วันเวลาหลังจากนั้น แพรวพรรณพยายามใช้ชีวิตของเธอให้เป็นปกติที่สุด แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าความคิดถึงธนาวัฒน์เริ่มเข้ามาครอบงำจิตใจ เธอทบทวนบทสนทนาของพวกเขาอีกครั้ง และพยายามตีความความหมายที่ซ่อนอยู่ เธอรู้สึกสับสนกับความรู้สึกของตัวเอง เธอรู้ว่าธนาวัฒน์ทำให้เธอเจ็บปวดมากในอดีต แต่การกลับมาของเขา พร้อมกับคำสารภาพที่จริงใจ ทำให้เธออดหวั่นไหวไม่ได้ “เป็นไงบ้าง” ปภาวินีถามเพื่อนสนิทของเธอขณะนั่งจิบกาแฟอยู่ที่คาเฟ่โปรด “ได้คุยกับเขาแล้วเป็นไงบ้าง” แพรวพรรณถอนหายใจ “ฉัน… ฉันไม่รู้สิ” “ไม่รู้ว่ายังไง” ปภาวินีเลิกคิ้ว “เขาพูดอะไร” “เขาก็บอกว่าเขายังรักฉัน” แพรวพรรณตอบเสียงเบา “แล้วก็บอกว่าตอนที่เขาหย่ากับฉัน มันเป็นเพราะเขารักฉันมากเกินไป เลยกลัวว่าฉันจะเดือดร้อน” “อะไรนะ!” ปภาวินีอุทาน “ฟังดูเหมือนนิยายน้ำเน่าเลยนะ” “ฉันก็ว่างั้นแหละ” แพรวพรรณกล่าว “แต่ฉันก็ไม่รู้จะเชื่อเขาได้มากแค่ไหน” “แล้วเธอเชื่อเขาหรือเปล่า” ปภาวินีถามตรงๆ แพรวพรรณเงียบไป “ฉัน… ฉันไม่รู้” “มันเป็นเรื่องของหัวใจนะแพรว” ปภาวินีบอก “ถ้าเธอรู้สึกว่าอะไรถูกก็ทำตามหัวใจของเธอ” “แต่ฉันกลัว” แพรวพรรณยอมรับ “กลัวว่าฉันจะตัดสินใจผิดอีกครั้ง” “เธอไม่ต้องกลัว” ปภาวินีจับมือแพรวพรรณเบาๆ “ถ้าเธอตัดสินใจผิดอย่างน้อยเธอก็ได้เรียนรู้” “แต่การเรียนรู้ครั้งนี้ มันอาจจะเจ็บปวดกว่าเดิมก็ได้นะ” แพรวพรรณพูด “อย่างน้อยเธอก็ไม่ได้อยู่คนเดียว” ปภาวินีปลอบ “ฉันอยู่ตรงนี้กับเธอเสมอ” แพรวพรรณยิ้มให้กับเพื่อน “ขอบคุณนะ” ในช่วงเวลาเดียวกัน ธนาวัฒน์ก็กำลังเผชิญหน้ากับความยากลำบากเช่นกัน เขาพยายามที่จะเข้าหาแพรวพรรณมากขึ้น แต่ก็รู้สึกได้ถึงกำแพงที่มองไม่เห็นระหว่างพวกเขาทั้งสอง เขาพบแพรวพรรณตามคำขอของเธอที่สวนสาธารณะแห่งนั้นอีกครั้ง “คุณ… คุณอยากจะคุยอะไรกับฉันอีกล่ะ” แพรวพรรณถามเมื่อเธอมาถึง “ผมแค่อยากจะเห็นหน้าคุณ” ธนาวัฒน์ตอบ “ผมอยากรู้ว่าคุณเป็นยังไงบ้าง” “ฉันก็… ก็สบายดี” แพรวพรรณตอบอย่างอึดอัด “ผมอยากจะอธิบายเรื่องในอดีตให้คุณฟังให้มากกว่านี้” ธนาวัฒน์กล่าว “ผมอยากให้คุณเข้าใจ” “คุณคิดว่าการอธิบาย มันจะช่วยให้ทุกอย่างดีขึ้นได้เหรอ” แพรวพรรณถาม “ผมไม่รู้” ธนาวัฒน์ยอมรับ “แต่ผมอยากจะลอง” “เรื่องที่คุณบอกว่าคุณกลัวว่าฉันจะเดือดร้อน มันคือเรื่องอะไรกันแน่” แพรวพรรณถาม “คุณช่วยบอกฉันได้ไหม” ธนาวัฒน์มองไปรอบๆ เหมือนจะแน่ใจว่าไม่มีใครได้ยิน ก่อนจะก้มลงกระซิบข้างหูแพรวพรรณ “ผมกำลังเจอกับเรื่องที่เกี่ยวกับธุรกิจของครอบครัว เป็นเรื่องที่อันตรายมาก มีคนบางกลุ่มที่ต้องการจะเล่นงานผม และผมกลัวว่าถ้าคุณเข้ามาพัวพัน คุณจะตกอยู่ในอันตราย” แพรวพรรณตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน “อันตรายขนาดนั้นเลยเหรอ” “ใช่” ธนาวัฒน์พยักหน้า “ผมตัดสินใจที่จะหย่ากับคุณ เพื่อให้คุณหลุดพ้นจากเรื่องทั้งหมดนี้” “แต่การที่คุณหายไปเฉยๆ มันก็ทำให้ฉันเจ็บปวดมากนะ” แพรวพรรณกล่าว “คุณไม่คิดถึงความรู้สึกของฉันเลยหรือไง” “ผมคิดถึงคุณเสมอ” ธนาวัฒน์ยืนยัน “ทุกวัน ทุกเวลา ผมคิดถึงคุณตลอด” “แล้วทำไมคุณถึงไม่ติดต่อฉันมาเลย” แพรวพรรณถาม “ทำไมคุณถึงไม่บอกฉันเลย” “ผมทำไม่ได้” ธนาวัฒน์ตอบ “ผมกลัวว่าถ้าผมติดต่อคุณไป คุณอาจจะพยายามเข้ามาช่วยเหลือผม และนั่นจะทำให้คุณตกอยู่ในอันตราย” แพรวพรรณเงียบไป เธอพยายามประมวลผลสิ่งที่ธนาวัฒน์พูด มันดูมีเหตุผล แต่ก็ยังคงมีบางอย่างที่เธอไม่สบายใจ “แล้วตอนนี้ล่ะ” แพรวพรรณถาม “เรื่องมันจบแล้วจริงๆ หรือ” “ผมจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว” ธนาวัฒน์บอก “ตอนนี้มันปลอดภัยแล้ว” “แล้วทำไมคุณถึงให้คนมาคอยตามฉันอยู่ล่ะ” แพรวพรรณถาม “คุณยังไม่ไว้ใจฉันอีกเหรอ” “ไม่ใช่แบบนั้น” ธนาวัฒน์รีบแก้ตัว “ผมแค่… เป็นห่วงคุณ ผมไม่อยากให้คุณต้องเจอเรื่องไม่ดี” “คุณรู้ไหมว่าการมีคนคอยตามฉัน มันทำให้ฉันรู้สึกเหมือนถูกขัง” แพรวพรรณพูดเสียงดังขึ้น “ผมขอโทษ” ธนาวัฒน์กล่าว “ผมจะสั่งให้พวกเขาหยุด” “จริงๆ เหรอ” แพรวพรรณถามด้วยความหวัง “จริง” ธนาวัฒน์พยักหน้า “ผมจะไม่ทำให้คุณรู้สึกอึดอัดอีกต่อไป” แพรวพรรณมองเข้าไปในดวงตาของธนาวัฒน์ เธอเห็นความจริงใจ และความตั้งใจที่จะเปลี่ยนแปลง “ฉัน… ฉันไม่รู้ว่าฉันจะเชื่อคุณได้แค่ไหน” แพรวพรรณกล่าว “แต่ฉันก็อยากจะให้โอกาสคุณ” “ขอบคุณนะแพรว” ธนาวัฒน์กล่าว “ผมจะไม่ทำให้คุณผิดหวัง” ทั้งสองคนนั่งเงียบกันอยู่ครู่หนึ่ง บรรยากาศดูผ่อนคลายมากขึ้น “คุณอยากไปกินข้าวกับผมไหม” ธนาวัฒน์ถาม “ผมอยากจะพาคุณไปที่ที่หนึ่ง” แพรวพรรณลังเล แต่สุดท้ายเธอก็พยักหน้า “ก็ได้” ธนาวัฒน์พาแพรวพรรณไปยังร้านอาหารหรูแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นร้านโปรดของเธอสมัยที่ยังคบกัน “คุณยังจำร้านนี้ได้เหรอ” แพรวพรรณถามอย่างประหลาดใจ “ผมจำได้ทุกอย่างเกี่ยวกับคุณ” ธนาวัฒน์ยิ้ม “รวมถึงร้านอาหารที่คุณชอบ” ตลอดมื้ออาหาร ทั้งสองคนพูดคุยกันมากขึ้น แพรวพรรณเริ่มรู้สึกสบายใจขึ้น เธอเห็นว่าธนาวัฒน์คนนี้แตกต่างจากธนาวัฒน์ในอดีต เขาดูอ่อนโยนและใส่ใจมากขึ้น “ผมอยากจะขอโทษคุณอีกครั้ง” ธนาวัฒน์กล่าว “สำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น” “ฉัน… ฉันให้อภัยคุณแล้ว” แพรวพรรณตอบ “แต่ฉันก็อยากให้คุณรู้ว่ามันไม่ได้หมายความว่าทุกอย่างจะกลับไปเป็นเหมือนเดิม” “ผมเข้าใจ” ธนาวัฒน์กล่าว “ผมพร้อมที่จะเริ่มต้นใหม่กับคุณ” เมื่อถึงเวลาส่งแพรวพรรณกลับบ้าน ธนาวัฒน์ได้จอดรถไว้ห่างๆ และปล่อยให้เธอเดินกลับอพาร์ตเมนต์เอง “ขอบคุณสำหรับค่ำคืนนี้นะ” แพรวพรรณกล่าว “ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณ” ธนาวัฒน์ตอบ “ขอบคุณที่ให้โอกาสผม” แพรวพรรณยิ้มให้เขา ก่อนจะเดินจากไป เมื่อเข้ามาในห้อง แพรวพรรณนั่งลงบนโซฟา เธอรู้สึกเหนื่อยอ่อน แต่ก็มีความสุขอย่างประหลาด เธอรู้ว่าเส้นทางข้างหน้าอาจจะไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ แต่เธอก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน