คำว่า "แต่งงาน" ที่หลุดออกจากปากของเจน ราวกับมีดที่กรีดลึกลงกลางใจของพลอย โลกทั้งใบของเธอพลันหยุดหมุน ทุกอย่างที่เคยเกิดขึ้นระหว่างเธอกับกันต์ในช่วงเวลาที่ผ่านมา ดูเหมือนจะกลายเป็นภาพลวงตาที่สวยงาม แต่ไร้แก่นสาร พลอยยืนตัวแข็งทื่อ ดวงตาเบิกกว้างมองไปที่กันต์ ใบหน้าของเธอซีดเผือดไร้สีเลือด มือไม้สั่นเทาจนแทบจะจับอะไรไม่ได้ เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่ากันต์จะแต่งงานแล้ว การที่เขาเข้ามาในชีวิตเธอ การที่เขาบอกรักเธอ การที่ครอบครัวของเขายอมรับเธอ ทั้งหมดนี้มันหมายความว่าอย่างไรกัน "กันต์... นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?" พลอยถามเสียงแหบพร่า น้ำตาเริ่มเอ่อคลอจนมองเห็นภาพตรงหน้าพร่าเลือน "คุณ... โกหกฉันมาตลอดเหรอ?" กันต์ก้าวเข้ามาหาพลอยอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและความเจ็บปวด "พลอย... ฟังผมนะ มันไม่ใช่แบบนั้น" "ไม่ใช่แบบนั้นยังไงคะ!" เจนที่ยืนอยู่ข้างๆ ตวาดเสียงแหลม "คุณกำลังจะบอกว่า ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่เมียน้อยของคุณอย่างนั้นเหรอ!" คำว่า "เมียน้อย" ยิ่งตอกย้ำความเจ็บปวดของพลอย เธอรู้สึกราวกับโลกทั้งใบกำลังจะถล่มลงมา "เจน! พอได้แล้ว!" พ่อของกันต์เสียงดังขึ้น พยายามระงับสถานการณ์ "ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่เธอจะมาอาละวาด" "แล้วที่ไหนล่ะคะคุณลุง" เจนเชิดหน้าอย่างท้าทาย "ที่ที่สามีของฉันกำลังจะนอกใจฉันน่ะเหรอ!" กันต์หันไปมองหน้าเจนด้วยความเหนื่อยอ่อน "เจน เราค่อยๆ คุยกันที่บ้านได้ไหม" "คุยที่บ้าน?" เจนหัวเราะอย่างเยาะหยัน "แล้วเรื่องนี้ล่ะคะ ที่คุณจะให้ผู้หญิงคนนี้มานั่งกินข้าวกับพ่อแม่ของคุณอย่างเปิดเผย! นี่คุณคิดว่าฉันเป็นคนโง่หรือไง!" พลอยไม่สามารถทนฟังบทสนทนาอันน่าอึดอัดนี้ต่อไปได้อีก เธอผลักกันต์ออกเบาๆ พยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจายไปทั้งหมด "คุณกันต์คะ" พลอยพูดเสียงสั่น "ถ้าคุณ... แต่งงานแล้วจริงๆ" เธอพูดคำนี้อย่างยากลำบาก "ฉัน... ฉันขอโทษที่ทำให้คุณต้องมาอยู่ในสถานการณ์แบบนี้" กันต์จับมือพลอยไว้แน่น "พลอย... อย่าเพิ่งไป" "ฉันจะไปค่ะ" พลอยดึงมือออก "ฉัน... ต้องการเวลา" เธอหันไปมองหน้าพ่อแม่ของกันต์อย่างรู้สึกผิด "หนูขอโทษนะคะคุณป้า คุณอา" แล้วพลอยก็หันหลังเดินออกจากร้านอาหารไปอย่างรวดเร็ว เธอเดินไปตามท้องถนนอย่างไร้จุดหมาย หัวใจของเธอเต้นระส่ำราวกับจะหลุดออกมานอกอก เธอไม่รู้ว่าควรจะไปที่ไหน