แหวนเพชรเม็ดงามส่องประกายวิบวับบนนิ้วนางข้างซ้ายของพลอย มันเป็นสัญลักษณ์แห่งคำมั่นสัญญา เป็นเครื่องเตือนใจว่าคืนวันอันโหดร้ายที่ผ่านมาได้หลอมรวมหัวใจสองดวงให้เป็นหนึ่งเดียว กันต์โอบไหล่พลอยไว้แน่น ราวกับกลัวว่าเธอจะลอยหายไปกับสายลมที่พัดเอื่อยๆ ในสวนสาธารณะแห่งนั้น แสงแดดยามบ่ายสาดส่องลงมาต้องใบหน้าของทั้งคู่ เป็นประกายแห่งความสุขที่ฉายชัด "ผมรักคุณนะพลอย" กันต์กระซิบข้างหูเธอ เสียงทุ้มต่ำเต็มไปด้วยความรู้สึกที่เอ่อล้น "รักมากจนไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันนี้" พลอยซบหน้าลงบนอกของเขา สัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่สม่ำเสมอ "ฉันก็รักคุณค่ะคุณกันต์" เธอตอบเสียงแผ่วเบา แต่หนักแน่น "รักมากไม่แพ้กัน" ทั้งสองยืนกอดกันอยู่นานท่ามกลางผู้คนมากมายที่เดินผ่านไปมา แต่พวกเขากลับรู้สึกราวกับโลกทั้งใบมีเพียงสองเรา ทุกสิ่งรอบตัวเลือนหายไป เหลือเพียงความสุขสมหวังที่ได้เติมเต็มซึ่งกันและกัน ภาพของเจนที่เคยสร้างความเจ็บปวดรวดร้าว ภาพของความเข้าใจผิดที่เกือบจะพรากทุกสิ่งไป บัดนี้ได้ถูกแทนที่ด้วยความรักที่มั่นคงและอบอุ่น "เรากลับคอนโดกันเถอะนะ" กันต์เอ่ยขึ้น "ผมอยากอยู่กับคุณนานๆ" "ค่ะ" พลอยยิ้มรับ "แต่ก่อนอื่น... ฉันอยากจะไปหาคุณแม่ก่อน" กันต์ชะงักเล็กน้อย "คุณแม่? ท่านสบายดีใช่ไหม" "ท่านสบายดีค่ะ" พลอยตอบ "แต่ท่านคงจะดีใจมาก ถ้าได้เห็นฉันในวันนี้" การตัดสินใจที่จะพาพลอยไปพบกับพ่อแม่ของเขาอีกครั้ง เป็นสิ่งที่กันต์คิดทบทวนมาหลายครั้ง เขาอยากให้ครอบครัวของเขารับรู้ถึงความสัมพันธ์ที่แท้จริงที่เกิดขึ้น ไม่ใช่แค่ความรู้สึกผิดหรือความสงสาร แต่เป็นความรักที่เติบโตขึ้นมาอย่างแท้จริง เมื่อมาถึงบ้านหลังใหญ่ของพลอย คุณนายอรทัยผู้เป็นมารดาของเธอ ก้าวออกมาต้อนรับลูกสาวด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเอ็นดู "พลอยลูกรัก มาแล้วเหรอลูก" คุณนายอรทัยเอ่ยทักทาย "ค่ะแม่" พลอยโผเข้ากอดมารดา "วันนี้พลอยมีข่าวดีจะมาบอกแม่ค่ะ" คุณนายอรทัยมองบุตรสาวอย่างพิจารณา เห็นประกายแห่งความสุขที่ฉายชัดในดวงตาของเธอ "ข่าวดีอะไรลูก เล่าให้แม่ฟังซิ" พลอยหันไปมองกันต์ที่ยืนยิ้มให้เธออยู่ข้างหลัง "คุณกันต์คะ มานี่สิคะ" กันต์เดินเข้ามาใกล้ ยืนเคียงข้างพลอยด้วยท่าทีที่สง่างาม "คุณแม่คะ" พลอยเริ่มพูด "หนู... กำลังจะแต่งงานค่ะ" สิ้นเสียงของพลอย คุณนายอรทัยถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจปนดีใจ "แต่งงาน! กับใครลูก!" กันต์คุกเข่าลงตรงหน้าคุณนายอรทัย ยกมือขึ้นประนม "สวัสดีครับคุณนายอรทัย ผมกันต์ครับ" คุณนายอรทัยมองกันต์อย่างพิจารณา ใบหน้าของเขาดูคุ้นตาอย่างบอกไม่ถูก "คุณ... คุณคือ..." "เขาคือคนที่พลอยรักค่ะแม่" พลอยพูดเสริม "และเขาคือคนที่กำลังจะมาเป็นลูกเขยของแม่ค่ะ" คุณนายอรทัยนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน "ดีใจด้วยนะลูก" "ขอบคุณค่ะแม่" พลอยตอบรับ "แต่... เมื่อวานนี้" คุณนายอรทัยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาลง "แม่ได้ยินข่าว... เกี่ยวกับคุณกันต์" พลอยกับกันต์มองหน้ากัน แววตาของทั้งคู่มีความกังวลฉายชัด "ข่าวอะไรเหรอคะแม่" พลอยถาม "แม่ได้ยินมาว่า... คุณกันต์มีภรรยาอยู่แล้ว" คุณนายอรทัยพูดเสียงเบา พลอยถึงกับหน้าซีดเผือด เธอหันไปมองกันต์ด้วยความสับสน ส่วนกันต์เองก็ดูตกใจไม่แพ้กัน "ใครบอกคุณแม่ครับ" "ก็... จากข่าวในโซเชียลมีเดียไงลูก" คุณนายอรทัยตอบ "มีรูปคุณกันต์กับผู้หญิงคนหนึ่ง แล้วก็มีคนบอกว่าเป็นภรรยาของคุณกันต์" พลอยรู้สึกเหมือนมีบางอย่างบีบรัดหัวใจ เธอพยายามกลั้นน้ำตาที่เริ่มเอ่อคลอ "คุณกันต์... นี่มันเรื่องอะไรกันคะ" กันต์รีบคว้ามือพลอยมาบีบเบาๆ "พลอย... ฟังผมนะ ข่าวพวกนั้นมัน... มันไม่จริงทั้งหมด" "ไม่จริงทั้งหมด? หมายความว่ายังไงคะ" พลอยถามเสียงสั่น "คือ... เจนเป็นอดีตภรรยาของผมครับ" กันต์อธิบาย "เราแยกทางกันนานแล้ว แต่เธอไม่ยอมรับความจริง และก็พยายามจะกลับมาทำลายชีวิตผมตลอด" "เจน?" คุณนายอรทัยทวนคำ "ใช่ผู้หญิงที่อยู่ในข่าวหรือเปล่า" "ใช่ครับ" กันต์ตอบ "เธอเป็นคนปล่อยข่าวพวกนี้ออกมาเอง เพื่อจะทำให้พลอยเข้าใจผิด แล้วก็ทำให้ผมกับพลอยเลิกกัน" พลอยมองหน้ากันต์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม เธอพยายามประมวลผลข้อมูลทั้งหมดที่ได้รับ ความเจ็บปวดจากเหตุการณ์ที่ร้านอาหารเมื่อหลายเดือนก่อน ผุดขึ้นมาอีกครั้ง "แล้ว... ทำไมคุณกันต์ไม่เคยบอกฉันเรื่องนี้เลยคะ" พลอยถามเสียงตัดพ้อ "ผม... ผมกลัวคุณจะเสียใจ" กันต์ตอบ "ผมไม่อยากให้คุณต้องมารับรู้เรื่องราวอันยุ่งเหยิงของผม ผมคิดว่าถ้าผมจัดการเรื่องเจนได้เด็ดขาดแล้ว ค่อยมาบอกคุณ" "แต่คุณกันต์คะ" พลอยพูดด้วยน้ำเสียงที่ตัดพ้อ "เรากำลังจะแต่งงานกันนะคะ ถ้าฉันไม่รู้เรื่องนี้เลย แล้วเกิดมีปัญหาขึ้นมาอีก จะทำยังไงคะ" "แม่เข้าใจนะลูก" คุณนายอรทัยพูดขึ้น "แต่บางที... คุณกันต์ก็อาจจะมีเหตุผลของเขา" "แต่แม่คะ..." พลอยพยายามจะอธิบาย "พลอย" กันต์แทรกขึ้น "ผมขอโทษจริงๆ ที่ปิดบังคุณเรื่องนี้ ผมรู้ว่าผมผิด แต่ผมอยากให้คุณรู้ไว้ว่า ผมรักคุณคนเดียว และผมไม่เคยคิดจะนอกใจคุณเลย" น้ำตาของพลอยไหลอาบแก้ม เธอไม่รู้จะเชื่อใครดี ความรักที่เธอมีให้กันต์มันมากมายมหาศาล แต่ความรู้สึกไม่ไว้ใจก็เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ "ฉัน... ฉันขอเวลาคิดนะคะ" พลอยพูดเสียงแผ่วเบา เธอเดินหนีเข้าไปในห้องนอน ปล่อยให้กันต์กับคุณนายอรทัยยืนมองกันด้วยความกังวล กันต์รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะพังทลายลงตรงหน้า เขาไม่อยากเสียพลอยไป เขาผิดเองที่เลือกที่จะปกปิด แต่เขาก็อยากปกป้องเธอจากปัญหาที่เขาเผชิญอยู่ "ผมขอโทษจริงๆ ครับคุณนายอรทัย" กันต์พูดเสียงแผ่ว "ผมผิดเองที่ทำให้พลอยเสียใจ" คุณนายอรทัยถอนหายใจเบาๆ "ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณกันต์ แม่เข้าใจ"