แพรวพรรณยืนนิ่งราวกับถูกสาป ดวงตาของเธอจับจ้องไปยังใบหน้าของธนาวัฒน์ ราวกับจะค้นหาความจริงในคำพูดที่เขาเพิ่งเอ่ยออกมา “คุณ… คุณพูดจริงหรือ” ธนาวัฒน์เดินเข้ามาใกล้ขึ้นอีก จนระยะห่างระหว่างทั้งสองคนลดน้อยลง เขาหยุดยืนตรงหน้าเธอ มองลึกเข้าไปในดวงตาของแพรวพรรณที่เต็มไปด้วยความสับสนและตั้งคำถาม “ผมเคยพูดเล่นกับคุณเรื่องนี้ที่ไหน” “แต่… แต่คุณทิ้งฉันไป” แพรวพรรณเอ่ยเสียงแผ่ว “คุณไปโดยไม่บอกกล่าวอะไรเลย” “ผมขอโทษ” ธนาวัฒน์เอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา “ผมรู้ว่าการกระทำของผมมันเลวร้ายมาก แต่ตอนนั้น ผมจำเป็นต้องทำ” “จำเป็นอะไร” แพรวพรรณถามอย่างไม่เข้าใจ “คุณมีเรื่องอะไรที่ต้องปิดบังฉัน” ธนาวัฒน์เงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังรวบรวมคำพูดที่จะอธิบาย “มันเป็นเรื่องของธุรกิจ เป็นเรื่องของครอบครัวผม มันซับซ้อนเกินกว่าที่ผมจะอธิบายได้ในตอนนั้น” “แต่คุณก็ควรจะอธิบายให้ฉันฟังบ้าง” แพรวพรรณขึ้นเสียง “ฉันคือภรรยาของคุณนะ” “ผมรู้” ธนาวัฒน์ถอนหายใจ “แต่ถ้าผมบอกคุณไปตอนนั้น คุณอาจจะตกอยู่ในอันตราย” “อันตรายอะไร” แพรวพรรณเริ่มรู้สึกหงุดหงิด “คุณไม่ต้องหาข้ออ้างมาให้ตัวเองหรอกนะ” “ผมไม่ได้หาข้ออ้าง” เขาตอบอย่างหนักแน่น “ผมพูดความจริง” แพรวพรรณหลับตาลง เธอพยายามระงับอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่าน “งั้น… งั้นทำไมคุณถึงกลับมาตอนนี้” “เพราะตอนนี้ทุกอย่างมันปลอดภัยแล้ว” ธนาวัฒน์พูด “และผมก็ไม่อยากเสียคุณไปอีกแล้ว” “คุณเคยเสียฉันไปแล้วครั้งหนึ่ง” แพรวพรรณพูดเสียงเย็นชา “และฉันก็ไม่คิดจะให้โอกาสคุณอีก” “ผมรู้ว่ามันยาก” เขาบอก “แต่ผมขอเวลาให้ผมพิสูจน์ตัวเองอีกครั้งได้ไหม” แพรวพรรณส่ายหน้า “คุณเคยพิสูจน์ตัวเองแล้วไง แล้วผลมันเป็นยังไง” “ครั้งนั้นผมทำพลาด” ธนาวัฒน์ยอมรับ “แต่ครั้งนี้ ผมจะไม่พลาดอีก” “คุณแน่ใจหรือ” แพรวพรรณมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเคลือบแคลง “แน่ใจ” เขาตอบเสียงหนักแน่น “ผมรักคุณ แพรว ผมไม่เคยหยุดรักคุณเลย” คำว่า ‘รัก’ หลุดออกจากปากเขาอีกครั้ง แพรวพรรณรู้สึกเหมือนมีบางอย่างบีบรัดหัวใจเธอ เธอจำได้ว่าครั้งหนึ่ง คำพูดนี้มีความหมายมากเพียงใด แต่สุดท้าย