“ผมอยู่ที่คอนโดใกล้ๆ นี่เองครับ” ธนาวัฒน์ตอบเสียงเรียบ พลางเหลือบมองแพรวพรรณเล็กน้อย “หลังจากเรื่องของเรา… ผมก็ไม่รู้จะไปอยู่ที่ไหนอื่น” แพรวพรรณเงียบไป เธอไม่รู้จะตอบคำพูดนั้นอย่างไรดี ความจริงที่ว่าเขายังคงวนเวียนอยู่ใกล้ๆ เธอตลอดเวลา ทำให้รู้สึกทั้งประหลาดใจและสับสนในคราวเดียวกัน มันเหมือนมีเส้นบางๆ ที่มองไม่เห็น คอยเชื่อมโยงชีวิตของพวกเขาทั้งสองเข้าไว้ด้วยกันอีกครั้ง แม้ว่าเส้นนั้นจะเคยขาดสะบั้นลงไปแล้วเมื่อหลายปีก่อน “คุณ… คุณทำธุรกิจอะไรอยู่ตอนนี้คะ” แพรวพรรณถาม พยายามเปลี่ยนเรื่องสนทนา “ผมกลับมาดูแลธุรกิจของครอบครัวครับ” ธนาวัฒน์ตอบ “หลังจากที่ผม… หายไป ผมก็ต้องกลับมาสะสางเรื่องราวหลายอย่าง” “แล้ว… มันอันตรายมากแค่ไหนคะ” แพรวพรรณถามอีกครั้ง เสียงของเธอแผ่วลงเล็กน้อย ธนาวัฒน์หันมามองหน้าเธอ ดวงตาของเขาสบประสานกัน “มันอันตรายมากครับแพรว ตอนนั้นผมไม่แน่ใจเลยว่าเราจะผ่านมันไปได้อย่างปลอดภัย หรือแม้แต่ผมเองก็ตาม” เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย “ผมถึงต้องตัดสินใจทำแบบนั้น… เพื่อให้แน่ใจว่าคุณจะไม่ต้องมาเดือดร้อนไปด้วย” “แต่คุณก็ทำให้ฉันเจ็บปวดมากนะคะ” แพรวพรรณพูดเสียงเบา “ความเจ็บปวดจากการถูกทิ้งไปอย่างไร้เยื่อใย มันไม่เคยหายไปไหนเลย” “ผมรู้ ผมขอโทษ” ธนาวัฒน์ยอมรับผิด “ผมรู้ว่าคำขอโทษอาจจะดูเล็กน้อยเมื่อเทียบกับสิ่งที่ผมทำลงไป แต่มันคือสิ่งที่ผมรู้สึกจริงๆ ผมเสียใจที่ทำให้คุณต้องเจ็บปวด” รถจอดนิ่งอยู่หน้าอพาร์ตเมนต์ของแพรวพรรณ เธอค่อยๆ เลื่อนกระจกรถลง “ขอบคุณที่มาส่งนะคะ” “เดี๋ยวก่อนครับ” ธนาวัฒน์เอื้อมมือมากดปุ่มเปิดประตูก่อนที่เธอจะได้ก้าวลง “ผมอยากจะ… ผมอยากจะชวนคุณไปทานข้าวเย็นสักมื้อ” แพรวพรรณชะงักไป เธอหันกลับมามองเขา “คุณ… คุณจะไปกันใหญ่แล้วนะคะ เราหย่ากันแล้วนะ” “ผมรู้” ธนาวัฒน์ตอบ “แต่ผมก็อยากจะทำความรู้จักคุณใหม่ในฐานะ… ในฐานะคนที่เคยรักคุณมากที่สุด” “คุณหมายความว่ายังไง” แพรวพรรณถามด้วยความไม่เข้าใจ “ผมหมายความว่า ผมอยากให้เราได้คุยกันในบรรยากาศที่สบายๆ กว่านี้” ธนาวัฒน์อธิบาย “ผมอยากให้คุณได้รู้เรื่องราวทั้งหมดจริงๆ จังๆ ไม่ใช่แค่ผ่านๆ อย่างที่ผ่านมา” แพรวพรรณมองเข้าไปในดวงตาของธนาวัฒน์ เธอเห็นความจริงใจที่ฉายออกมาอย่างชัดเจน แต่มันก็ยังมีความลังเลอยู่ในใจของเธอ “ฉัน… ฉันไม่แน่ใจ” “ผมรู้ว่ามันเร็วเกินไป” ธนาวัฒน์กล่าวต่อ “แต่ผมอยากจะลองดู ผมอยากจะมีโอกาสอธิบายทุกอย่างให้คุณฟังจริงๆ” “ถ้าฉันไม่ไปล่ะคะ” แพรวพรรณถาม “ผมก็คงต้องเคารพการตัดสินใจของคุณ” ธนาวัฒน์ตอบ “แต่ผมอยากจะหวังว่าคุณจะให้โอกาสผมนะ” แพรวพรรณถอนหายใจยาว “ฉันขอคิดดูก่อนนะคะ” “แน่นอนครับ” ธนาวัฒน์พยักหน้า “ผมจะรอคำตอบของคุณ” แพรวพรรณก้าวลงจากรถ ก่อนจะหันกลับมามองเขาเป็นครั้งสุดท้าย “ราตรีสวัสดิ์ค่ะ” “ราตรีสวัสดิ์ครับแพรว” ธนาวัฒน์ตอบกลับด้วยรอยยิ้มบางๆ แพรวพรรณเดินเข้าไปในอาคารด้วยหัวใจที่เต้นระรัว เธอไม่รู้ว่าทำไมหัวใจของเธอถึงยังคงตอบสนองต่อเขาได้มากขนาดนี้ ทั้งๆ ที่เธอพยายามจะปิดกั้นตัวเองมาตลอดหลายปี การปรากฏตัวของธนาวัฒน์ได้เข้ามาสั่นคลอนความมั่นคงในชีวิตของเธออีกครั้ง เขาไม่ได้กลับมาพร้อมกับความโกรธ หรือความแค้น แต่เขากลับมาพร้อมกับความเจ็บปวดในอดีต และความหวังในอนาคตที่เขายังคงมีให้เธอ เมื่อเข้ามาถึงห้อง เธอถอดเสื้อโค้ทที่เปียกชื้นออกอย่างลวกๆ แล้วเดินไปเปิดหน้าต่างบานใหญ่ มองออกไปเห็นหยาดฝนที่ยังคงโปรยปรายลงมาไม่หยุด ราวกับจะสะท้อนความรู้สึกภายในใจของเธอในขณะนี้ ที่ยังคงสับสนและไม่แน่ใจในทิศทาง “ทำไมเขาถึงต้องกลับมาตอนนี้” แพรวพรรณพึมพำกับตัวเอง “ทำไมต้องมาทำให้ทุกอย่างมันยุ่งเหยิงไปหมด” เธอเดินไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา มองดูรายชื่อติดต่อของปภาวินี เพื่อนสนิทของเธอ เธออยากจะโทรหาเพื่อนเพื่อระบายความรู้สึก แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าปภาวินีคงกำลังพักผ่อนอยู่ และไม่อยากจะรบกวนเธอในเวลากลึกแบบนี้ แพรวพรรณเดินไปนั่งลงบนโซฟาตัวนุ่ม ถอนหายใจออกมาอีกครั้ง เธอพยายามจะทบทวนเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา การกลับมาของธนาวัฒน์ การเปิดเผยความจริงที่คาดไม่ถึง และการที่เขาพยายามจะเข้ามาในชีวิตเธออีกครั้ง มันทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่บนเส้นด้ายที่บางมาก “เขาบอกว่าเขายังรักฉันอยู่… เขาบอกว่าเขาอยากจะเริ่มต้นใหม่” แพรวพรรณนึกถึงคำพูดของธนาวัฒน์ เธอพยายามจะเชื่อเขา แต่ก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงความเจ็บปวดในอดีต “แต่ถ้าเขาพูดจริงล่ะ” แพรวพรรณถามตัวเอง “ถ้าเขายังรักฉันจริงๆ แล้วฉันล่ะ ฉันยังรักเขาอยู่หรือเปล่า” คำถามนั้นทำให้เธอชะงักไป เธอไม่แน่ใจในคำตอบของตัวเองเลยจริงๆ ความรู้สึกที่เคยมีให้ธนาวัฒน์มันฝังรากลึกอยู่ในใจของเธอมาตลอด แม้ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนก็ตาม ทันใดนั้นเอง โทรศัพท์ของแพรวพรรณก็ดังขึ้น เธอหยิบขึ้นมาดู เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกดรับสาย “สวัสดีค่ะ” “แพรว ผมเองนะ” เสียงทุ้มคุ้นหูดังมาจากปลายสาย “ธนาวัฒน์” แพรวพรรณอุทานเบาๆ “คุณโทรมาอีกแล้ว” “ผมขอโทษที่รบกวนนะครับ” เขาพูด “แต่ผม… ผมลืมบอกคุณเรื่องสำคัญไป” “เรื่องอะไรคะ” แพรวพรรณถามด้วยความสงสัย “ผมกำลังจะส่งคนไปดูแลความปลอดภัยของคุณที่บ้าน” ธนาวัฒน์กล่าว “หลังจากที่คุณเล่าเรื่องที่เคยเกิดขึ้นกับคุณให้ผมฟังเมื่อวันก่อน ผมก็อดเป็นห่วงไม่ได้” “คุณ… คุณไม่ต้องทำแบบนั้นก็ได้ค่ะ” แพรวพรรณรีบปฏิเสธ “ผมอยากจะทำครับ” เขาตอบเสียงหนักแน่น “ผมเชื่อใจคุณไม่ได้ที่จะปล่อยให้คุณอยู่คนเดียวโดยไม่มีใครคอยดูแล ผมจะส่งคนไปประจำอยู่ที่หน้าบ้านคุณเลย ไม่ต้องกังวลนะครับ” “แต่…” แพรวพรรณยังไม่ทันจะได้พูดอะไรต่อ ธนาวัฒน์ก็พูดแทรกขึ้นมา “ผมแค่อยากให้คุณปลอดภัย ผมขอแค่นี้ได้ไหมครับ” แพรวพรรณรู้สึกเหมือนถูกบังคับ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็อดที่จะรู้สึกอบอุ่นในใจไม่ได้ การกระทำของเขา แสดงให้เห็นถึงความห่วงใยที่เขามีต่อเธออย่างแท้จริง แม้ว่ามันจะมาในรูปแบบที่ดูเหมือนการควบคุมก็ตาม “ก็ได้ค่ะ” แพรวพรรณตอบเสียงแผ่ว “แต่คุณต้องสัญญาว่าพวกเขาจะไม่ก่อความเดือดร้อนให้ใครนะคะ” “ผมสัญญาครับ” ธนาวัฒน์ตอบ “ผมจะคุยกับพวกเขาให้ดีที่สุด” “ขอบคุณนะคะ” แพรวพรรณกล่าว “แล้ว… เรื่องที่ชวนฉันไปทานข้าวเย็นล่ะคะ” ธนาวัฒน์หัวเราะเบาๆ “ผมดีใจที่คุณยังไม่ลืมเรื่องนั้น” “ฉัน… ฉันยังไม่ได้ตกลงนะคะ” แพรวพรรณแก้ตัว “ผมรู้ครับ” เขาตอบ “แต่ผมจะรอคำตอบของคุณนะ” บทสนทนาของทั้งสองดำเนินต่อไปอีกสักพัก ก่อนที่ธนาวัฒน์จะขอตัววางสายไป แพรวพรรณนั่งมองโทรศัพท์ในมือด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไรต่อไป แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ๆ ก็คือ ธนาวัฒน์ได้กลับเข้ามาในชีวิตของเธออีกครั้ง และดูเหมือนว่าเขาจะไม่ยอมไปไหนง่ายๆ