การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือดท่ามกลางแสงไฟสลัวของท่าเรือ เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหว และเสียงตะโกนของผู้คนดังระงมไปทั่วบริเวณ อาคิราต่อสู้กับชายอสรพิษและลูกน้องของมันอย่างดุเดือด แม้ต้นแขนของเขาจะได้รับบาดเจ็บ แต่แรงใจที่ได้จากเมษาทำให้เขามีพลังเหนือมนุษย์ "แกมันก็แค่นักฆ่าไร้หัวใจ!" ชายอสรพิษตะโกน ขณะที่กำลังหลบการโจมตีของอาคิรา "แกไม่เคยรู้จักความรัก! แกไม่เข้าใจหรอกว่าความรู้สึกที่แท้จริงเป็นอย่างไร!" "ฉันกำลังจะเข้าใจ" อาคิราตอบ พลางยิงปืนสวนกลับไป "และฉันจะทำลายแกให้สิ้นซาก เพื่อปกป้องคนที่ฉันรัก!" คำว่า "คนที่ฉันรัก" หลุดออกจากปากของอาคิราอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับว่าเขาเคยพูดคำนี้มาตลอดชีวิต เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะสามารถพูดคำนี้ได้ โดยเฉพาะกับผู้หญิงอย่างเมษา เมษายืนอยู่ไม่ห่างจากอาคิรามากนัก เธอใช้ผ้าพันแผลที่เตรียมมาอย่างดี พันรอบบาดแผลของอาคิราอีกครั้งด้วยความระมัดระวัง สายตาของเธอเต็มไปด้วยความห่วงใยและกำลังใจ "คุณอาคะ" เมษาเอ่ยเสียงเบา "คุณต้องสู้ต่อไปนะคะ" "ผมจะสู้" อาคิราตอบ "เพื่อเธอ" การต่อสู้ดำเนินต่อไปอีกพักใหญ่ จนกระทั่งกลุ่มของซันสามารถเข้าควบคุมสถานการณ์ได้ พวกเขาจัดการกับลูกน้องของชายอสรพิษจนเกือบหมด เหลือเพียงชายอสรพิษที่กำลังปะทะกับอาคิราเพียงลำพัง "แกมันก็แค่นักฆ่าที่ถูกความแค้นครอบงำ" อาคิราพูด ขณะที่กำลังแลกหมัดกับชายอสรพิษ "แกเสียใจในสิ่งที่ทำในอดีต แต่แกกลับเลือกเส้นทางที่ผิด" "แกไม่มีสิทธิ์มาพูดกับฉัน!" ชายอสรพิษตะโกนลั่น "แกมันก็แค่ไอ้เด็กกำพร้าที่ถูกเลี้ยงมาให้เป็นฆาตกร!" คำพูดนั้นสะท้อนเข้าสู่จิตใจของอาคิราอย่างรุนแรง เขากำหมัดแน่น ดวงตาของเขาฉายแววแห่งความโกรธเกรี้ยว "แกพูดมากเกินไปแล้ว!" อาคิราคำราม เขาปล่อยหมัดสุดท้ายเข้าใส่ชายอสรพิษอย่างแรง จนร่างของชายอสรพิษกระเด็นไปชนเข้ากับกำแพง "แกจะไม่มีวันเข้าใจ" อาคิราพูดเสียงเย็น "ว่าความรักมันยิ่งใหญ่แค่ไหน" ชายอสรพิษพยายามลุกขึ้นยืน แต่ก็ทำไม่สำเร็จ เขาจ้องมองอาคิราด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความขมขื่นและความพ่ายแพ้ "แก... แกจะเสียใจ..." ชายอสรพิษพึมพำ ก่อนที่จะหมดสติไป เมื่อเห็นว่าศัตรูหมดสภาพ ไต้ฝุ่นก็เข้ามาประชิดตัวอาคิรา "นายท่านครับ เสร็จสิ้นแล้วครับ" ไต้ฝุ่นกล่าว อาคิราพยักหน้า เขาหันไปมองเมษาที่กำลังเดินเข้ามาหาด้วยสีหน้าโล่งอก "คุณอาคะ" เมษาเอ่ย "คุณไม่เป็นไรนะคะ" "ผมไม่เป็นไร" อาคิราตอบ พลางจับมือของเมษาไว้ "ขอบคุณเธอมากนะเมษา" "ไม่เป็นไรค่ะ" เมษายิ้ม "ฉันดีใจที่คุณปลอดภัย" อาคิราจ้องมองใบหน้าของเมษา เขาเห็นรอยยิ้มที่สดใสและจริงใจ รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของเขาอบอุ่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "เมษา" อาคิราเอ่ย "ฉัน..." เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ถูกขัดขึ้นโดยไต้ฝุ่น "นายท่านครับ มีรถของตำรวจกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้ครับ" ไต้ฝุ่นรายงาน อาคิราขมวดคิ้ว "พวกมันรู้เรื่องนี้ได้ยังไง" "ไม่ทราบครับ แต่เราต้องรีบไปจากที่นี่ก่อน" ไต้ฝุ่นกล่าว อาคิราพยักหน้า เขาหันไปมองเมษา "ไปกันเถอะเมษา" "ค่ะ" เมษาตอบ ทั้งสองคนขึ้นรถยนต์ของอาคิรา และรีบขับออกจากบริเวณท่าเรือไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เบื้องหลังเพียงเสียงไซเรนของรถตำรวจที่ดังใกล้เข้ามา ระหว่างทางกลับบ้าน อาคิราขับรถด้วยความเงียบ เขาเหลือบมองเมษาที่นั่งอยู่ข้างๆ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกังวล "เธอไม่ต้องห่วงนะ" อาคิราเอ่ย "ผมจะจัดการทุกอย่างเอง" "ฉันเชื่อใจคุณค่ะ" เมษาตอบ อาคิรายิ้ม เขาไม่เคยรู้สึกมั่นคงและมีความหวังมากเท่านี้มาก่อน เมื่อมาถึงคฤหาสน์ อาคิราก็พาเมษาเข้าไปข้างใน "คุณอาคะ" เมษาเอ่ย "ฉันควรจะกลับแล้วค่ะ" "ไม่" อาคิราปฏิเสธ "คืนนี้เธอพักที่นี่ก่อนนะ" "แต่..." "ไม่มีแต่" อาคิราพูด "ฉันไม่อยากให้เธอต้องไปไหนคนเดียว" เมษามองอาคิราด้วยความซาบซึ้ง เธอพยักหน้าตกลง อาคิราพาเมษาไปที่ห้องรับแขก และให้เธอพักผ่อน เขาไปทำแผลที่ต้นแขน และเปลี่ยนเสื้อผ้า หลังจากนั้น อาคิราก็กลับมานั่งข้างๆ เมษา "เมษา" อาคิราเอ่ย "ฉันไม่รู้จะขอบคุณเธออย่างไรดี" "ไม่เป็นไรค่ะ" เมษาตอบ "ฉันแค่อยากให้คุณรู้ว่า ฉันอยู่ตรงนี้เสมอ" อาคิราจับมือของเมษาไว้แน่น "ฉันรู้" เขาเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของเมษา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย "เมษา" อาคิราเอ่ย "ฉันไม่เคยเชื่อในความรักมาก่อนเลย" "แต่ตอนนี้..." "ตอนนี้ฉันเชื่อแล้ว" อาคิราพูด "เพราะเธอ" เมษายิ้ม เขินอายเล็กน้อย "ฉันดีใจค่ะ" "ฉันก็ดีใจ" อาคิราตอบ "ที่ได้พบเธอ" เขาค่อยๆ โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้เมษา ดวงตาของเขามองเข้าไปในดวงตาของเธออย่างลึกซึ้ง "ขอฉันได้ไหม" อาคิราถาม เมษาพยักหน้า อาคิราบรรจงจุมพิตลงบนริมฝีปากของเมษาอย่างแผ่วเบา เป็นจุมพิตที่เต็มไปด้วยความรู้สึกมากมาย ทั้งความรัก ความผูกพัน และความหวัง เป็นจุมพิตแรกของมาเฟียไร้รัก ที่ได้ค้นพบหัวใจของตัวเองอีกครั้ง