มันก็เป็นเพียงคำพูดที่ทำให้เธอเจ็บปวด “คุณจะให้ฉันเชื่อคุณได้อย่างไร” แพรวพรรณถาม “ในเมื่อคุณเคยหลอกลวงฉัน” “ผมไม่ได้หลอกลวงคุณ” ธนาวัฒน์แย้ง “ผมแค่ปกปิดบางอย่าง” “มันก็เหมือนกันนั่นแหละ” แพรวพรรณพูด “คุณทำให้ฉันเสียใจมากนะรู้ไหม” “ผมรู้” เขาตอบ “และผมก็เสียใจที่ทำให้คุณเสียใจ” แพรวพรรณมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นภาพรถยนต์หรูจอดเรียงรายอยู่บนท้องถนน ผู้คนเดินสวนกันไปมาอย่างเร่งรีบ ชีวิตภายนอกยังคงดำเนินต่อไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ชีวิตของเธอที่ยืนอยู่ตรงนี้ กำลังเผชิญหน้ากับพายุลูกใหญ่ที่พัดพากลับมาอีกครั้ง “คุณต้องการอะไรจากฉันกันแน่” แพรวพรรณถามเสียงแผ่วเบา “ถ้าคุณไม่ได้ต้องการฉันจริงๆ” “ผมต้องการคุณ” ธนาวัฒน์ตอบ “ผมต้องการคุณกลับมาเป็นของผมเหมือนเดิม” “คุณคิดว่ามันง่ายอย่างนั้นหรือ” แพรวพรรณถาม “ชีวิตฉันตอนนี้มันไม่ใช่เรื่องง่ายเหมือนเมื่อก่อนแล้วนะ” “ผมรู้” เขาบอก “ผมรู้ว่าคุณต้องผ่านอะไรมาบ้าง” “แล้วคุณจะมาทำลายชีวิตที่ฉันสร้างมาใหม่หรือไง” แพรวพรรณถามอย่างระแวง “ผมไม่ได้จะมาทำลาย” ธนาวัฒน์ส่ายหน้า “ผมจะมาทำให้มันดีขึ้น” “คุณจะทำให้มันดีขึ้นได้อย่างไร” แพรวพรรณไม่เชื่อ “ในเมื่อคุณคือคนที่ทำลายทุกอย่างไปเอง” “ผมจะแก้ไขทุกอย่าง” เขาบอก “ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็นว่าผมยังเป็นผู้ชายคนเดิมที่พร้อมจะดูแลคุณ” แพรวพรรณหัวเราะในลำคอ “ผู้ชายคนเดิมที่เคยทิ้งฉันไป” “ผมขอโทษจริงๆ นะแพรว” ธนาวัฒน์เอ่ยเสียงจริงจัง “ขอโทษที่ทำให้คุณเจ็บปวด” แพรวพรรณมองไปรอบๆ ห้องชุดที่ตกแต่งอย่างหรูหรา ห้องที่เธอสร้างขึ้นมาด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง หลังจากที่เขาจากไป “คุณมาที่นี่เพื่ออะไร” เธอถามอีกครั้ง “มาเพื่อเหยียบย่ำความรู้สึกของฉันอีกครั้งหรือ” “ไม่” ธนาวัฒน์ส่ายหน้า “ผมมาเพื่อบอกว่า ผมจะเอากลับคืนทุกอย่าง” “ทุกอย่าง?” แพรวพรรณเลิกคิ้ว “รวมถึงตัวฉันด้วยหรือ” “ใช่” ธนาวัฒน์ตอบโดยไม่ลังเล “รวมถึงตัวคุณด้วย” คำตอบนั้นทำให้แพรวพรรณอึ้งไปอีกครั้ง เธอไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไรกับการที่ผู้ชายคนหนึ่งที่เคยทำร้ายหัวใจของเธอ กลับมาบอกว่าต้องการเธออีกครั้ง