อาคิราเร่งเดินทางกลับท่าเรือด้วยความเร็วสูงสุด หัวใจของเขาเต้นแรงด้วยความโกรธและความรู้สึกผิดที่ไม่สามารถปกป้องคลังสินค้าหลักไว้ได้ "คุณอาครับ" ไพรแจ้งข่าวผ่านวิทยุสื่อสาร "สถานการณ์ที่ท่าเรือเลวร้ายมากครับ พวกเงาอสรพิษควบคุมคลังสินค้าไปได้แล้ว และกำลังลำเลียงของบางอย่างออกไป" "ลำเลียงอะไรออกไป" อาคิราถามเสียงเข้ม "มีใครเห็นบ้างไหม" "ยังไม่ชัดเจนครับคุณอา" ไพรตอบ "แต่ดูเหมือนจะเป็นของมีค่าบางอย่าง" เมื่ออาคิรามาถึงท่าเรือ ภาพที่เห็นทำให้เขาแทบหยุดหายใจ กลุ่มคนติดอาวุธจำนวนมากกำลังขนย้ายสินค้าจากคลังสินค้าขึ้นเรือบรรทุกขนาดใหญ่ "พวกมันกำลังขนย้ายอะไรออกไป" อาคิราถามไพรที่ยืนอยู่ข้างๆ "ผมไม่แน่ใจครับคุณอา" ไพรตอบ "แต่ดูเหมือนว่าจะเป็นยาเสพติดจำนวนมหาศาล" อาคิรากำหมัดแน่น "วิชัย...แกมันกล้าดียังไง!" "คุณอาครับ" ลุงสมศักดิ์เดินเข้ามาหา "เราต้องรีบจัดการก่อนที่พวกมันจะขนของทั้งหมดออกไป" "ผมรู้ครับลุง" อาคิราตอบ "เราจะบุกเข้าโจมตีตอนนี้เลย" "แต่พวกมันมีกำลังพลมากกว่าเรามากนะครับ" ไพรท้วง "หากเราบุกเข้าไปโดยไม่มีแผน อาจจะเสียเปรียบ" "ผมรู้" อาคิราถอนหายใจ "แต่เราไม่มีเวลาแล้ว" อาคิราตัดสินใจอย่างรวดเร็ว เขาออกคำสั่งให้ทีมของตนเองเตรียมพร้อมสำหรับการบุกเข้าโจมตี "ไพร" อาคิราหันไปสั่ง "แกนำทีมส่วนหนึ่งไปตัดเส้นทางหลบหนีของพวกมัน ส่วนผมจะนำทีมที่เหลือบุกเข้าโจมตีจากด้านหน้า" "รับทราบครับคุณอา" ไพรตอบรับด้วยความมุ่งมั่น การปะทะกันอย่างดุเดือดเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง ท่ามกลางเสียงปืนและระเบิด อาคิราต่อสู้อย่างไม่หวั่นเกรง เขาต้องชิงคลังสินค้าคืนมาให้ได้ "วิชัย!" อาคิราตะโกนขณะที่เขาเผชิญหน้ากับวิชัยที่ยืนอยู่บนดาดฟ้าของเรือบรรทุก "แกหยุดการกระทำโง่ๆ ของแกเสียที!" "ฮ่าๆๆ" วิชัยหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "ข้าจะหยุดทำไม ในเมื่อข้ากำลังจะประสบความสำเร็จ" "แกกำลังทำลายชีวิตผู้คนนับไม่ถ้วนนะวิชัย!" อาคิราตะคอก "นั่นไม่ใช่ปัญหาของข้า" วิชัยตอบ "ปัญหาของข้าคือการแก้แค้นเจ้าและตระกูลของแก!" การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด วิชัยพยายามหลบหนีไปกับเรือบรรทุก แต่กลุ่มของอาคิราก็สามารถสกัดกั้นไว้ได้ ในช่วงเวลาที่ชี้เป็นชี้ตาย วิชัยได้ยิงปืนใส่กลุ่มคนงานที่กำลังขนย้ายสินค้าอย่างบ้าคลั่ง "ไม่นะ!" อาคิราตะโกนเมื่อเห็นเหตุการณ์ "แกหยุดเดี๋ยวนี้นะวิชัย!" อาคิราพุ่งเข้าใส่ วิชัยและอาคิราต่อสู้กันตัวต่อตัวอย่างดุเดือดบนดาดฟ้าเรือ "แกมันก็แค่หมาตัวหนึ่ง!" วิชัยตะคอกขณะที่เขาพยายามแทงอาคิราด้วยมีด "แต่เป็นหมาที่พร้อมจะกัดแกจนตาย!" อาคิราตอบโต้ อาคิราสามารถปัดมีดของวิชัยออกไปได้ และใช้โอกาสนั้นต่อยเข้าที่หน้าของวิชัยอย่างแรง วิชัยเสียหลักล้มลงไป ในขณะที่อาคิรากำลังจะจับกุมวิชัย ไพรก็ตะโกนมาจากด้านล่าง "คุณอาครับ! ระวัง!" อาคิราหันไปมอง และเห็นวิชัยกำลังจะยิงปืนใส่เขา "ไม่!" เสียงของเมษาดังขึ้นมาจากฝั่งท่าเรือ เธอเพิ่งมาถึงที่เกิดเหตุพร้อมกับลุงสมศักดิ์ อาคิราตัดสินใจอย่างรวดเร็ว เขาผลักวิชัยออกไป ทำให้วิชัยเสียหลักและปืนลั่นไปโดนตัวเอง วิชัยล้มลงไปกองกับพื้น เลือดไหลซึมออกมา เขาพยายามจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ทำได้เพียงสำลักเลือด "แก...แกมัน...ไม่...ยอม...แพ้...ง่ายๆ..." วิชัยกล่าวด้วยเสียงที่แผ่วเบา ก่อนจะสิ้นใจไป อาคิราทรุดตัวลงมองศพของวิชัย เขารู้สึกเหนื่อยล้า แต่ก็โล่งใจที่ทุกอย่างจบลงเสียที "คุณอาคะ!" เมษาวิ่งเข้ามาหาอาคิราทันทีที่เธอเห็นว่าสถานการณ์สงบลงแล้ว "เมษา..." อาคิรามองหน้าภรรยาด้วยความรัก "เธอมาทำไม" "เมษากลัวคุณอาจะเป็นอันตรายค่ะ" เมษากล่าวพร้อมกอดอาคิราแน่น "เมษาไม่อยากให้คุณอาต้องเจ็บปวดอีก" "ผมปลอดภัยแล้วครับเมษา" อาคิรากอดเธอตอบ "ทุกอย่างจบแล้ว" ลุงสมศักดิ์และไพรเข้ามาหาอาคิรา "คุณอาครับ" ไพรกล่าว "เราสามารถกอบกู้ของกลางส่วนใหญ่ไว้ได้ และจับกุมลูกน้องของวิชัยได้เกือบทั้งหมด" "ดีมาก" อาคิรากล่าว "เราต้องจัดการเรื่องที่เหลือให้เรียบร้อย" หลายวันต่อมา ชีวิตของอาคิราและเมษาก็กลับมาสงบสุขอีกครั้ง การจากไปของวิชัยได้ยุติความขัดแย้งที่ยืดเยื้อมานาน อาคิราได้เรียนรู้ว่าการแก้แค้นไม่ใช่หนทางออกที่ยั่งยืน และความรักและความผูกพันกับเมซาคือสิ่งที่สำคัญที่สุด "คุณอาคะ" เมษากล่าวขณะที่ทั้งคู่นั่งจิบชายามบ่าย "เมษามีความสุขมากเลยค่ะ" อาคิรายิ้ม "ผมก็เหมือนกันครับเมษา" เขาโอบไหล่เธอ "ขอบคุณนะที่อยู่เคียงข้างผมเสมอ" "เมษาก็ขอบคุณคุณอาเหมือนกันค่ะ" เมษากล่าว "ที่ทำให้เมษารู้สึกปลอดภัยและมีความสุขที่สุด" แม้ว่าโลกของมาเฟียจะยังคงมีความท้าทายรออยู่ แต่ในตอนนี้ อาคิราก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน ด้วยหัวใจที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักและความเข้มแข็งที่ได้รับจากเมษา "ผมรักคุณนะเมษา" อาคิรากล่าว "เมษาก็รักคุณอาค่ะ" เมษายิ้มตอบ "รักที่สุดเลย" ทั้งสองมองตากันด้วยความเข้าใจและความรักที่ลึกซึ้ง การเดินทางของพวกเขาอาจจะไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบเสมอไป แต่ตราบใดที่พวกเขามีกันและกัน พวกเขาก็พร้อมที่จะก้าวต่อไปข้างหน้าด้วยกัน