วันเวลาผ่านไปสองสัปดาห์ พลอยพยายามกลับไปใช้ชีวิตตามปกติ แต่ก็เหมือนกับว่ามีเงาของคืนวันนั้นตามหลอกหลอนเธออยู่ตลอดเวลา เธอมักจะเผลอนึกถึงใบหน้าของกันต์ นึกถึงแววตาที่จริงจังของเขา และนึกถึงข้อเสนอที่เขาให้กับเธอ เธอเก็บกระดาษโน้ตที่มีเบอร์โทรศัพท์ของเขาไว้ในกระเป๋าสตางค์อย่างดี แต่ก็ยังไม่กล้าที่จะโทรออกไป เธอใช้ชีวิตไปวันๆ ทำงาน เรียน แล้วก็กลับมาที่ห้องพักที่เงียบเหงา เธอปรึกษาเรื่องนี้กับเพื่อนสนิทเพียงไม่กี่คน ทุกคนต่างให้คำแนะนำที่แตกต่างกันไป บางคนบอกให้เธอตัดใจ ลืมเรื่องที่เกิดขึ้น แล้วเริ่มต้นใหม่ บางคนก็บอกให้เธอลองคุยกับกันต์ดู เพื่อหาทางออกที่ดีที่สุด "แกจะปล่อยให้โอกาสดีๆ หลุดมือไปแบบนี้เหรอพลอย?" นุ่น เพื่อนสนิทของเธอถาม ขณะที่ทั้งสองกำลังนั่งคุยกันอยู่ที่คาเฟ่แห่งหนึ่ง "มันไม่ใช่โอกาสดีๆ นุ่น มันคือความผิดพลาด" พลอยตอบเสียงเครียด "แต่มันก็ทำให้แกได้รู้จักกับคนดีๆ นะ" นุ่นแย้ง "จากที่แกเล่ามา กันต์ดูเป็นคนมีความรับผิดชอบมากเลยนะ" "ก็ใช่" พลอยยอมรับ "แต่เราไม่รู้จักกันเลยนะ แล้วอยู่ดีๆ จะให้เรามาคบกัน มันจะเป็นไปได้ยังไง?" "แกก็ลองดูสิ" นุ่นคะยั้นคะยอ "ถ้าไม่ลอง แกจะรู้ได้ยังไงว่ามันจะเป็นไปไม่ได้? แย่ที่สุดก็แค่เลิกกันไปไง" พลอยถอนหายใจยาว "ฉันไม่แน่ใจเลยจริงๆ" เย็นวันนั้น ขณะที่พลอยกำลังจะกลับห้องพัก เธอก็ได้ยินเสียงเรียกชื่อเธอ "พลอย!" เธอหันไปมอง ก็พบว่ากันต์กำลังเดินตรงเข้ามาหาเธอ ใบหน้าของเขาดูดีกว่าในความทรงจำของเธอเสียอีก เขาสวมชุดสูทที่ดูภูมิฐาน แสดงถึงความเป็นมืออาชีพ "คุณกันต์" พลอยอุทานอย่างตกใจ "มาได้ยังไงคะ?" "ผม... กำลังจะไปหาเธอพอดี" กันต์ตอบ "กำลังจะโทรหา แต่คิดว่ามาเจอตัวเลยน่าจะดีกว่า" "มาหาฉัน?" พลอยถามอย่างไม่แน่ใจ "ใช่" กันต์เดินเข้ามาใกล้ "ผมคิดมาตลอดสองสัปดาห์ที่ผ่านมา... ว่าเราควรจะคุยกันให้มากกว่านี้" พลอยรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ "เรื่องอะไรคะ?" "เรื่องของเราไง" กันต์พูดพลางยิ้ม "เรื่องของความผิดพลาดในคืนนั้น... แล้วก็เรื่องของอนาคต" "อนาคต?" พลอยทวนคำ "ใช่" กันต์ตอบ "ผมอยากให้โอกาสเราได้รู้จักกันจริงๆ จังๆ" พลอยมองเข้าไปในดวงตาของเขา เธอเห็นความจริงจังและความหวังในแววตาคู่นั้น "แต่... คุณกันต์คะ" "ผมรู้ว่ามันเร็วไป" กันต์พูดแทรกขึ้น "แต่ผมรู้สึกว่า... เรามีอะไรบางอย่างที่เชื่อมโยงกัน" "เชื่อมโยง... ยังไงคะ?" พลอยถามอย่างสงสัย "ผมไม่รู้จะอธิบายยังไง" กันต์ตอบ "แต่มันรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ "พลอย... ผมอยากชวนเธอไปทานข้าวเย็นด้วยกัน" พลอยนิ่งไป เธอพยายามประมวลผลสิ่งที่กันต์พูด เขาดูจริงจังมาก และท่าทีของเขาก็ทำให้เธอรู้สึกว่า เขาไม่ได้มองเธอด้วยสายตาที่ดูถูก หรือเห็นเธอเป็นเพียงผู้หญิงที่นอนด้วยชั่วข้ามคืน "ฉัน... ฉันไม่แน่ใจค่ะ" พลอยตอบอย่างลังเล "ให้โอกาสผมสักครั้งนะ" กันต์อ้อนวอน "เราจะได้คุยกันอย่างเปิดอก" พลอยมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจ "ก็ได้ค่ะ" เธอตอบ "แต่... เราจะคุยกันเรื่องอะไรกันแน่คะ?" "ทุกเรื่อง" กันต์ยิ้ม "เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน... เรื่องของเรา... แล้วก็เรื่องที่เธออยากจะเล่าให้ผมฟัง" เย็นวันนั้น พลอยกับกันต์ไปทานอาหารเย็นกันที่ร้านอาหารหรูแห่งหนึ่ง บรรยากาศเต็มไปด้วยความโรแมนติก แต่สำหรับพลอยแล้ว เธอรู้สึกประหม่ามากกว่าที่จะรู้สึกผ่อนคลาย "เธออยากจะดื่มอะไร?" กันต์ถาม "น้ำเปล่าก็ได้ค่ะ" พลอยตอบ "ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้นก็ได้นะ" กันต์บอกพลางยิ้ม "เรามาคุยกันสบายๆ" "ค่ะ" พลอยตอบ ทั้งสองสั่งอาหารแล้วก็เริ่มพูดคุยกัน กันต์เล่าเรื่องงานของเขา เล่าถึงชีวิตประจำวันของเขา ส่วนพลอยก็เล่าถึงชีวิตของเธอ เล่าถึงความฝันของเธอ เล่าถึงความกังวลของเธอ "แล้ว... ความผิดพลาดในคืนนั้นล่ะคะ?" พลอยถามขึ้นหลังจากที่บทสนทนาเริ่มผ่อนคลายลง กันต์มองพลอยตรงๆ "ผม... ผมขอโทษนะพลอย" เขาพูด "ผมไม่ได้ตั้งใจให้มันเกิดขึ้น" "ฉันก็เหมือนกันค่ะ" พลอยตอบ "แต่... ฉันก็ไม่ได้รู้สึกแย่กับคุณเลยนะคะ" "จริงเหรอ?" กันต์ถามอย่างแปลกใจ "ค่ะ" พลอยพยักหน้า "ฉันรู้สึกว่า... คุณเป็นคนดี" กันต์ยิ้ม "ขอบคุณนะพลอย" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ "แล้ว... เธอคิดว่ายังไงกับข้อเสนอของผม?" พลอยเม้มปากแน่น "ฉัน... ฉันยังไม่แน่ใจค่ะ" "ไม่เป็นไร" กันต์บอก "ผมให้เวลาเธอตัดสินใจ" เขาจับมือของพลอยไว้เบาๆ "แต่ผมอยากให้เธอรู้ว่า... ผมจริงจังนะ" พลอยมองมือของกันต์ที่วางทาบทับอยู่บนมือของเธอ เธอรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นและความจริงใจจากสัมผัสนั้น "ฉัน... ฉันจะลองคิดดูนะคะ" หลังจากทานอาหารเย็นเสร็จ กันต์ก็ไปส่งพลอยที่อพาร์ตเมนต์เหมือนเช่นเคย ขณะที่พลอยกำลังจะลงจากรถ กันต์ก็เอื้อมมือมาจับแขนเธอไว้ "พลอย" "คะ?" "ขอบคุณนะ" กันต์พูด "ขอบคุณที่ให้โอกาสผม" พลอยยิ้มบางๆ "ค่ะ" เธอลงจากรถแล้วเดินเข้าไปในอาคาร ทิ้งให้กันต์มองตามหลังเธอไปจนลับสายตา เขารู้สึกมีความหวัง เขาหวังว่าพลอยจะตัดสินใจให้โอกาสเขา เขาหวังว่าความผิดพลาดในคืนนั้น จะนำพาไปสู่ความรักที่แท้จริง พลอยเดินเข้ามาในห้องพักของเธอ เธอถอนหายใจยาว พลอยรู้ว่าเธอต้องตัดสินใจในไม่ช้า เธอจะปล่อยให้โอกาสนี้หลุดลอยไป หรือเธอจะลองคว้ามันไว้? เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่เธอก็รู้สึกได้ถึงความรู้สึกบางอย่างที่ก่อตัวขึ้นในหัวใจของเธอ ความรู้สึกที่เธอไม่เคยรู้สึกมาก่อน