"แกมันโง่เง่าเสียจริง" มาเฟียสายฟ้าหัวเราะ "แกคิดว่าคนอย่างแกจะต่อกรกับฉันได้งั้นรึ" อาคิรากัดฟันกรอด "ผมไม่รู้ว่าคุณเป็นใคร แต่ผมจะไม่ยอมให้คุณทำร้ายใครอีก" "ไม่รู้รึ" มาเฟียสายฟ้าก้าวเข้ามาใกล้ กลิ่นอายความตายคละคลุ้ง "แกไม่รู้จริงๆ รึว่าฉันเป็นใคร แกไม่รู้จริงๆ รึว่าครอบครัวแกเกี่ยวอะไรกับฉัน" "ครอบครัวผมเกี่ยวอะไรกับคุณ" อาคิราถามเสียงแข็ง ดวงตาจ้องมองชายชราที่ยืนอยู่ตรงหน้าอย่างไม่ลดละ "พ่อแกไง" มาเฟียสายฟ้ายิ้มเย็น "พ่อแกเป็นคนทำข้อตกลงกับฉันไงล่ะ" "พ่อผม..." อาคิราพึมพำ "พ่อผมไม่ได้เป็นคนฆ่านพดล" "ถูกต้อง" มาเฟียสายฟ้าตอบ "พ่อแกไม่ได้ลงมือ แต่พ่อแกเป็นคนจ้างฉันให้ลงมือเองต่างหาก" คำพูดนั้นแทงทะลุหัวใจของอาคิรา ราวกับมีใครเอามีดกรีดซ้ำๆ ความทรงจำเกี่ยวกับพ่อ ภาพความทรงจำอันอบอุ่น ความรักที่พ่อมีให้เขา มันเริ่มสั่นคลอน "ไม่จริง... พ่อผมไม่ทำแบบนั้น" "จริงหรือไม่จริง แกคงต้องไปถามพ่อแกเองแล้วล่ะ" มาเฟียสายฟ้าโบกมือ เป็นสัญญาณให้ลูกน้อง "เอาตัวเด็กนี่ไป" ลูกน้องของมาเฟียสายฟ้าสองคนตรงเข้าประคองอาคิรา เขาพยายามขัดขืนสุดกำลัง แต่ก็ไม่สามารถหลุดพ้นไปได้ "เมษา! วิ่ง!" อาคิราตะโกนสุดเสียง เมษารู้ดีว่าเธอไม่สามารถสู้กับคนพวกนี้ได้ เธอหันหลังวิ่งหนีออกไปทางประตูอีกบานที่อยู่ไม่ไกลนัก ทิ้งให้อาคิราเผชิญหน้ากับชะตากรรมที่คาดไม่ถึง "แกจะไปไหน" มาเฟียสายฟ้าเอ่ยถาม ดวงตาของเขาทอประกายวาวโรจน์เมื่อเห็นเมษาวิ่งหนีไป "จับตัวมาด้วย" ลูกน้องอีกสองคนวิ่งตามเมษาไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้อาคิราอยู่กับมาเฟียสายฟ้าเพียงลำพัง "แกคิดว่าหนีพ้นรึ" มาเฟียสายฟ้าหัวเราะ "ที่นี่มันไม่มีทางออกสำหรับแกแล้ว" อาคิราถูกลากเข้าไปในห้องโถงที่ใหญ่กว่าเดิม ภายในห้องมีเพียงเก้าอี้เก่าๆ ตัวหนึ่งตั้งอยู่กลางห้อง เขาถูกผลักให้นั่งลงบนเก้าอี้ตัวนั้น "แกคงสงสัยสินะ ว่าทำไมฉันถึงแค้นครอบครัวนพดลขนาดนี้" มาเฟียสายฟ้าเดินวนรอบตัวอาคิรา "ก็เพราะนพดลไงล่ะ เขาคือคนที่หักหลังฉัน" "หักหลัง?" อาคิราถาม "ใช่" มาเฟียสายฟ้าหยุดยืนตรงหน้าอาคิรา "นพดลเคยเป็นเพื่อนสนิทของฉัน เราเคยร่วมงานกัน แต่สุดท้าย เขาก็ทรยศฉัน ขโมยทุกอย่างไปจากฉัน ทิ้งฉันไว้กับความว่างเปล่า" "แล้วเรื่องพ่อผมล่ะ" อาคิราถามด้วยน้ำเสียงที่เย็นลง เขาเริ่มประมวลผลเรื่องราวทั้งหมดที่ได้ยิน "พ่อแก... พ่อแกเข้ามาในช่วงที่ฉันกำลังเสียเปรียบที่สุด" มาเฟียสายฟ้าเล่าต่อ "เขาเห็นโอกาส เขาเข้ามาเสนอตัวช่วยฉันจัดการนพดล แลกกับผลประโยชน์มหาศาลในธุรกิจที่กำลังรุ่งเรือง" "พ่อผม... เขาแค่อยากได้ธุรกิจ" อาคิราสรุปด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวด "ใช่" มาเฟียสายฟ้าพยักหน้า "พ่อแกเป็นคนทะเยอทะยาน เขาอยากได้ทุกอย่าง เขาเลยยอมทำทุกอย่าง แม้กระทั่งจ้างฉันให้ไปฆ่านพดล" "แต่ผมมีหลักฐาน" อาคิราพูดขึ้น "เอกสารที่บอกว่าพ่อผมจ้างคุณ" "เอกสารนั่นน่ะรึ" มาเฟียสายฟ้าหัวเราะ "แกคงคิดว่ามันจะช่วยอะไรแกได้งั้นรึ" "ผมจะเอาไปเปิดโปงคุณ" อาคิราบอก "ผมจะทำให้ทุกคนรู้ว่าคุณเป็นฆาตกร" "แกมันเด็กน้อยเสียจริง" มาเฟียสายฟ้าส่ายหน้า "แกไม่เข้าใจโลกนี้เลย" ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าก็ดังมาจากด้านนอก เสียงต่อสู้ดังขึ้นอย่างดุเดือด และไม่นานนัก ประตูห้องก็ถูกพังเข้ามา "ปล่อยตัวอาคิรา!" เสียงเข้มของใครบางคนดังขึ้น อาคิราหันไปมอง และเห็นร่างของลูกน้องคนสนิทของเขาหลายคนยืนอยู่ตรงหน้า พร้อมกับ... ลุงสมศักดิ์ "ลุง!" อาคิราอุทาน "แกทำอะไรกับอาคิรา!" ลุงสมศักดิ์ตะโกนใส่มาเฟียสายฟ้า "แกมาทำอะไรที่นี่ สมศักดิ์" มาเฟียสายฟ้าถามด้วยน้ำเสียงที่ดูประหลาดใจ "ฉันมาทวงความยุติธรรม" ลุงสมศักดิ์ตอบ "และฉันจะไม่มีวันปล่อยให้แกทำร้ายอาคิราได้" "แกมันไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง" มาเฟียสายฟ้าไม่พอใจ "จับพวกมันมาให้หมด!" การต่อสู้เริ่มขึ้นอีกครั้ง อาคิราพยายามลุกขึ้นยืน แต่ก็ถูกลูกน้องของมาเฟียสายฟ้าจับตัวไว้ "พวกแกจะหนีไปไหนไม่ได้แล้ว!" มาเฟียสายฟ้าตะโกน "ผมไม่หนี!" อาคิราตะโกนตอบ "ผมจะสู้! ผมจะไม่ยอมให้คุณชนะ!" เขาเหลือบไปมองที่เอกสารในมือของลุงสมศักดิ์ เอกสารที่เขาเชื่อว่าเป็นกุญแจสำคัญที่จะไขความจริงทั้งหมด