แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาในห้องทำงานหรูหราของอาคิรา กลิ่นกาแฟเข้มข้นลอยอบอวลอยู่ทั่วห้อง บนโต๊ะทำงานที่ทำจากไม้สักเนื้อดี มีกองเอกสารวางระเกะระกะ แต่สายตาของอาคิรากลับจับจ้องไปที่ภาพถ่ายใบหนึ่ง เขาเป็นภาพของเมษาที่เขาแอบถ่ายไว้เมื่อคืนนี้ ใบหน้าของเธอในยามที่กำลังตั้งใจมองอะไรบางอย่าง ช่างดูงดงามจนน่าหลงใหล “นายท่านครับ” ไต้ฝุ่นเปิดประตูเข้ามา ก่อนจะเห็นภาพที่เจ้านายกำลังจ้องมองอยู่ “ผมมีข่าว” อาคิรายกมือขึ้นเป็นสัญญาณให้หยุด ก่อนจะเก็บภาพถ่ายใบนั้นลงลิ้นชักอย่างรวดเร็ว “ว่ามา” “พวกเราตามสืบจนรู้แล้วครับ คนที่บุกโจมตีเมื่อคืนนี้เป็นฝีมือของ ‘กลุ่มเหยี่ยวทะเล’ เป็นแก๊งคู่แข่งที่พยายามจะขยายอิทธิพลเข้ามาในพื้นที่ของเรา” ไต้ฝุ่นรายงาน อาคิราพยักหน้าช้าๆ “เหยี่ยวทะเล… พวกมันกล้าดีจริงๆ” เขาพูดเสียงเย็น “ซันเป็นอย่างไรบ้าง” “ปลอดภัยครับนายท่าน เขาได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย แต่ก็พร้อมจะร่วมมือกับเราในการจัดการกับกลุ่มเหยี่ยวทะเล” “ดี” อาคิราลุกขึ้นยืน เขาเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังเมืองที่กำลังตื่นตัว “เรื่องเมษาล่ะ” ไต้ฝุ่นลังเลเล็กน้อย “เธอ… เธอขอพบครับนายท่าน” อาคิราหันกลับมามองไต้ฝุ่นด้วยความประหลาดใจ “ขอพบ? ทำไม” “ผมไม่ทราบแน่ชัดครับ แต่เธอฝากข้อความมาว่ามีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย” “ส่งเธอเข้ามา” อาคิราออกคำสั่ง ไม่นานนัก ประตูห้องทำงานก็เปิดออกอีกครั้ง เมษาปรากฏตัวขึ้น เธออยู่ในชุดที่เรียบง่ายกว่าเมื่อคืน แต่ก็ยังคงความสง่างาม ดวงตาของเธอยังคงฉายแววแน่วแน่ “ฉันมีเรื่องจะคุยกับคุณ” เมษาเอ่ยขึ้นทันทีที่เข้ามา อาคิราพยักหน้า “นั่งก่อนสิ” เขาผายมือไปยังเก้าอี้ตัวหนึ่ง เมษานั่งลงอย่างสง่าผ่าเผย “ฉันรู้ว่าคุณเป็นใคร และฉันก็รู้ว่าโลกของคุณอันตรายแค่ไหน” “แล้วคุณมาที่นี่ทำไม” อาคิราถาม “ฉันมาเพราะฉันอยากรู้ว่าทำไมคุณถึงช่วยฉันไว้เมื่อคืนนี้” เมษาตอบตรงๆ “คุณไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้น” อาคิราเลิกคิ้ว “ฉันก็แค่ทำในสิ่งที่ควรทำ” “แล้วคุณแน่ใจหรือว่านั่นคือสิ่งที่คุณรู้สึกจริงๆ” เมษาถามกลับ น้ำเสียงของเธอแฝงไว้ด้วยความสงสัย อาคิราหัวเราะในลำคอ “ฉันไม่เคยเชื่อในความรู้สึก ฉันเชื่อในสิ่งที่ตาเห็น และสิ่งที่ฉันทำเมื่อคืนนี้ คือการปกป้องทรัพย์สินของฉัน” “ทรัพย์สิน?” เมษาทวนคำ “ฉันเป็นทรัพย์สินของคุณหรือคะ” “คุณก็เป็นส่วนหนึ่งของมัน” อาคิราตอบอย่างไม่ใยดี “คุณอยู่กับซัน พ่อของคุณคือหุ้นส่วนของฉัน การถูกลอบทำร้ายในระหว่างการส่งมอบของ ถือเป็นความเสียหายต่อธุรกิจของเรา” เมษาจ้องมองอาคิราอย่างไม่เชื่อสายตา “คุณคิดว่าฉันเป็นแค่สิ่งของอย่างนั้นหรือ” “ในโลกของฉัน สิ่งของมีค่าสามารถสร้างกำไรมหาศาลได้” อาคิราตอบกลับอย่างไม่สะทกสะท้าน “และสิ่งของที่ไม่มีประโยชน์ ก็ถูกกำจัดทิ้งไป” คำพูดของอาคิราทำเอาเมษาถึงกับหน้าชา เธอไม่เคยเจอใครที่มองโลกอย่างเย็นชาและไร้หัวใจเช่นนี้มาก่อน “คุณมัน… ไร้ความรู้สึก” “ฉันไม่เคยปฏิเสธ” อาคิราตอบ “แล้วคุณล่ะ มาหาฉันถึงที่นี่ เพื่อบอกว่าฉันไร้ความรู้สึกอย่างนั้นหรือ” “ฉันมาเพื่อเสนอความช่วยเหลือ” เมษาพูดต่อ “ฉันรู้ว่ากลุ่มเหยี่ยวทะเลคือใคร และฉันก็รู้จุดอ่อนของพวกเขา” อาคิราหรี่ตาลง “คุณรู้ได้อย่างไร” “ฉันเคยมีความสัมพันธ์กับลูกชายของหัวหน้ากลุ่มเหยี่ยวทะเล” เมษาตอบ “ฉันรู้ข้อมูลบางอย่างที่อาจเป็นประโยชน์กับคุณ” อาคิราครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาไม่เคยเชื่อใจใครได้ง่ายๆ แต่สิ่งที่เมษาพูดก็มีน้ำหนัก เขาต้องการข้อมูลเพื่อจัดการกับกลุ่มเหยี่ยวทะเลให้เด็ดขาด “แล้วคุณต้องการอะไรตอบแทน” อาคิราถาม “ทุกอย่างมีราคา” “ฉันต้องการให้คุณช่วยพ่อของฉัน” เมษาตอบ “หลังจากนี้ พ่อของฉันอาจตกเป็นเป้าหมายของกลุ่มเหยี่ยวทะเล ฉันอยากให้คุณปกป้องเขา” อาคิราเงียบไป เขาไม่เคยช่วยเหลือใครฟรีๆ แต่การได้เห็นแววตาที่จริงจังของเมษา ทำให้เขารู้สึกสั่นไหวอย่างประหลาด “ข้อตกลง” อาคิราพูด “คุณให้ข้อมูล ฉันคุ้มครองพ่อของคุณ” “ตกลง” เมษาตอบรับทันที “ดี” อาคิราลุกขึ้นยืน “บอกข้อมูลมา” เมษาเริ่มเล่ารายละเอียดเกี่ยวกับกลุ่มเหยี่ยวทะเล จุดอ่อนของพวกเขา เส้นทางการขนส่งสินค้าที่ผิดกฎหมาย และบุคคลสำคัญในองค์กร อาคิราตั้งใจฟังทุกคำพูด แววตาของเขาฉายประกายแห่งความเฉลียวฉลาด เขาเริ่มวางแผนที่จะตอบโต้ เมื่อเมษาพูดจบ เธอก็ลุกขึ้นยืน “ฉันทำตามที่พูดแล้ว คุณต้องทำตามสัญญา” “แน่นอน” อาคิราตอบ “ฉันไม่เคยผิดคำพูด” เมษาก้าวถอยหลัง ใบหน้าของเธอดูผ่อนคลายลงเล็กน้อย “ฉันขอตัว” “เดี๋ยวก่อน” อาคิราเรียกเธอไว้ “คุณจะไปไหน” “กลับบ้านค่ะ” เมษาตอบ “แล้วพ่อของคุณล่ะ” อาคิราถาม “คุณไม่เป็นห่วงเขาหรือ” “ฉันจะไปหาเขาหลังจากนี้ค่ะ” เมษาตอบ “แต่ฉันอยากให้คุณส่งคนไปคุ้มกันเขาให้เร็วกว่านี้” อาคิราพยักหน้า “ไต้ฝุ่น! จัดกำลังไปคุ้มครองพ่อของเมษาทันที” “รับทราบครับนายท่าน” ไต้ฝุ่นที่ยืนรออยู่หน้าห้องรีบตอบรับ เมษามองอาคิราด้วยสายตาขอบคุณ “ขอบคุณค่ะ” เธอหมุนตัวเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้อาคิราอยู่ตามลำพัง เขากลับไปนั่งที่โต๊ะทำงานอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ สายตาของเขากลับมองไปยังเก้าอี้ที่เมษานั่งอยู่ ไม่ใช่ภาพถ่ายอีกต่อไป บางที… เขาอาจจะต้องทบทวนความเชื่อเรื่องความรักของตัวเองใหม่ก็ได้