เสียงหนึ่งดังขึ้น เป็นเสียงของผู้หญิงสูงวัยที่แฝงไปด้วยอำนาจ “คุณธนาวัฒน์คะ” แพรวพรรณหันไปมองตามเสียงนั้น และพบกับหญิงสูงวัยคนหนึ่งในชุดราตรีสีแดงเพลิง ดวงตาคมกริบมองตรงมาที่เธออย่างประเมิน ธนาวัฒน์รีบผละจากแพรวพรรณและเดินเข้าไปหาทันที “คุณแม่ครับ” ธนาวัฒน์เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงที่แฝงความอึดอัด ก่อนจะหันมายิ้มให้แพรวพรรณ “แพรวครับ นี่คุณแม่ของผม คุณหญิงอรพินท์” แพรวพรรณยกมือขึ้นไหว้ด้วยความนอบน้อม “สวัสดีค่ะคุณหญิงอรพินท์ ดิฉัน แพรวพรรณ ค่ะ” คุณหญิงอรพินท์มองแพรวพรรณตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะยิ้มบางๆ ที่มุมปาก “ดิฉันเคยเห็นรูปคุณมาก่อนนะคะ” คำพูดนั้นทำให้แพรวพรรณรู้สึกแปลกใจ แต่ก็พยายามเก็บอาการ “เช่นนั้นหรือคะ” “ค่ะ รูปของคุณกับธนาวัฒน์สมัยที่ยัง… สนิทสนมกัน” คุณหญิงอรพินท์เน้นคำว่า ‘สนิทสนม’ ชัดเจน จนแพรวพรรณรู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่แล่นไปทั่วร่าง ธนาวัฒน์รีบแทรกขึ้น “คุณแม่ครับ แพรวเพิ่งจะมาถึง” “เข้าใจแล้วค่ะ” คุณหญิงอรพินท์กล่าว “แต่ก็ดีเหมือนกันที่ได้เจอกันในงานแบบนี้” เธอหันไปมองธนาวัฒน์อีกครั้ง “ลูกมีเรื่องจะประกาศให้แขกเหรื่อทราบใช่ไหมคะ” ธนาวัฒน์พยักหน้า “ครับคุณแม่” “ถ้าอย่างนั้นเราไปที่เวทีกันก่อนดีกว่า” คุณหญิงอรพินท์เอ่ย “คุณแพรวพรรณ เชิญค่ะ” แพรวพรรณมองธนาวัฒน์อย่างขอความช่วยเหลือ แต่เขาก็เพียงแค่ยิ้มให้เธออย่างให้กำลังใจ ก่อนจะเดินนำคุณหญิงอรพินท์ออกไป แพรวพรรณเดินตามไป รู้สึกถึงสายตาของผู้คนมากมายที่จับจ้องมาที่เธอ เธอไม่คุ้นเคยกับงานสังคมลักษณะนี้เลย บรรยากาศเต็มไปด้วยผู้คนแต่งกายหรูหรา เสียงเพลงบรรเลงเบาๆ และเสียงพูดคุยเจื้อยแจ้ว เมื่อธนาวัฒน์ขึ้นไปบนเวทีพร้อมกับบิดาคือคุณอารักษ์ และคุณหญิงอรพินท์ แพรวพรรณก็ได้แต่นั่งอยู่ที่โต๊ะที่จัดเตรียมไว้ให้ เธอรู้สึกเหมือนเป็นจุดสนใจของงาน ทั้งที่ไม่อยากเป็น “ท่านผู้มีเกียรติทุกท่านครับ” เสียงของคุณอารักษ์ดังกังวานไปทั่วงาน “วันนี้ผมรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้มายืนอยู่ตรงนี้ เพื่อเป็นสักขีพยานในการเปิดตัวโปรเจกต์ใหม่ที่สำคัญยิ่งของบริษัทเรา” คุณอารักษ์กล่าวถึงรายละเอียดของโปรเจกต์ใหม่ ซึ่งฟังดูน่าสนใจและมีความสำคัญต่อวงการธุรกิจอย่างมาก แพรวพรรณตั้งใจฟัง แต่ใจก็ยังคงลอยไปอยู่ที่ธนาวัฒน์ “และในวันนี้” คุณอารักษ์กล่าวต่อ “ผมก็มีข่าวดีอีกอย่างหนึ่งที่จะประกาศให้ทุกท่านทราบ” ทุกคนในงานต่างเงียบลง รอคอยฟังข่าวดีนั้น แพรวพรรณรู้สึกใจเต้นแรง เธอไม่รู้ว่าธนาวัฒน์จะประกาศเรื่องอะไร “ลูกชายของผม ธนาวัฒน์” คุณอารักษ์พูด พลางผายมือไปทางธนาวัฒน์ “กำลังจะเข้าพิธีสมรสกับคู่หมั้นของเขาในอีกไม่ช้านี้” คำประกาศนั้นทำให้แพรวพรรณแทบหยุดหายใจ เธอเงยหน้าขึ้นมองธนาวัฒน์ทันที