหญิงอรุณรัศมีตอบ "ขอบคุณคุณอรทัยมากนะคะ ที่ดูแลกันต์เป็นอย่างดี" "ฉันก็ต้องขอบคุณคุณหญิงเหมือนกันค่ะ ที่เลี้ยงดูพลอยให้เป็นเด็กดีขนาดนี้" คุณอรทัยกล่าว คุณสมชาย (พ่อของกันต์) และคุณสมชาย (พ่อของพลอย) ก็ได้พูดคุยกันอย่างถูกคอ พวกเขาได้แลกเปลี่ยนมุมมองในการเลี้ยงดูบุตร และปรึกษาหารือเกี่ยวกับอนาคตของทั้งสองครอบครัว "ผมดีใจนะที่เห็นกันต์ได้เจอพลอย" คุณสมชาย (พ่อของพลอย) กล่าวกับคุณสมชาย (พ่อของกันต์) "เธอเป็นผู้หญิงที่ดีจริงๆ" "ผมก็ดีใจเช่นกันครับ" คุณสมชาย (พ่อของกันต์) ตอบ "ผมเชื่อว่าลูกชายผมจะดูแลเธอได้ดี" ในระหว่างงานเลี้ยงฉลอง กันต์ได้พาพลอยออกมาเดินเล่นที่ริมทะเลสาบใกล้กับสถานที่จัดงาน "คุณสบายดีไหมครับ" กันต์ถามพลอย "สบายดีค่ะ" พลอยยิ้ม "แค่ยังรู้สึกเหมือนฝันอยู่เลยค่ะ" "มันไม่ใช่ความฝันนะพลอย" กันต์กระชับมือของเธอ "มันคือความจริงของเรา" "พลอยรู้ค่ะ" พลอยมองหน้ากันต์ "ขอบคุณนะคะ ที่ทำให้ทุกอย่างเป็นจริง" "ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณคุณ" กันต์ตอบ "ที่เข้ามาเติมเต็มชีวิตผม" "แล้ว... ตอนที่คุณพ่อเล่าเรื่องอดีตให้ฟัง" พลอยถาม "คุณรู้สึกยังไงบ้างคะ" "ผมรู้สึกเข้าใจท่านมากขึ้นครับ" กันต์ตอบ "ผมรู้ว่าท่านก็เคยเจ็บปวด และท่านก็อยากให้ผมได้เจอสิ่งที่ดีที่สุด" "แล้วคุณพลอยล่ะคะ" กันต์ถามกลับ "คุณได้คุยกับคุณพ่อเรื่องที่คุณอยากจะถามหรือเปล่า" "พลอยได้คุยค่ะ" พลอยยิ้ม "แต่ก็อย่างที่คุณพ่อบอกค่ะ พ่อแค่รักพลอย และดีใจที่พลอยได้เจอคุณ" "ดีแล้วครับ" กันต์กล่าว "ผมอยากให้เราทั้งคู่เริ่มต้นชีวิตใหม่ โดยที่ไม่มีเรื่องของอดีตมาเป็นปมในใจอีกต่อไป" "พลอยก็เหมือนกันค่ะ" พลอยพยักหน้า "พลอยพร้อมแล้วที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่กับคุณ" ทั้งสองคนยืนมองพระอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้า แสงสีส้มทองอาบทาทั่วทั้งท้องฟ้า สร้างบรรยากาศที่โรแมนติกและเต็มไปด้วยความหวัง "คืนนั้น... ที่เราผิดพลาด" พลอยเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบา "มันกลับกลายเป็นจุดเริ่มต้นที่ดีที่สุดในชีวิตของพลอยนะคะ" กันต์โอบเอวพลอยไว้แน่น "สำหรับผมก็เหมือนกันครับ" "ขอบคุณโชคชะตา ที่ทำให้เราได้เจอกัน" พลอยกล่าว "และขอบคุณที่ทำให้เราได้รักกัน" กันต์ตอบ ทั้งสองคนยืนกอดกันอยู่ตรงนั้น ปล่อยให้สายลมและแสงสุดท้ายของวันพัดพาความรักและความสุขของพวกเขาไปกับมัน วันแห่งการเริ่มต้นชีวิตใหม่ได้มาถึงแล้ว พร้อมกับความผูกพันที่แน่นแฟ้นยิ่งกว่าเดิม สัจจะที่ให้กันในวันนี้ จะเป็นเครื่องยึดเหนี่ยวให้ทั้งคู่เดินหน้าต่อไปด้วยกัน ตลอดไป