แพรวพรรณมองธนาวัฒน์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่เชื่อ เขาเล่าเรื่องราวที่ดูเหมือนหลุดออกมาจากนิยาย แต่เธอรู้ดีว่ามันเป็นเรื่องจริง ธนาวัฒน์หายไปไม่ใช่เพราะเบื่อหน่าย หรือเจอคนใหม่ แต่เพราะชีวิตของเขาตกอยู่ในอันตราย และเขาเลือกที่จะปกป้องเธอด้วยการหายตัวไป “คุณหมายความว่า… ตลอดห้าปีที่ผ่านมา คุณไม่ได้ทิ้งฉันไปเพราะคุณหมดรักฉัน แต่เพราะคุณกลัวว่าจะมีอันตรายมาถึงตัวฉันอย่างนั้นหรือ” แพรวพรรณถามเสียงสั่น เธอยกมือขึ้นแตะที่อกด้านซ้าย หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมา ธนาวัฒน์พยักหน้า เขาเดินเข้ามาใกล้แพรวพรรณอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้สัมผัสตัวเธอ แต่หยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอเหมือนเดิม สายตาของเขาสบประสานกับเธออย่างตรงไปตรงมา “ใช่ แพรว ตอนนั้นมีคนกำลังตามล่าผม มีเรื่องธุรกิจบางอย่างที่เกี่ยวพันกับพวกนอกกฎหมาย ผมไม่รู้ว่าพวกเขาจะใช้วิธีไหนเล่นงานผม และผมก็กลัวว่าถ้าพวกนั้นรู้ว่าผมมีคุณอยู่ พวกเขาจะใช้คุณเป็นเครื่องมือ” “แต่… แต่คุณไม่ควรตัดสินใจเองแบบนี้” แพรวพรรณเอ่ยเสียงแผ่ว “คุณน่าจะบอกฉันนะ เราจะได้ช่วยกันคิด เราจะได้เผชิญหน้ากับมันด้วยกัน” “ผมทำไม่ได้” ธนาวัฒน์ส่ายหน้า “มันอันตรายเกินไปจริงๆ ถ้าผมบอกคุณ คุณอาจจะเปิดเผยเรื่องนี้ออกไปโดยไม่ตั้งใจ หรือพวกเขาอาจจะสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่างได้ ผมต้องทำให้ทุกคนเชื่อว่าผมไปจากคุณจริงๆ ว่าผมไม่แคร์คุณอีกแล้ว เพื่อความปลอดภัยของคุณ” “แต่คุณก็ทำให้ฉันเจ็บปวดที่สุด” แพรวพรรณพูด น้ำตาเริ่มคลอเบ้า “ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ฉันคิดมาตลอดว่าคุณไม่เคยรักฉันเลย ฉันต้องทนกับความเสียใจ ความผิดหวัง ความรู้สึกไร้ค่า ฉันต้องพยายามลืมคุณ สร้างชีวิตใหม่ให้ตัวเอง… คุณไม่รู้หรอกว่ามันยากแค่ไหน” “ผมรู้” ธนาวัฒน์เอ่ยเสียงเบาหวิว “ผมรู้ว่าผมทำร้ายคุณมาก และผมก็ชดเชยความเจ็บปวดนั้นไม่ได้ แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่าทุกครั้งที่ผมต้องทำร้ายจิตใจคุณ มันเจ็บปวดสำหรับผมไม่แพ้กัน ผมต้องแสร้งทำเป็นไม่รักคุณ ทั้งๆ ที่หัวใจผมมันกรีดร้อง แต่ผมก็ต้องทำ” แพรวพรรณหลับตาลง เธอพยายามสูดหายใจลึกๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ ภาพในอดีตผุดขึ้นมาในหัว เธอจำได้ว่าวันนั้นเป็นอย่างไร วันที่เขาจากไปอย่างกะทันหัน ทิ้งจดหมายสั้นๆ ที่ไม่สามารถอธิบายอะไรได้เลย แล้วก็หายไปจากชีวิตเธอราวกับไม่เคยมีตัวตน “แล้ว… แล้วทำไมคุณถึงไม่ติดต่อฉันเลย” แพรวพรรณถามต่อ “แม้แต่จะส่งข่าวคราว… หรืออย่างน้อยก็บอกฉันว่าคุณยังปลอดภัย” “ผมทำไม่ได้” ธนาวัฒน์ตอบ “ผมต้องตัดขาดทุกอย่างจริงๆ ถ้ามีร่องรอยการติดต่อแม้แต่นิดเดียว พวกนั้นก็อาจจะตามมาจนเจอคุณได้ ผมต้องใช้ชีวิตแบบหลบๆ ซ่อนๆ ไม่มีใครรู้ว่าผมอยู่ที่ไหน ผมเปลี่ยนที่อยู่ไปเรื่อยๆ จนกระทั่ง… จนกระทั่งผมแน่ใจว่าอันตรายมันผ่านพ้นไปแล้วจริงๆ” “แล้วคุณแน่ใจได้อย่างไร” แพรวพรรณยังคงถามอย่างต่อเนื่อง เธอต้องการความกระจ่างทุกอย่าง “ผมใช้เวลาหลายปีในการตามหาตัวคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมด และจัดการกับพวกเขาให้สิ้นซาก” ธนาวัฒน์เล่า “มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ผมต้องใช้ทั้งเงินและเส้นสายที่ผมมี เพื่อให้แน่ใจว่าผมจะสามารถกลับมาใช้ชีวิตได้อย่างปกติสุขอีกครั้ง และที่สำคัญที่สุด คือต้องแน่ใจว่าคุณจะปลอดภัย” “คุณ… คุณแน่ใจแล้วจริงๆ หรือ” แพรวพรรณถามด้วยน้ำเสียงที่ยังคงมีความหวาดระแวง “แน่ใจแล้ว” ธนาวัฒน์ตอบอย่างหนักแน่น “ตอนนี้ทุกอย่างมันจบลงแล้ว คนที่ผมกลัว คนที่ผมต้องหนี เขาถูกจัดการไปหมดแล้ว ผมถึงได้กล้ากลับมาหาคุณ” แพรวพรรณยืนนิ่ง ปล่อยให้คำพูดของธนาวัฒน์ไหลผ่านเข้ามาในโสตประสาท เธอพยายามประมวลผลทุกอย่างที่เขาบอก มันเป็นเรื่องที่ใหญ่โตเกินกว่าที่เธอจะจินตนาการได้ เธอเคยคิดว่าเขาทิ้งเธอไปเพราะเบื่อหน่าย หรือมีผู้หญิงคนอื่น แต่ไม่เคยเลยสักครั้งที่เธอจะคิดว่ามันเกี่ยวข้องกับอันตรายถึงชีวิต “แล้ว… แล้วตอนนี้คุณทำอะไรอยู่” แพรวพรรณถาม พยายามเปลี่ยนเรื่องจากอดีตที่เจ็บปวดมาสู่ปัจจุบัน ธนาวัฒน์ยิ้มบางๆ “ผมกลับมาอยู่ที่นี่แล้ว ผมซื้อบ้านหลังหนึ่งไว้ใกล้ๆ กับที่นี่ ไม่ไกลจากที่ทำงานของคุณนัก ผมใช้เวลาส่วนใหญ่ในการสังเกตคุณ ดูแลคุณอยู่ห่างๆ โดยที่คุณไม่รู้ตัว” “คุณ… คุณเฝ้าดูฉันอย่างนั้นหรือ” แพรวพรรณรู้สึกขนลุกเล็กน้อย “ใช่” เขาตอบอย่างไม่ปิดบัง “ผมอยากรู้ว่าคุณเป็นอย่างไรบ้าง คุณมีความสุขดีไหม คุณสบายดีไหม ผมเห็นคุณมีความสุข ผมก็ดีใจ แต่ผมก็ยังรู้สึกเจ็บปวดที่ผมไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งในความสุขนั้น” “แล้วทำไมคุณไม่เข้ามาหาฉันเลย” แพรวพรรณถาม “ทำไมคุณต้องรอจนถึงวันนี้” “ผมอยากให้แน่ใจจริงๆ ก่อน” ธนาวัฒน์ตอบ “ผมไม่อยากกลับมาแล้วนำพาอันตรายมาสู่คุณอีกครั้ง ผมอยากให้แน่ใจว่าผมสามารถปกป้องคุณได้อย่างเต็มที่ และที่สำคัญ… ผมอยากให้คุณมีเวลาเยียวยาตัวเองก่อน ผมรู้ว่าการจากไปของผมมันทำให้คุณเจ็บปวดมาก ผมไม่อยากกลับไปรบกวนจิตใจคุณมากเกินไป” แพรวพรรณหลับตาลงอีกครั้ง เธอได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ ธนาวัฒน์เล่าเรื่องราวทั้งหมดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง และท่าทีที่แสดงออกก็ดูเหมือนจะพูดความจริง เธอไม่รู้จะเชื่อหรือไม่เชื่ออย่างไรดี แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรับรู้ได้คือ ความเจ็บปวดที่เธอเคยมีต่อเขา มันเริ่มคลี่คลายลงไปบ้างแล้ว “คุณ… คุณแน่ใจแล้วจริงๆ หรือว่าอันตรายทั้งหมดมันจบลงแล้ว” แพรวพรรณถามเสียงแผ่วเบา “แน่ใจ” ธนาวัฒน์ยืนยัน “ผมเคลียร์ทุกอย่างแล้ว ผมกลับมาเพื่อคุณจริงๆ แพรว ผมไม่อยากเสียคุณไปอีกแล้ว” เขาเอื้อมมือออกมา หมายจะสัมผัสแก้มของเธอ แต่แพรวพรรณผงะถอยหลังไปเล็กน้อย ธนาวัฒน์ชะงักมือไว้กลางอากาศ เขามองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเสียใจ “ผมเข้าใจ” ธนาวัฒน์พูด “ผมรู้ว่ามันยังเร็วไป ผมจะให้เวลาคุณนะ ผมจะไม่เร่งรีบ” แพรวพรรณมองเขา ใบหน้าของเธอยังคงเต็มไปด้วยความสับสน เธอไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไรดี ความรู้สึกผิดที่เคยมีต่อเขา มันถูกแทนที่ด้วยความเข้าใจในบางส่วน แต่ความเจ็บปวดในอดีตก็ยังคงฝังลึกอยู่ “ฉัน… ฉันต้องการเวลา” แพรวพรรณบอก “ฉันต้องการเวลาเพื่อทำความเข้าใจเรื่องทั้งหมด” “ผมให้เวลาคุณ” ธนาวัฒน์ตอบ “คุณอยากได้เวลาเท่าไหร่ ผมก็จะรอ” เขาเดินเข้ามาใกล้เธออีกครั้ง แต่คราวนี้เขาหยุดห่างออกไปประมาณหนึ่งก้าว “ผมแค่อยากให้คุณรู้ว่าผมยังรักคุณ และผมกลับมาเพื่อขอโอกาสคุณอีกครั้ง” แพรวพรรณมองใบหน้าของธนาวัฒน์ เธอเห็นความจริงใจในแววตาของเขา และเธอก็รู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่เขาเคยต้องเผชิญมาตลอดห้าปีที่ผ่านมา ความรู้สึกทั้งหมดมันถาโถมเข้ามาพร้อมกัน ทั้งความโกรธ ความเสียใจ ความสงสัย และความเห็นใจ “ฉัน… ฉันไม่รู้ว่าฉันจะให้โอกาสคุณได้หรือเปล่า” แพรวพรรณพูดตรงๆ “คุณทำร้ายฉันมากเกินไป” “ผมรู้” ธนาวัฒน์ยอมรับ “และผมก็พร้อมที่จะรับผิดชอบทุกอย่างที่ผมทำลงไป ขอแค่คุณให้โอกาสผมได้พิสูจน์ตัวเองอีกครั้ง” แพรวพรรณถอนหายใจยาว เธอหันกลับไปมองดอกไม้ในแจกันที่เธอจัดไว้เมื่อครู่ ดอกไม้สีสันสดใสดูขัดแย้งกับความรู้สึกวุ่นวายในใจเธอเหลือเกิน “ฉัน… ฉันต้องการเวลาคิด” เธอกล่าว “ตอนนี้ฉันยังไม่พร้อมที่จะให้คำตอบอะไรทั้งนั้น” “ผมเข้าใจ” ธนาวัฒน์ตอบ “ผมจะไม่กดดันคุณ ผมจะรอ” เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “แล้ว… แล้วคุณอยู่คนเดียวเหรอ” คำถามนั้นทำให้แพรวพรรณสะดุ้งเล็กน้อย “ฉัน… ฉันอยู่คนเดียว” “ดีแล้ว” ธนาวัฒน์พยักหน้า “ผมจะได้… ผมจะได้มีโอกาสเข้ามาดูแลคุณ” “คุณไม่ต้องมายุ่งกับชีวิตฉันอีกแล้ว” แพรวพรรณพูดทันควัน “ฉันสร้างชีวิตของฉันมาได้แล้ว และฉันก็อยากให้มันเป็นแบบนี้ต่อไป” “ผมแค่อยากดูแลคุณ” ธนาวัฒน์ยืนยัน “ผมอยากให้คุณกลับมามีความสุขอีกครั้ง” “ฉันมีความสุขดีอยู่แล้ว” แพรวพรรณกล่าว “แต่ไม่ใช่ความสุขที่สมบูรณ์” ธนาวัฒน์พูด “เพราะคนที่คุณรักที่สุด คนที่รักคุณที่สุด ไม่อยู่เคียงข้างคุณ” แพรวพรรณเงียบไป เธอไม่รู้จะโต้ตอบอย่างไร ธนาวัฒน์พูดถูก แต่เธอก็ยังไม่พร้อมที่จะยอมรับเขาเข้ามาในชีวิตอีกครั้ง “ฉัน… ฉันเหนื่อยแล้ว” แพรวพรรณกล่าว “ฉันขอตัวก่อนนะ” “ได้” ธนาวัฒน์ตอบ “ถ้าคุณต้องการอะไร บอกผมได้เสมอ” แพรวพรรณไม่ได้ตอบอะไร เธอเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ธนาวัฒน์ยืนอยู่คนเดียวในห้องกว้าง ดวงตาของเขายังคงมองตามแผ่นหลังของเธอไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลายระคนกัน ทั้งความหวัง ความเสียใจ และความมุ่งมั่นที่จะเอาชนะใจเธอให้ได้