แต่เขากลับหลบสายตาเธอไปมองพื้น “ขอแสดงความยินดีกับว่าที่บ่าวสาวด้วยครับ” คุณอารักษ์กล่าวปิดท้าย เสียงปรบมือดังกระหึ่มไปทั่วงาน แพรวพรรณรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน เธอหันไปมองธนาวัฒน์อีกครั้ง ใบหน้าของเขาแสดงออกถึงความอึดอัดอย่างเห็นได้ชัด “เขา… เขาบอกฉันว่าเขาจะทำให้ฉันเข้าใจ” แพรวพรรณพึมพำกับตัวเอง “นี่คือสิ่งที่เขาจะทำให้ฉันเข้าใจงั้นเหรอ” ทันใดนั้นเอง คุณหญิงอรพินท์ก็เดินตรงมาหาแพรวพรรณที่โต๊ะ “คุณแพรวพรรณคะ” คุณหญิงอรพินท์กล่าวด้วยรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะจริงใจ “ดิฉันทราบดีว่าคุณคงจะประหลาดใจกับข่าวนี้” แพรวพรรณได้แต่พยักหน้าเบาๆ “ค่ะ” “แต่ดิฉันอยากให้คุณเข้าใจว่า ธนาวัฒน์เป็นลูกชายคนเดียวของดิฉัน” คุณหญิงอรพินท์กล่าว น้ำเสียงของเธออ่อนลงเล็กน้อย “เขาต้องดูแลธุรกิจของครอบครัว และการมีคู่ชีวิตที่เหมาะสมกับสถานะของเขาเป็นเรื่องสำคัญ” “ดิฉันเข้าใจค่ะ” แพรวพรรณตอบอย่างยากลำบาก “ดิฉันรู้ว่าคุณกับธนาวัฒน์เคยมีอดีตที่… ซับซ้อน” คุณหญิงอรพินท์พูดตรงๆ “แต่เวลานี้ เขาต้องเลือกสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับอนาคตของเขา” “แล้ว… แล้วอนาคตของเขาคืออะไรคะ” แพรวพรรณถาม เสียงสั่นเล็กน้อย คุณหญิงอรพินท์ยิ้ม “ก็คือการแต่งงานกับคู่หมั้นของเขาค่ะ เธอเป็นลูกสาวของนักธุรกิจใหญ่ที่มีอิทธิพลมาก เราจะได้รวมธุรกิจและเสริมความแข็งแกร่งให้แก่กันและกัน” คำพูดเหล่านั้นตอกย้ำความเจ็บปวดในใจของแพรวพรรณ เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่เรื่องของหัวใจ แต่เป็นเรื่องของธุรกิจและผลประโยชน์ “ฉัน… ฉันคงต้องขอตัวกลับก่อนนะคะ” แพรวพรรณกล่าวอย่างรวดเร็ว เธอไม่อาจทนฟังต่อไปได้อีก “เดี๋ยวก่อนค่ะ” คุณหญิงอรพินท์รั้งไว้ “ดิฉันอยากจะคุยกับคุณมากกว่านี้” “ขอโทษนะคะคุณหญิง” แพรวพรรณกล่าว “ดิฉันไม่สบาย” ว่าแล้วแพรวพรรณก็รีบลุกขึ้นและเดินออกจากงานทันที เธอไม่สนสายตาของผู้คนรอบข้างอีกต่อไป สิ่งเดียวที่เธอต้องการคือการหลีกหนีจากที่นี่ เมื่อเดินออกมาถึงด้านนอก แพรวพรรณก็รีบขึ้นรถแท็กซี่ที่จอดรออยู่ เธอสั่งให้คนขับพาเธอไปที่บ้านทันที ระหว่างทาง แพรวพรรณปล่อยให้น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอรู้สึกเหมือนถูกหักหลังอย่างแรง ธนาวัฒน์หลอกเธอมาตลอด เขากลับมาเพื่ออะไรกันแน่ ถ้าสุดท้ายเขาก็จะแต่งงานกับผู้หญิงอื่น “ทำไม… ทำไมต้องทำแบบนี้กับฉัน” แพรวพรรณพึมพำ ทั้งที่รู้ว่าไม่มีใครตอบคำถามนี้ได้ เมื่อถึงบ้าน แพรวพรรณรีบเข้าไปในห้องนอน เธอปิดประตูลงกลอน และทิ้งตัวลงนั่งบนเตียง ปล่อยให้ความเสียใจถาโถมเข้ามา เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา พิมพ์ข้อความหาธนาวัฒน์อย่างรวดเร็ว “คุณหลอกฉัน” เธอส่งข้อความไป และเฝ้ารอการตอบกลับด้วยหัวใจที่แตกสลาย