หรือควรจะทำอย่างไรต่อไป ความผิดพลาดในคืนนั้นที่เธอเคยคิดว่ามันได้ก่อเกิดความรักและความผูกพันที่สวยงาม กลับกลายเป็นบทเรียนอันแสนเจ็บปวด ว่าเธออาจจะตกหลุมพรางของคนที่ไม่ซื่อสัตย์ ตลอดทางที่เดิน พลอยได้ยินเสียงต่างๆ ในหัวของเธอ เสียงของกันต์ที่บอกรักเธอ เสียงของครอบครัวเขาที่ต้อนรับเธอ และเสียงของเจนที่กล่าวหาเธอ ทุกอย่างปะปนกันไปหมดจนเธอแทบจะแยกไม่ออก เธอเดินจนมาถึงสวนสาธารณะแห่งหนึ่ง เธอทรุดตัวลงนั่งบนม้านั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ ปล่อยให้น้ำตาไหลรินออกมาอย่างไม่อายใคร "ทำไม... ทำไมต้องเป็นฉัน" เธอพึมพำกับตัวเอง "ทำไมฉันถึงโง่ได้ขนาดนี้" เธอคิดถึงทุกอย่างที่เกิดขึ้นระหว่างเธอและกันต์ตั้งแต่แรกเริ่ม ความรู้สึกดีๆ ที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น คำพูดหวานๆ ที่เขาเคยบอก ความใส่ใจที่เขาแสดงออก ทั้งหมดนี้มันคืออะไร? เป็นการหลอกลวงอย่างนั้นหรือ? ทันใดนั้น เธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าวิ่งเข้ามาใกล้ "พลอย!" เธอเงยหน้าขึ้นมอง ก็พบว่าเป็นกันต์ที่วิ่งตามเธอมา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยอ่อนและสีหน้าเคร่งเครียด "พลอย... อย่าไปเลย" กันต์พูดหอบๆ "ฟังผมนะ" พลอยปาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม "คุณจะอธิบายอะไรคะคุณกันต์" "เจน... เธอคืออดีตภรรยาของผม" กันต์เริ่มเล่า "เราเลิกกันไปเกือบปีแล้ว" พลอยมองเขาอย่างไม่เข้าใจ "แต่... เมื่อกี้เธอพูดเหมือนว่าคุณยังแต่งงานกันอยู่" "เธอ... พยายามจะกลับมาหาผม" กันต์ถอนหายใจยาว "เธอรู้ว่าผมกำลังมีความสัมพันธ์ที่ดีกับใครสักคน เธอก็เลยเข้ามาขัดขวาง" "แล้ว... เรื่องคุณแต่งงานแล้วล่ะคะ" พลอยถามเสียงสั่น "เราหย่ากันแล้วพลอย" กันต์ยืนยัน "เอกสารทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว" พลอยมองเข้าไปในดวงตาของกันต์ เธอเห็นความจริงใจในแววตาคู่นั้น มันไม่ใช่การโกหก "จริงเหรอคะ" พลอยถามอย่างไม่แน่ใจ "จริงสิ" กันต์จับมือพลอยไว้แน่น "ผมรักคุณ พลอย ผมไม่ได้หลอกคุณ" "แล้ว... แล้วทำไมเจนถึงพูดแบบนั้น" พลอยยังคงมีคำถามคาใจ "เธอ... เป็นคนที่มีอดีตที่เจ็บปวด" กันต์เล่าต่อ "เธอเคยถูกผู้ชายที่เธอรักทิ้งไป... เธอเลยกลัวที่จะสูญเสียผมไปอีกครั้ง" "แต่... การทำแบบนี้มันก็เกินไปนะคะ" พลอยเอ่ย "ผมรู้" กันต์ตอบ "และผมขอโทษที่ทำให้เธอต้องมาเจอเรื่องแบบนี้" พลอยมองหน้ากันต์ เธอเชื่อคำพูดของเขา เธอสัมผัสได้ถึงความรักและความจริงใจที่เขามีให้ "ฉัน... ไม่รู้จะพูดยังไงดี" พลอยเอ่ย "ไม่เป็นไรนะ" กันต์ดึงพลอยเข้ามากอด "ทุกอย่างจะผ่านไปด้วยดี" พลอยซบหน้าลงกับไหล่ของกันต์ เธอรู้สึกปลอดภัยเมื่อได้อยู่ใกล้ๆ เขา แม้ว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจะทำให้เธอตกใจและเจ็บปวด แต่เธอก็ยังเชื่อมั่นในตัวกันต์ "ฉัน... ไม่เป็นไรแล้วค่ะ" พลอยบอก "ขอบคุณนะคะที่คุณตามหาฉัน" "ผมไม่ยอมให้เธอไปไหนคนเดียวหรอก" กันต์กระชับอ้อมกอด "ฉันรักเธอ" "ฉันก็รักคุณค่ะ" พลอยตอบ ทั้งสองนั่งกอดกันอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ปล่อยให้เวลาค่อยๆ เยียวยาบาดแผลในใจ คำสารภาพของกันต์ทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่แข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิม แม้ว่าเส้นทางข้างหน้าอาจจะไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบเสมอไป แต่พลอยก็รู้ว่าเธอพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่งไปพร้อมกับกันต์ หลังจากเหตุการณ์นั้น พลอยกับกันต์ก็กลับไปที่บ้านของพ่อแม่กันต์อีกครั้ง พวกเขาอธิบายเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้ฟังทั้งหมด พ่อแม่ของกันต์เข้าใจสถานการณ์เป็นอย่างดี และแสดงความยินดีที่ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ผ่านพ้นอุปสรรคมาได้ "ดีแล้วลูก" แม่ของกันต์กล่าว "แม่หวังว่าเรื่องนี้จะสอนให้เจนได้รู้ว่า การยึดติดกับอดีตมันไม่ช่วยอะไร" "ใช่ครับแม่" กันต์ตอบ "ผมจะพยายามคุยกับเจนอีกครั้ง แต่ก็หวังว่าเธอจะเข้าใจและปล่อยวางได้" พลอยรู้สึกโล่งใจที่ทุกอย่างคลี่คลายลง เธอขอบคุณพ่อแม่ของกันต์ที่เข้าใจเธอ และรู้สึกขอบคุณกันต์ที่ซื่อสัตย์และกล้าที่จะเผชิญหน้ากับความจริง "คุณกันต์คะ" พลอยเอ่ยขึ้นขณะที่ทั้งสองกำลังขับรถกลับคอนโด "ฉัน... รู้สึกขอบคุณคุณมากจริงๆ" "ขอบคุณเรื่องอะไรครับ" กันต์ถาม "ขอบคุณที่... ซื่อสัตย์กับฉัน" พลอยตอบ "ขอบคุณที่ทำให้ฉันรู้ว่า... ฉันไม่ได้ตาบอด" กันต์ยิ้ม "ผมก็ต้องขอบคุณเธอเหมือนกันนะพลอย" "ขอบคุณเรื่องอะไรคะ" "ขอบคุณที่เชื่อใจผม" กันต์ตอบ "ขอบคุณที่ให้โอกาสผมได้พิสูจน์ตัวเอง" พลอยยิ้ม "ฉันเชื่อใจคุณค่ะ" คืนนั้น จบลงด้วยความเข้าใจที่มากขึ้นและความผูกพันที่แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น พลอยรู้ดีว่าความสัมพันธ์ของเธอและกันต์นั้นเริ่มต้นจากความผิดพลาด แต่เมื่อเวลาผ่านไป ความผิดพลาดนั้นก็ได้แปรเปลี่ยนเป็นความรักที่มั่นคงและจริงใจ