การต่อสู้ในคฤหาสน์หลังเก่าดำเนินไปอย่างดุเดือด เสียงปืน เสียงตะโกน และเสียงของวัตถุที่แตกหักดังระงมไปทั่ว บริเวณโดยรอบเต็มไปด้วยความโกลาหล อาคิราถูกจับกุมตัวไว้โดยลูกน้องสองคนของมาเฟียสายฟ้า เขาพยายามสะบัดหลุด แต่ก็ไม่สำเร็จ "ปล่อยผมนะ!" อาคิราตะโกน "ผมจะไปช่วยลุงสมศักดิ์!" "หุบปากไปซะ!" ลูกน้องคนหนึ่งกระชากแขนเขาอย่างแรง "แกไม่มีสิทธิ์ทำอะไรทั้งนั้น!" อาคิราเหลือบมองไปทางลุงสมศักดิ์ เขาเห็นลุงกำลังต่อสู้อย่างสุดกำลัง พยายามปกป้องเขาและลูกน้องของเขาจากกลุ่มคนของมาเฟียสายฟ้า "คุณอาคะ!" เมษาโผล่หน้าออกมาจากมุมมืด เธอเองก็ถูกจับตัวไว้เช่นกัน แต่ดูเหมือนว่าเธอจะได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย "คุณอาคะ!" "เมษา!" อาคิราเห็นเมษาก็ยิ่งเป็นห่วง "แกเป็นอะไรมากไหม!" "ไม่เป็นไรค่ะ" เมษาตอบเสียงเบา "คุณอาคะ รีบหาทางช่วยพวกเรานะคะ" มาเฟียสายฟ้าหัวเราะเสียงดัง "แกคิดว่าจะชนะฉันได้งั้นรึ สมศักดิ์ แกมันก็แค่คนแก่ที่หลงยุคไปแล้ว" "ผมไม่หลงยุค" ลุงสมศักดิ์ตอบกลับอย่างไม่ยี่หระ "ผมมาเพื่อทวงความยุติธรรมให้ครอบครัวของผม และผมจะไม่มีวันยอมให้คนอย่างแกมีชีวิตอยู่บนโลกนี้อีกต่อไป" "ปากดีนักนะ!" มาเฟียสายฟ้าชักปืนออกมา "แกคิดว่าแกแน่แค่ไหน!" ทันใดนั้นเอง เสียงปืนก็ดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่เสียงปืนของมาเฟียสายฟ้า เป็นเสียงปืนจากด้านนอกที่ยิงเข้ามาอย่างต่อเนื่อง "มีคนมาช่วย!" อาคิราตะโกนด้วยความหวัง "พวกแกหมดหวังแล้ว!" ลูกน้องของมาเฟียสายฟ้าเริ่มเสียขวัญ พวกเขามองหน้ากันไปมาด้วยความกังวล "ใครมันกล้าบังอาจ!" มาเฟียสายฟ้าตะคอก "พวกของฉันเอง" เสียงของใครบางคนดังขึ้นจากด้านนอก "แกมันหมดเวลาแล้ว สายฟ้า" อาคิราหันไปมอง และเห็นร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งก้าวเข้ามาในห้องโถง เขาคือคนที่อาคิราเคยเห็นในภาพถ่ายเก่าๆ ที่ลุงสมศักดิ์เคยให้ดู เขาคือ... นพดล "คุณนพดล!" อาคิราอุทานด้วยความตกใจ "เป็นไปไม่ได้!" มาเฟียสายฟ้าตะโกน "แกตายไปแล้ว!" "ฉันไม่ตาย" นพดลตอบด้วยน้ำเสียงที่มั่นคง "และฉันจะไม่มีวันปล่อยให้แกทำร้ายใครได้อีก" นพดลไม่ได้มาคนเดียว เขามาพร้อมกับลูกน้องของเขาอีกจำนวนหนึ่ง พวกเขามีอาวุธครบมือและพร้อมที่จะเข้าปะทะ "แกมัน... แกมันหักหลังฉัน!" มาเฟียสายฟ้าโกรธจัด "ผมไม่ได้หักหลังคุณ" นพดลกล่าว "แต่คุณต่างหากที่ทรยศผม" "แกพูดเรื่องอะไร!" มาเฟียสายฟ้าไม่เข้าใจ "คุณบอกว่าผมขโมยทุกอย่างไปจากคุณ" นพดลกล่าว "แต่ความจริงคือ คุณต่างหากที่พยายามขโมยทุกอย่างไปจากผม ทั้งธุรกิจ ทั้งครอบครัว" "แกมันโกหก!" มาเฟียสายฟ้าตะคอก "ผมไม่ได้โกหก" นพดลยืนยัน "ผมมีหลักฐานทุกอย่าง" เขาหันไปมองอาคิรา "อาคิรา พ่อแกเป็นคนดี แต่เขาก็ถูกชักจูงไปในทางที่ผิด เพราะความทะเยอทะยานของตัวเอง" "พ่อผม..." อาคิราพึมพำ "ผมรู้ว่ามันยากที่จะยอมรับ" นพดลกล่าว "แต่พ่อแกได้ทำข้อตกลงกับมาเฟียสายฟ้า เพื่อให้จัดการฉัน" "แล้วทำไมคุณถึงรอดมาได้" อาคิราถาม "ผมรู้ว่ามาเฟียสายฟ้าจะทำอะไร" นพดลตอบ "ผมจึงเตรียมการไว้ล่วงหน้า ผมแสร้งทำเป็นตาย และรอเวลาที่จะเปิดโปงเขา" "แกมัน..." มาเฟียสายฟ้าแทบจะคลั่ง "ตอนนี้ถึงเวลาที่แกจะต้องชดใช้แล้ว" นพดลกล่าว "ชดใช้ทุกสิ่งทุกอย่างที่แกได้ทำไว้" ลูกน้องของนพดลเริ่มเข้าล้อมมาเฟียสายฟ้าและลูกน้องของเขา การต่อสู้ที่ดุเดือดยิ่งขึ้นกว่าเดิม อาคิราและเมษามองดูเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความตื่นตะลึง "เราต้องไปช่วยลุงสมศักดิ์" อาคิราพูดขึ้น "ค่ะ" เมษาพยักหน้า ทั้งสองคนพยายามดิ้นรนให้หลุดพ้นจากการควบคุมของลูกน้องมาเฟียสายฟ้า พวกเขาทำทุกอย่างที่ทำได้ เพื่อที่จะไปหาลุงสมศักดิ์ "แกต้องตาย!" มาเฟียสายฟ้าตะโกนใส่หน้า นพดล "ไม่มีวัน" นพดลตอบ "ความยุติธรรมจะชนะเสมอ" เขาหันไปมองอาคิรา "อาคิรา ฉันรู้ว่าแกกำลังเจ็บปวด แต่แกต้องเข้มแข็งนะ" "ผมจะเข้มแข็ง" อาคิราตอบ ในที่สุด ลูกน้องของมาเฟียสายฟ้าก็เริ่มพ่ายแพ้ พวกเขาถูกจับกุมตัวไปทีละคนสองคน มาเฟียสายฟ้าพยายามจะหนี แต่ก็ถูกนพดลขวางไว้ "แกไปไหนไม่รอดแล้ว สายฟ้า" นพดลกล่าว มาเฟียสายฟ้าหันมองอาคิราด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความแค้น "แก... แกจะเสียใจ!" "ผมไม่เสียใจ" อาคิราตอบ "ผมแค่ต้องการความจริง"